Susan Visser: 'Een enorme crush, inclusief vlinders in mijn buik. Ik was verliefd op mijn vriendinnen'

Hoe omschrijf jij jezelf als vriendin?
“Als iemand eenmaal in mijn hart zit, dan blijft-ie daar, maar ik ben niet een heel attente vriendin. Het was Linda die me leerde attenter te zijn. Ik kijk gewoon af hoe zij dat doet. Haar level haal ik niet, maar ik probeer het wel. Soms kan ik een beetje verdwijnen in een introverte periode. Ik vind dat niet erg en ik vind het ook niet erg als het andersom gebeurt, want ik weet dat het goed zit in de vriendschap. Als iemand me nodig heeft, ben ik er overigens meteen. En ik heb geleerd om hulp te vragen en te accepteren, daar was ik niet goed in.”
De vriendschap met Linda, Tjitske en Lies ontstond op de set van Gooische Vrouwen. Hoe verliep die eerste ontmoeting?
“Het voelde direct heel leuk. Spannend ook, want ik kende niemand van de cast echt goed en moest zowel hen als mijn personage leren kennen. Nerveus was ik niet, wel onder de indruk. Als acteur heb je altijd dat je even moet uitvogelen hoe iedereen is als je in een nieuwe groep terechtkomt. Over Linda dacht ik bijvoorbeeld: zij is zo superberoemd, ze zal wel afstandelijk zijn. Het tegenovergestelde is waar. Ze was vanaf het begin heel open. Ze omarmde me, letterlijk en figuurlijk. Nodigde ons vieren, destijds nog met Annet Malherbe die Willemijn speelde, later sloot Lies Visschedijk aan, uit bij haar thuis. Linda bleek meteen al een heel lieve vriendinnenvrouw.”
Dacht je toen direct: dit zouden vriendinnen kunnen worden?
“In het begin ben je vooral collega’s. Het is wel zo dat je in ons vak makkelijk vriendschappelijk met elkaar omgaat. Draai­periodes of theatertours zijn intensief en je maakt lange dagen, dat schept snel een band. Maar meestal beklijft het niet als het werk erop zit. Ik herinner me precies het moment waarop ik voor het eerst een enorme vriendinnencrush op ze kreeg. Als collega’s hadden we het hartstikke leuk toen op een gegeven moment duidelijk werd dat er een snelweg aangelegd dreigde te worden dwars door een natuurgebied. Ik was tegen, en hoorde dat een boel bekende mensen in een fluisterboot zouden overnachten om daar aandacht voor te vragen. Ik stelde voor om dat ook te doen en Annet, Tjits en Linda ­vonden dat een goed plan. Het resulteerde in een pyjamaparty op een fluisterboot waarbij we de hele nacht ­kletsten en gierden van het lachen en we elkaar onze diepste ­geheimen ­vertelden. Daarna was ik verliefd op ze. Voelde ik vlinders in mijn buik. Dat was zo leuk en fijn. Een gelukkie.”

Hoe omschrijf je jullie vriendschap?
“We delen het leven. Het is mooi om goede vrienden te hebben uit verschillende fases van je leven. Ik heb een vriendin van de basisschool die ik ken vanaf mijn zesde. Aan mijn middelbareschooltijd heb ik geen vriendschappen overgehouden. Ik was een moeilijke tiener en zat op vier verschillende scholen, dat verbindt niet lekker. Op de toneelschool ontstond wel een hechte club. Zo’n school is als een sociale snelkookpan: je moet uit allerlei vaatjes putten, ook jeugdtrauma’s worden betrokken in de les, waardoor je elkaar in versneld tempo leert kennen. Ik heb er ­vriendinnen aan overgehouden die ik als familie beschouw. Ze horen bij mijn leven, net als de Gooische Vrouwen dat doen. We zijn geen bellers, hangen niet uren aan de telefoon. Soms zien we elkaar maanden niet omdat het werk ons opslurpt, maar dat doet niet af aan hoe close we zijn. Aan shopweekenden doen we niet, volgens mij heb ik in mijn hele leven nooit één dag geshopt met vriendinnen. Liever gaan we samen eten of naar een voorstelling of een paar dagen weg. Als we met elkaar eten, is het één babbelende bende. Als het bij mij is, kook ik: eenvoudig en boers. Chili met guacamole of zo. Dat kan ik, verder ben ik niet zo’n goeie kok. Meestal is het bij Linda. De foodie van ons vieren. Soms blijven we slapen. Niet omdat er tig ­flessen wijn doorheen gaan, we zijn helemaal geen grote zuipers, maar gewoon, voor de gezelligheid.”
Kun je ieders rol in de vriendschap duiden?
“Oef, dat vind ik best moeilijk. Het zijn allemaal nogal gelaagde wezens. Linda is de grote verbinder. Zij houdt het best in de gaten hoe het met iedereen gaat. Als ze even niets van je heeft gehoord, checkt ze bij je in: ‘Ben je oké?’ Ze is heel gastvrij. Als we afspreken zijn we het meest bij haar. Die meid woont ook nogal prettig, dus dat is geen straf. Tjits kan in elke situatie met één droge opmerking iedereen de slappe lach bezorgen. Dat is zo fijn en relativerend. Lies is de slimste en weet heel veel, maar is ook heel lief en grappig. Ik ben bang dat ik ze tekortdoe met zo’n summiere omschrijving want ik vind ze alle drie lief, slim en grappig en heel goed in hun vak. Ik kijk met bewondering naar ze.”
Welke momenten zorgden voor verdieping in de vriendschap?
“Er zijn heel veel momenten waarop het leven pittig is en dan staan we bij elkaar op de stoep. Toen mijn man onverwacht overleed, heeft hun steun me heel erg geroerd. In tijden van nood worden de armen om elkaar heengeslagen en wordt er gejankt. Praten hoeft dan niet per se, het gezelschap is genoeg. Het leven kan je volledig onderuithalen. Tot het punt waarop je tot de grond toe bent afgebrand. Ik kan stellen dat wij elkaar in de slechtste periodes van ons leven hebben gezien. Wat Tjits heel fijn kan, is in het grootste verdriet iets zeggen waar ik heel erg om moet lachen. Liefdevol en met respect voor de situatie, kom er maar eens om. Ik ben ook trots op onze veerkracht en levenslust. Op hoe we allemaal weer terug bouncen uit de donkerte. Opkrabbelen. Terwijl er niks wordt gesugarcoat. Als we elkaar zien, doen we soms een rondje ‘waar sta je in het leven, wat is je level van geluk’. Daar kunnen hoge cijfers maar ook dikke onvoldoendes uitrollen. Toch lukt het meestal om in de donkerte te zeggen: ‘Waar zit het licht? Daar wil ik heen.’ Geen van ons is cynisch geworden. Het emotioneert me als ik dat zeg. Er zit een onvoorwaardelijkheid in de vriendschap die me hevig ontroert. Er bestaan relaties waarin je je gedraind kunt voelen, leeggezogen. Maar ik voel nog steeds de vriendinnencrush. Ik voel me altijd opgetild als ik bij ze vandaan kom. Klinkt dit heel klef? En dat allemaal ontstaan op de set vaneen grappige dramaserie.”

Hoe keek je de afgelopen tijd naar de kritiek die Linda teverduren kreeg in de media?
“Ik zeg nooit wat in het openbaar over de situatie waarin Linda de afgelopen jaren verzeild raakte. Omdat ik gewoon niet met andere mensen bespreek wat er in het leven van vriendinnen gebeurt. Waar bemoeien ze zich mee. Wat ik erover wil zeggen, is dat ik het absurd vind dat zij de boosdoener werd gemaakt in het verhaal. Hoe dat heeft kunnen gebeuren, daar kan ik met m’n kop niet bij. Linda is altijd zo sterk, maar ik heb haar nog nooit zo kwetsbaar en gebroken gezien als toen. Natuurlijk waren we er voor haar.”
Waarin verschillen jullie onderling het meest?
“Ik ben zonder twijfel de meest spirituele van het stel.”
Daar worden geheid grappen over gemaakt.
“Jaaa, ­vreselijk. B&B Vol Liefde heeft spiritualiteit echt een slechte naam gegeven. Je kunt daar heel makkelijk komedie van maken en dat is ook ­heerlijk. Deden wij ook, in de eerste Gooische Vrouwen-film, toen we voor een retraite afreisden naar Frankrijk met Loes Luca als passief-agressieve goeroe. Toen ik heel jong was, hoorde ik voor het eerst over bijna-doodervaringen. Dat resoneerde zo bij mij dat ik alles las wat ik in de bibliotheek over het onderwerp kon vinden.
Spiritualiteit is een heel persoonlijke ervaring van hoe je het leven en de dood ervaart. Ik kan de aanwezigheid van Roef bijvoorbeeld heel ergvoelen. Maar eerlijk gezegd voelt hierover praten in een interview ongemakkelijk, het is zo privé. Ik denk veel na over wat we hier op aarde in vredesnaam doen. Wat wacht ons hierna? Is dit leven alleen een stipje in de eeuwigheid? Van ons vieren ben ik daar het meest mee bezig. Maar ik heb het er niet vaak over. ‘Je hoeft die kant niet te verbergen,’ zei Tjits laatst, ‘want het is wie je bent.’”
Jullie gaan elkaar weer extra vaak zien tijdens de opnames voor de nieuwe Gooische Vrouwen.
“Will Koopman belde opnieuw met het nieuws: ‘Wat zou je ervan vinden als we het weer gaan doen?’ ‘Wát’, zei ik. ‘Hoezo?’ ‘We hebben er gewoon zin in’, antwoordde ze.
Ik twijfelde. Was het slim om aan dat grote succes te komen? Maar ze stond erop dat iedereen mee zou doen. Ja hallo, dan ik ook. Ik vind het grappig dat hiermee een compleet nieuwe generatie de serie zal ontdekken. En hoe zal het met Anouk zijn?”

Anouk Verschuur – gespeeld door jou – is ‘een kunstenaresdie er niet voor terugdeinst om met veel mannen het bed in te duiken’, omschrijft Wikipedia. Lijk je op haar?
“Haha, ik kan het in ieder geval goed spélen, vind je niet? Je hoeft niet op je personage te lijken om haar goed neer te zetten, dat is juist het leuke eraan. Anouk is een heerlijke rol om te spelen. Die vrouw heeft zo veel energie, ze staat de hele tijd aan.
Soms heb je geen idee hoe mensen naar je kijken. Dat bleek toen de regisseur van de serie, Will Koopman, op mijn trouwdag was. Mijn man Roef had al een paar keer met Will gewerkt en was enthousiast over haar. Hij had zo veel verhalen over Will en had haar uitgenodigd op ons bruiloftsfeest. Toen Will mij in mijn trouwjurk zag, dacht ze: wow, zij is sexy. Dat vertelde ze me veel later. Toen ze vervolgens de Gooische Vrouwen-serie ging casten, riep ze: ‘De kunstenares, de hete bliksem van het Gooi, dat moet Susan zijn.’
Ze belde of ik interesse had in de rol. ‘Hartstikke leuk. Wanneer wil je dat ik auditie kom doen?’ vroeg ik. ‘Nee, ik bied ’m je gewoon aan’, zei ze. Joh, wat een genot. Toentertijd maakte ik nog helemaal niet mee dat ik werd gevraagd voor een hoofdrol.
Nadat de eerste aflevering op tv was uitgezonden, viel het op dat we overal goed besproken werden, van de glossy’s tot de serieuze ­kranten. Dat had ik óók nog nooit meegemaakt: mensen hebben eigenlijk altijd wel wat te zeiken. Dat we omarmd werden, was ­bijzonder. Nu hádden we ook een steengoede openingsaflevering hè, met op het eind die val in dat lege zwembad. De serie kwam binnen met een bang, zal ik maar zeggen. We hebben op de set zo oneindigveel lol gemaakt, zo vaak de slappe lach gehad. Het was gekmakendvoor de opname­leider, want bijvoorbeeld Peter Paul Muller ­improviseert erop los en wij met z’n vieren kónden dan niet meer. Lagen we in een stuip van het lachen onder tafel.
Voor de verhaal­lijnen haalde Linda inspiratie uit haar omgeving. Ingeuren en kleuren vertelde ze wat ze nou weer had meegemaakt ophet schoolplein of in het dorp. Daarmee ging ze naar de scenario­schrijvers die het perfect de serie in konden schrijven.”
Werken met je beste vriendinnen – dat heb je goed voor elkaar.
“Ja. Het leven is best goed op dit moment.” •