In een nepmail trappen? Gebeurt mij niet, denk je vast. Maar zo simpel is het niet. Het overkwam Mila (26), die nietsvermoedend verrassingsbonnen voor haar collega’s regelde na een mail van haar baas.
Laat dit een reminder zijn dat het ook jou kan gebeuren.
Dat Mila erin trapte, kan ze zelf ook nog niet helemaal geloven. “Ik was echt superverdrietig. Ik ging uit van het goede en voelde me naïef. Ook was ik ziek, dus niet helemaal scherp. Normaal gesproken check ik dingen altijd drie keer, nu was ik gewoon 700 euro kwijt. Je hoeft maar net één zwak moment te hebben of één moment dat je even niet oplet.” Net voordat Mila een meeting ingaat, ontvangt ze een mail van de directeur met de vraag of ze iets voor hem kan doen. “Ik werk als hr-adviseur in een klein team, dus dit klonk voor mij heel logisch. De directie vraagt wel vaker iets.”
De mail lijkt precies op hoe die er altijd uitziet: de voornaam van de directeur, zijn achternaam, profielfoto en handtekening. “Hij vroeg of ik ergens mee bezig was en of ik mijn nummer kon sturen, want hij wilde me even bellen.” Nietsvermoedend stuurt Mila haar nummer, waarna ze haar meeting ingaat. Ze wordt gebeld, maar kan niet opnemen. Meteen krijgt ze een berichtje via WhatsApp: “Van mijn directeur dus, met zijn profielfoto. Ik had nog nooit met hem via WhatsApp contact gehad.”
“Hij zei dat hij een paar medewerkers graag wat wilde geven om ze te bedanken”, vertelt Mila. “Die dag waren er meetings over dingen die ze konden doen voor de medewerkers. Het was supertoevallig.”
Omdat Mila zich niet lekker voelt, spreekt ze met haar manager af dat ze na de meeting naar huis gaat. “Ik belde de directeur meteen terug na de meeting, maar hij nam niet op. Vervolgens ben ik nog even het kantoor rondgelopen om hem of zijn personal assistant te zoeken, maar ze waren nergens te vinden.”
“Ik vond het al vervelend dat ik me niet goed voelde en naar huis moest. Ik ben iemand die goed mijn werk wil doen.” Mila vraagt of ze een andere collega de bonnen kan laten halen, waarop de directeur reageert dat ook zij onderdeel zijn van de medewerkers die iets ontvangen. “Ik vond het ook stom om voor hen de verrassing te verpesten.
Toen besloot ik het toch zelf te doen.” De directeur vraagt haar om paysafecards te halen bij Kruidvat – twaalf bonnen van honderd euro per stuk. Dit zijn kaarten waarmee je online kunt betalen zonder dat je een bankrekening of creditcard nodig hebt. Mensen kunnen met de pincode op de kaart direct het bedrag laten uitbetalen, zo ook oplichters.
Mila haalt de bonnen, maar omdat de winkel er maar drie mee mag geven, moet ze meerdere winkels af. “Ik baalde, omdat ik me niet goed voelde.” Bij de volgende winkel kan ze er gelukkig vier halen. Dus ze had ondertussen zevenhonderd euro uitgegeven.
“Toen moest ik er nog vijf, dus ben ik wéér door de stad naar een andere Kruidvat gelopen.” Op het moment dat ze wil afrekenen, geeft het pinapparaat aan dat ze niet kan betalen. “Ik was er toen echt klaar mee, dus liet via WhatsApp weten dat de andere bonnen niet gingen lukken en dat ik op het station een foto zou sturen van de bonnen die ik had.”
Eenmaal onderweg wordt Mila gebeld. “Het was ING, maar ik dacht: dit is sowieso een nepnummer, dus hing weer op.” Op het station stuurt ze de foto’s door met de pincode. Ook gaat ze even naar de wc. “Dat lukte niet, want ik kon niet betalen. Ik keek op de ING-app, er stond dat ik meteen moest bellen, omdat ze verdachte activiteit op mijn rekening hadden gezien.”
Ze denken waarschijnlijk dat iemand mijn pas heeft gestolen, denkt Mila. Maar als ze aan de ING-medewerker uitlegt dat ze het allemaal zelf heeft gekocht in opdracht van haar baas, vraagt de jongen of ze zich niet onder druk gezet voelt. “Toen dacht ik wel even na – de directeur was wel heel dwingend en kortaf. Ik wilde dat later ook wel met hem bespreken.” Pas als de medewerker aan de telefoon vraagt of ze wel zeker weet dat het haar directeur is, komt het besef. “Oh mijn god, het zal toch niet zo zijn dat hij dit niet is?”
“Ik hing op en checkte meteen mijn mail. Ik klikte op de afzender en zag een raar mailadres, iets wat je pas ziet als je het profiel van de afzender opent.” Mila zit op een bankje op het station als de paniek toeslaat. “Oh god nee, ik ben hier gewoon ingetrapt.” De foto’s van de pincodes zijn al verstuurd, maar die verwijdert Mila gelijk weer – en ze blokkeert het nummer. “Daarna belde ik mijn collega van HR en de security officer.”
Haar werk stuurt meteen een mail naar alle medewerkers om hen te waarschuwen. “De collega’s die ik had gebeld, reageerden heel lief – het kan iedereen overkomen.” Het zet haar ook aan het denken: “Ik had laatst een bericht op LinkedIn geplaatst dat ik hier nog niet zo lang werk. Kozen ze mij omdat ze weten dat ik nieuw ben? Ze zijn tegenwoordig superslim.”
Uiteindelijk betaalde haar werkgever het bedrag voor Mila. “Ik voelde me alsnog schuldig, maar het is wel heel fijn hoe zij me hebben geholpen.” Ze heeft gelijk aangifte gedaan en de ING teruggebeld. “Maar omdat ik de bonnen zelf heb gehaald, kunnen ze helaas niet veel doen.
Blijf je ervan bewust dat dit soort dingen kunnen gebeuren”, waarschuwt Mila. “Check alles, ook al lijkt het zó betrouwbaar. Ik dacht ook dat ik hier nooit in zou trappen.”
*De naam van Mila is gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie.
Danique werd voor 833 euro opgelicht met een neplink: 'Dacht dat ik 1,43 euro betaalde'
