Steef van Stiphout: ‘Op de redactie van 'Editie NL' zeggen ze soms dat ik effe rustig moet doen’

Overenthousiast “Hoewel ik goed kon leren – ik heb zelfs ooit een klas overgeslagen – was en is rustig blijven zitten niet mijn sterkste kant. Ik ben snel afgeleid en hyperactief. Officieel ben ik nooit gediagnosticeerd met ADHD, maar mijn halve familie heeft het en eigenlijk weet ik wel zeker dat ik het ook heb. Vanuit enthousiasme ben ik vaak met 25 dingen tegelijk bezig. Op de redactie van Editie NL is het soms: ‘Doe effe rustig aan Steef.’ Toch ren ik mezelf zelden voorbij, omdat ik mijn grenzen uiteindelijk meestal wel tijdig signaleer.”
Dialect “Bij RTL werd tegen me gezegd dat ik niet ­vlekkeloos ABN hoef te praten en dat kijkers best mogen horen waar ik vandaan kom, maar dat míjn Brabants echt te plat was. Ze wilden dat ik logopedie ging doen. Dat heb ik een jaar gedaan, inclusief huiswerk om klanken te oefenen. ­Vervolgens uitten m’n Brabantse vrienden hun verbazing over mijn ‘keurige’ Nederlands.”

Woede “Vroeger kon ik snel driftig worden, dat heb ik gaandeweg afgeleerd. Ik kan nu beter relativeren en me makkelijker verplaatsen in een ander. In de huidige politiek en in de wereld zit al zo veel boosheid. Dan kun je bij irritatie maar beter een stapje terugdoen en denken: ach, die persoon die zich zo onredelijk gedraagt zit vast niet lekker in zijn vel. Niet voor niets heb ik op mijn linkerarm de tatoeage ‘Light up the darkness’, een quote van Bob Marley. Voor mij zijn die woorden een soort levensmotto geworden.”
Verdriet “Alweer bijna twee jaar geleden overleed een goede vriend aan darmkanker. Veel te jong. Een verdrietig en heftig verlies. Tussen de diagnose en zijn dood zaten zeven maanden; daarin zagen we elkaar vaak. We spraken in die periode diepgaander en eerlijker dan ooit met elkaar, ik denk er met een warm gevoel aan terug. Als je weet dat het einde in zicht is, neem je niks meer voor lief en zeg je onverholen hoeveel je om elkaar geeft. Een paar weken voor zijn overlijden is hij nog getrouwd, ik mocht zijn getuige zijn.”
Liefde “Eefje is het jongere zusje van een vriend van me. Ik ben zes jaar ouder dan zij. Vandaar dat ik op mijn 22ste, toen ik als barman en dj in een kroeg werkte, geen oog had voor haar, een meisje van zestien. Zelf herinner ik me dat amper, maar zij heeft me weleens ingewreven dat ze bij mij aan de bar zat en ik niet eens naar haar keek. Later was dat beslist anders, maar toch heeft het nog een flinke tijd geduurd voordat de weg vrij was. Dan had zij weer een relatie en dan ik. Pas toen ik dertig en zij 24 was, kregen we verkering. Eefje is een stuk rustiger en geduldiger dan ik. Ze is zeer klimaatbewust, waardoor ik dat ook meer ben geworden.”