Het hoger beroep tegen Ali B is in volle gang. De advocaten van de vermeende slachtoffers – Jill, Ellen en Naomi – maakten dinsdag bekend dat alle drie de vrouwen bedreigd zijn na het delen van hun ervaring.
Pardon?! Redacteur Anne vindt dit zorgwekkend en compleet gestoord.
Geen van de vrouwen is deze week aanwezig bij het hoger beroep. Volkomen begrijpelijk, want na de rechtszaak in 2024 werden ze overspoeld met haat, bedreigingen en geweld.
Volgens Naomi’s advocaat zijn haar privégegevens online verspreid. En dat is nog maar het begin. Ze zou door tien mensen in elkaar zijn geslagen, er is brand gesticht bij haar flat en haar ouderlijk huis werd beklad. Inmiddels is ze drie keer verhuisd en tijdelijk naar het buitenland gevlucht.
Zangeres Jill durfde op een gegeven moment niet eens meer normaal boodschappen te doen of alleen over straat te gaan. Ze werd geconfronteerd met constante dreiging en moest zelfs extra beveiliging inschakelen tijdens optredens. En Ellen? Die is, volgens haar advocaat, “verbaal uitgekleed”, nadat haar dit eerder fysiek overkwam. Ze vermijdt de media volledig en kan haar werk als artiest nauwelijks nog doen. Interviews gaan niet meer over haar muziek, maar alleen nog over deze zaak.
Sinds ik deze verhalen heb gelezen, krijg ik mijn mond niet meer dicht. Wat hier gebeurt, is niet alleen heftig, maar voor ieder ander (toekomstig) slachtoffer ronduit beangstigend.
Deze vrouwen hebben gedaan wat de meeste slachtoffers van seksueel geweld juist níét doen: ze hebben zich uitgesproken. Ze hebben aangifte gedaan. Ze hebben hun naam, hun gezicht en hun verhaal gekoppeld aan iets waarvan ze wisten dat het hun leven voorgoed zou veranderen.
Dat doe je niet zomaar, dat doe je niet ‘voor aandacht’, dat doe je al helemaal niet puur om iemand zwart te maken. Zoals een van de advocaten treffend zei: ‘Ze zijn met hun hoofd op het hakblok gaan liggen. En wat daarna volgt, voelt als een publieke executie.’ Trial by media die minstens net zoveel impact heeft op de slachtoffers als op de dader.
Jill (19) 'bevroor' tijdens verkrachting: 'Ik overleefde juist omdat ik me niet verzette'
Want wat hebben ze er tot nu toe voor teruggekregen? Geen erkenning en al helemaal geen rust. Wel bedreigingen. Geweld. Intimidatie. Hun levens worden opnieuw ontwricht. Jaren nadat het vermeende misbruik plaatsvond. Alsof het vertellen van hun verhaal niet al zwaar genoeg was. De advocaat van Ellen noemt dat een op de vier vrouwen te maken krijgt met seksueel geweld. En maar een heel klein deel zien we terug in de rechtszaal.
Omdat voldoende bewijs vinden moeilijk is bij zedenzaken én omdat de tegenpartij vaak met modder gooit om verklaringen van slachtoffers onderuit te halen. “Reken maar dat mijn cliënte bang is voor wat er de komende dagen weer over haar wordt uitgestort.”
De drempel is enorm. Schaamte, angst, gebrek aan bewijs … en ja, ook de angst voor precies dit soort reacties. Want dit is wat er kan gebeuren als je wél naar voren stapt.
En misschien is dát nog wel het verontrustendste. Want het gaat allang niet meer alleen over Naomi, Jill en Ellen. Het gaat ook over alle andere slachtoffers die nu meekijken. Die zien wat er gebeurt als je je uitspreekt. Ze zien dat zwijgen veiliger is. Dat recht zoeken gevaarlijk is. Dat je leven volledig kan ontsporen zodra je je verhaal deelt.
Wat voor signaal geven we dan als samenleving? We zeggen dat slachtoffers zich moeten uitspreken. Dat ze gehoord moeten worden. Dat we ze serieus nemen. Maar in de praktijk laten we iets heel anders zien: wie zijn mond opendoet, wordt keihard afgestraft.
Zolang de prijs van spreken zó hoog is, blijft zwijgen voor velen de enige logische keuze. En dat is onacceptabel.
Wil je met een professional praten over seksueel misbruik? Je kunt terecht bij Slachtofferhulp Nederland voor gratis emotionele, praktische en juridische ondersteuning. Bijvoorbeeld voor een luisterend oor, informatie over aangifte doen, hulp bij schadevergoeding en lotgenotencontact. Kijk voor meer informatie op slachtofferhulp.nl/jong of bel 0900-0101.
Noah werd aangerand midden op straat: 'Ik riep om hulp, maar niemand deed iets'
