Portretserie
Strepen, een afdak, een extra rol: poeh, da’s even wennen na de bevalling. Maar niks om je voor te schamen en zeker niet iets om te verstoppen.
MARIJE DAMEN-DE BOER (33, docente) kreeg op 11 juli haar eerste kind, zoon Manoá.
“Zestien kilo kwam ik aan tijdens mijn zwangerschap. Ik vond mezelf echt huge. Gerda’s vroegen vaak of ik echt zeker wist dat ik slechts twintig weken was, of niet toch een tweeling kreeg. Maar binnen een week was ik dat gewicht kwijt. Blijkbaar hield ik veel vocht vast. Het geven van borstvoeding, een baby van zeven pond en een marathonbevalling deden de rest. Ik heb 96 uur gedaan over Manoá. Vier dagen heb ik aan de weeënopwekkers gelegen, zonder ontsluiting. Na het breken van mijn vliezen volgde een weeënstorm, maar uiteindelijk werd het een keizersnede. Bij het binnengaan van de ok zag ik eruit alsof ik was overreden door een vrachtwagen. Ik was kapot, doodsbang voor de operatie, voor het litteken en het herstel.
‘BIZAR, UIT
DAT LITTEKEN
IS EEN KIND
GEKOMEN’
Ook riep ik dat er nooit meer een kind mijn buik in kwam. De anesthesist zei: ‘Ach mevrouw, dat horen we altijd.’ Hij had gelijk: na een week droomden we al over een broertje of zusje voor Manoá. De bobbel op mijn buik en het ministreepje eronder herinneren me nog aan mijn keizersnede. Bizar dat uit een handlang litteken een heel kind is gekomen. Het is prachtig gehecht en roze van kleur. Via insta heb ik allemaal tips opgezocht tegen zo’n blijvend ‘keizersnede-dakje’. Ik koos eerst voor een pijnlijke behandeling, waarbij ze met cuppen alles lostrekken. Nu volg ik een speciale keizersnedebehandeling bij de fysio. Het streepje zelf koester ik als herinnering.”
SANNE KAPPELLE (33, juf op een basisschool) is op 21 november bevallen van Marie, haar derde dochter.
“Vol dankbaarheid en vertrouwen kijk ik naar mijn zachte buik waar Marie graag dutjes op doet. Ik weet dat het goed komt, want ik kreeg eerder al twee dochters. Als ik intensief ga sporten, zie je er over een jaar niets meer van. Je hebt niet meteen een sixpack na je bevalling en dat is oké. Ik heb bewust genoten van mijn derde zwangerschap, maar die was niet echt zorgeloos. De laatste maand moest ik verplicht op bed liggen vanwege bekkenbodemklachten en ik heb weer twintig weken last gehad van heftige zwangerschapsmisselijkheid. Boven de wc-pot was mijn mantra: dit is echt de állerlaatste baby. Mijn bekkeninstabiliteit was verdwenen op het moment dat ik het ziekenhuis uit liep en ook de pijn waardoor ik op bed moest liggen, kan ik niet terughalen. Maar dat heftige projectielspugen vergeet ik nooit meer.
‘OVER
EEN JAAR
ZIE JE ER
NIKS MEER
VAN’
Ik gun mijn man een zoon, maar ik doe het niet lekker op hormonen en dat weerhoudt ons van een eventuele vierde. Gek genoeg gedroeg ik me tijdens de zwangerschap van Marie anders dan tijdens die van Suze en Cato. Bij hen verstopte ik me in een badpak, nu liep ik afgelopen zomer trots met mijn bolle buik in bikini. Misschien dat daardoor die lange pigmentstreep is gekomen.
Totdat ik kan sporten, doe ik aan cuppen onder de douche. In het begin dagelijks, straks drie keer per week een minuut. Ideaal tegen cellulite.”
HILKE ZUITHOF (32, internetondernemer) is op 1 oktober bevallen van Luna, haar derde dochter.
“Na onze eerste dochter Candice, nu zes, stond ik zodra het mocht weer in de sportschool. Ik wilde zo snel mogelijk in vorm komen. Na de geboorte van Vayèn was de drang om in conditie te komen al minder sterk. En bij Luna ben ik er helemaal niet mee bezig. Sporten komt wel weer, ik wil vooral zo lang mogelijk genieten van mijn baby. Ik kijk ook vol trots naar de prestatie die mijn lijf heeft geleverd. Er zijn drie kerngezonde meiden uit me gekomen. We kennen ook de andere kant van de medaille: tussen Candice en Vayen heb ik vier miskramen gehad. Een intens verdrietige periode. Eenmaal zwanger van Vayen werd ik volledig gemonitord. Ik was tot de laatste echo bang dat het toch mis zou gaan. Het voelde daarom als een verrassing toen ik vorig jaar spontaan in verwachting raakte van Luna. Dit keer had ik totaal geen angst.
‘SPORTEN
KOMT WEL
WEER,
NU EERST
GENIETEN’
Mijn intuïtie zei dat het goed zou gaan. Gemiddeld kom ik tien kilo aan tijdens de zwangerschap en die was ik bij alle drie al in de kraamweek kwijt. Mijn huid is ietsje slapper, maar ik heb goed gesmeerd met olie, dus geen striae. Toch heb ook ik te maken met kritiek. Een week na de geboorte van Vayèn was ik in een wit zomerjurkje op het stadhuis om iets te regelen. Zei de baliemedewerkster doodleuk tegen mij dat ik onmogelijk haar moeder kon zijn. Een pas bevallen vrouw zag er niet uit zoals ik.”
CAMILLA TEMMINK-BELT (28, receptioniste) is op 24 oktober bevallen van dochter Leah, haar tweede kind.
“Een bekend bakerpraatje is dat dochters de schoonheid bij hun moeder weghalen. Nou, als het om mijn buik gaat: check. Bij mijn zoon Dani en ook bij Leah liep ik tot veertig weken rond met een egale buik. Maar Leah bleef dertien dagen langer zitten en juist toen verschenen ze: vier verticale strepen en één horizontale tot aan mijn navel. Cadeautje.
Ik vind mijn lijf soms best confronterend in de spiegel. De huid is slapper en er kleven nog wat kilootjes aan mijn heupen. Ik zou moeten sporten, maar ik lig liever op de bank met een bolletje filet americain te genieten van mijn baby. Vrouwen op insta die een week na de bevalling superstrak zijn, vind ik nep.
‘IK VIND
MIJN LIJF
SOMS BEST
CONFRON-
TEREND’
Natuurlijk zou ik ook zo’n lijf willen hebben, maar dan denk ik: ach, het mijne heeft twee grote wonderen gedragen. Onze beide kinderen zijn via icsi ontstaan. Leah kwam uit een van de bevruchte eicellen; er liggen er nog twee in de vriezer. Heel fijn, want onze kinderwens is nog niet voltooid. Voor mijn lichaam is zwanger zijn ook beter; we hebben best een bourgondisch bestaan. Eenmaal zwanger eet ik gezond en drink ik geen alcohol. Meestal val ik het eerste trimester juist eerst kilo’s áf. Ook bevallen vond ik makkelijk, op een pijnlijke subruptuur na. Het is bij mij hetzelfde als naar de tandarts gaan, zeggen ze in het ziekenhuis. Dani kwam binnen drie uur, Leah was er al in twee uurtjes.”
EVA WILLEMEN (34, GZ-psycholoog) beviel op 1 november van zoon Seppe, haar tweede kind.
“Fantastisch, het concept van zwanger zijn, maar de uitvoering vind ik een stuk minder. Vooral het niet kunnen sporten en niet alles mogen eten en drinken miste ik enorm. Ik deed drie keer per week aan basketbal, tennis, hardlopen en krachttraining. Bij Lize probeerde ik tot het tweede trimester te sporten en met zeven maanden liep ik nog hard. Maar bij Seppe kampte ik met veel pijn door bekkenbodemklachten; ik kon amper bewegen. Toch dacht ik dat de bevalling een makkie zou zijn. Onze dochter Lize lag in een stuit. De pijn van een natuurlijke verlossing vond ik, mede dankzij de knip, reuze meevallen.
‘BIJ MIJN
EERSTE LIEP
IK MET ZEVEN
MAANDEN
NOG HARD’
Seppe lag wel goed en hij kwam in drie uur, maar ik stond in brand tijdens de ring of fire. Ik kon slechts hysterisch gillen. Niet sporten en twee kinderen zie je terug aan mijn buik: die is slap en zacht, mist kracht en heeft veel striae. Seppe lag eerst ook in een stuit. Toen hij draaide was ik blij, ook al baalde ik dat daardoor mijn huid scheurde, met als gevolg donkerpaarse striae. Ach, ik heb bij Lize gezien hoe dat uiteindelijk fijne roze streepjes werden. Ik heb bij haar ook neurotisch mijn buik volgesmeerd, maar dat bleek totale onzin. Het wel of niet herstellen van je bindweefsel heeft niets te maken met dure oliën, maar met genen. Het boek van een eventuele derde is nog niet dicht. We twijfelen nog. Als mijn man zwanger had kunnen worden, had ik het graag aan hem uitbesteed.”•
Dit artikel is afkomstig uit LINDA.mini lees hier het hele magazine.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
‘Ik moet met mijn vriend gaan praten over geld en dat haat ik’
