Lale Gül: 'Je kunt hoog of laag springen, de samenleving oordeelt aan de hand van uiterlijk'

Schrijfster LALE GÜL (27) is single. Ze schreef Ik ga leven – waarin ze afstand neemt van haar ­gelovige opvoeding – en Ik ben vrij. Met Heleen van Royen werkt ze aan een boek over seksualiteit.
“Je hebt vrouwen die helemaal niks laten doen, niet van de make-up zijn en hooguit Nivea smeren. En je hebt ze die houden van full face make-up en principieel niet veel moeite hebben met correcties en ingrepen. Ik behoor tot de laatste categorie.
Schoonheidsidealen kun je erkennen of ontkennen, maar ze zijn er echt wel. In de zestiende eeuw had je de rubensvrouw als symbool van schoonheid, in de negentiende eeuw werd in Perzië de vrouw met snor als ideaal gezien. Anno nu geldt in Turkije een racistisch schoonheidsideaal: hoe witter de huid, hoe beter. Bruin zou armoede uitstralen.
Ik heb ook weleens gekozen voor iets dat ‘in de mode’ was. Een liptattoo leek me mooi en handig, zo hoefde ik geen lipstick meer te dragen. Ik zat te draaien en te gillen in de behandelstoel. Het deed enorm veel pijn. ‘Je bent de eerste die zich zo aanstelt’, zei de specialist. Na de behandeling kreeg ik honderden bultjes op mijn lip. Een bacteriële infectie, niet om aan te zien. Ik heb weken binnen gezeten. Eigenlijk heb ik spijt van alles wat ik heb laten doen, ook van mijn kinfiller en lipfiller. Ik vind dat ik nu een enorme kin heb, niet per se mooier dan mijn oude kin. Die was eigenlijk prima. En het nare aan lipfiller is dat je dat flapje van de bovenlip altijd ziet. Het is ordinair en kitscherig. Waarom dan toch doen, hè?

Ik vind het een interessant vraagstuk en heb het er vaak over met vriendinnen die wat ouder zijn. Vooral bij vrouwen op leeftijd die heel knap zijn geweest, gaan gesprekken volop over fillers, botox en het wegspuiten van rokerslijntjes. In hun jongere jaren kregen ze ­vanwege hun uiterlijk gemakkelijker dingen gedaan: beautyprivileges. Er komt een leeftijd waarop ze niet meer op die privileges kunnen rekenen en niemand heeft ze voorbereid op de dag waarop ze ineens als oude taart worden gezien. In de hoop die fase zo lang mogelijk uit te stellen, zijn ze ervan overtuigd dat strakker beter is. Het grotere plaatje – dat het een mentale kwestie is – zien ze niet. Ik neem het de arme vrouwen niet kwalijk, want wat weet ik er nou van op mijn 27ste.
Je kunt hoog of laag springen: de samenleving oordeelt aan de hand van uiterlijk. Toen ik vier jaar geleden flink was aangekomen vanwege een depressie, werd ik daar continu op aangesproken. Na een tv-optreden ging het niet om de inhoud, maar las ik op Twitter: ‘Sooo, de kebab gaat er goed in bij Lale.’ Het maakte me super onzeker. Ik kan wel vinden dat ik daar maling aan moet hebben, maar dat is niet te doen.
Wij vrouwen zitten in een strak keurslijf en met elke keuze voor een cosmetische ingreep dragen we bij aan een nog strakker keurslijf. Daarvan ben ik me bewust. Dus toen ik me eens wimperextensions had laten ­aanmeten en een vriendin zei dat mede door mij de standaard voor wat normaal is nog meer verschuift, ben ik er meteen mee gekapt.”•