‘Hoeveel lichter zou het moederschap voelen als we elkaar af en toe kleine reddingsboeien toewerpen?’
We doen er allemaal stoer over. Laat andere moeders maar praten, wij trekken ons er niks van aan. Maar eerlijk is eerlijk, er bestaat geen strengere club dan de moedermaffia. Het venijnige: die club vergadert helemaal niet ergens in een donker achterafstraatje, maar zit gewoon in ons eigen hoofd. ’s Morgens vroeg, als je je kinderen met een half besmeerde boterham en scheef gestrikte veters naar school stuurt, hoor je haar al fluisteren: dit had je beter kunnen doen. En als je geluk hebt, krijg je ook ’s middags op het schoolplein, in de WhatsAppgroep of via Instagram gratis feedback. Want hoe kan het dat die ándere moeder er altijd zo ontspannen uitziet, terwijl jij weer met klotsende oksels de dag probeert door te komen? De harde waarheid: de moedermaffia, dat ben je zelf. Je legt jezelf dagelijks langs een meetlat die niemand haalt. Hoe vaak denk je niet: ik doe niet genoeg, ik ben niet geduldig genoeg, mijn kinderen verdienen een betere moeder. En met dezelfde vaart rolt daar een oordeel over een ander achteraan. Ik betrapte mezelf ooit op een lelijke gedachte over een collega-moeder die haar kind chips liet trakteren, terwijl ik zelf op mijn zoons verjaardag met een schaal kant-en-klare soesjes het klaslokaal binnenliep. Het gaat vanzelf, alsof we zijn geprogrammeerd om onszelf voortdurend met die ander te vergelijken.