Een wandeling naar werk veranderde voor Noah (24) heel snel in een bizarre ervaring. Op klaarlichte dag wordt hij midden op straat aangerand — en niemand om hem heen stopt om te helpen.
“Ik stond daar gewoon te huilen, terwijl iedereen langs me liep.”
Het is een normale donderdagochtend. Noah loopt net de deur uit bij de jongen met wie hij datet. Terwijl hij naar zijn werk wil lopen, wordt hij tegengehouden door de buurvrouw.
“Ze vroeg of we op het geluid wilden letten voor de onderbuurman en dat hij buiten nog even met ons wilde praten.” Zijn date had al eens verteld dat deze buurman soms vreemde opmerkingen maakte. Maar Noah denkt er op dat moment niet veel van. “Ik gaf hem een hand en dat voelde al een beetje gek. Hij kwam gelijk al verward over.”
Na het gesprek loopt Noah verder naar zijn werk. “Ik liep in de richting van het Sarphatipark in Amsterdam, dus best publiek. En opeens merk ik dat er iemand naast mij loopt. Die buurman.”
Nog steeds denkt hij er niets geks bij. “Ik zei dat ik onderweg was naar mijn werk en vroeg of hij ook ergens heen moest. Maar hij ging niet in op mijn vraag en keek me heel indringend aan. Ineens begon hij over de jongen te praten met wie ik date. Eerst verstond ik hem niet goed, tot ik het woord ‘seks’ hoorde vallen.”
Noah bevriest. “Hij bleef daar maar over doorpraten. Ik probeerde rustig te blijven en zei: ‘Ik denk dat het tijd is dat je weggaat.’ Maar hij bleef maar vieze dingen zeggen.” Terwijl de paniek oploopt, probeert Noah iemand in de buurt aan te spreken. “Ik sprak een meisje aan, maar terwijl ik dat deed, zag ik dat ze veel te jong was. Ik kon ook niet weglopen, want die man liep rechts van mij. Ik zat eigenlijk een beetje klem. Hij bleef doorgaan en ik bleef zeggen dat hij moest stoppen.”
Noah probeert opnieuw hulp te krijgen van de mensen om hem heen. “Ik riep naar iemand die langsfietste. Maar die stopte ook niet.” En voordat iemand hem kan helpen, gebeurt het. “Terwijl ik probeerde weg te lopen, greep hij heel hard in mijn bil. Gewoon doelbewust knijpen en heel vies lachen. En op dat moment reden er meerdere mensen langs.”
Alles daarna voelt voor Noah bijna onwerkelijk. “Binnen een minuut heb ik de politie gebeld. Het volgende wat ik me herinner is dat ik midden op straat stond en echt om hulp riep. Maar niemand zei iets.” Ondertussen schreeuwt de buurman hem nog na. “Hij riep dat ik weg moest gaan en moest oprotten. Maar de politie was er gelukkig snel bij en stond binnen vijf minuten voor mijn neus.”
Ze wilden forensisch onderzoek doen en later werd de man één dag vastgehouden door de politie. Hij wordt weer vrijgelaten door gebrek aan getuigen.
Hoewel Noah enorm geschrokken is van wat de man deed, doet iets anders misschien nog wel meer pijn: de reactie van de mensen om hem heen. “Het feit dat niemand ook maar een seconde naar me omkeek, deed echt pijn.”
Hij herinnert zich een moment vlak na het incident. “Terwijl ik 112 belde, stond er een vrouw twee meter naast me. Ze vroeg wat er was gebeurd. Ik begon te huilen en zei dat ik was aangerand. Maar ze zei alleen: ‘Misschien moet je even de politie bellen.’ Ik dacht oprecht dat ze naar me toe zou komen. Maar nee. Ze stapte op haar fiets en reed weg.”
En daar stond hij. “Alleen, midden op straat. Terwijl iedereen langs liep, me zag huilen en de politie zag bellen. Ik voelde me heel erg naakt en dom. Ik probeerde om hulp te vragen, maar werd gewoon genegeerd. Ik snap dat iedereen met zichzelf bezig is. Maar als je niet eens op de mensen om je heen kan rekenen, op wie dan wel?”
Noah heeft helaas eerder zulk soort nare ervaringen gehad, maar nog nooit zo direct en zo publiek. “Eerst voelde ik eigenlijk niks. Ik voelde me leeg en m’n hoofd was er totaal niet bij.” Maar dan komen de twijfels meteen op. “Een van de eerste dingen die ik dacht was: had ik wel de politie moeten bellen? Stel ik me niet aan? Maar daarna werd ik misselijk van boosheid.”
“Het voelde zo oneerlijk dat ik weer geforceerd werd om me zo te voelen. De woede dat een man met zo’n korte handeling zo veel bij mij teweeg kan brengen.”
Veel mensen denken bij aanranding aan donkere steegjes. Maar de realiteit kan heel anders zijn, dat blijkt maar weer. “Het enige wat ik fijn had gevonden was iemand die gewoon naast me was gaan staan. Bijvoorbeeld die vrouw die me aansprak. Gewoon een arm om me heen. Ik ben zo blij dat de jongen met wie ik date en mijn vader er zo snel waren. Ik zakte daar bijna in elkaar op straat.”
Maar waarom stopte er niemand? Is iedereen dan zo druk of gewoon bezig met zichzelf? “Ik denk dat mensen het eng vinden. Of denken: iemand anders doet het wel. Maar misschien staan mensen er ook niet bij stil dat zoiets een jongen kan overkomen.” Toch blijft één ding heel duidelijk voor hem. “Als iemand om hulp roept, wat er ook gebeurd is, vraag dan op z’n minst wat er aan de hand is.”
De dag dat het gebeurt plaatst Noah een video op TikTok. “In de video zeg ik: ‘Ik weet niet wat erger is: dat dit net is gebeurd of dat niemand iets deed.’” En dit is iets waar hij al langer tegen aanhikt. “Ik ben in de zomer in therapie gegaan voor onder andere seksueel geweld. Toen merkte ik dat er niet zoveel soortgelijke verhalen waren. Daarom besloot ik dit te delen. Zodat andere mensen zich misschien ook geroepen voelen om er over te praten.”
“Er waren zoveel mensen die dezelfde verhalen deelden. Daardoor voel je je toch minder alleen.”
Die man zal hij hopelijk niet snel meer zien. Zijn date woont inmiddels niet meer op dat adres. Toch heeft het impact. “Ik hou heel erg van het Sarphatipark. Maar hij woont daar letterlijk om de hoek. Ik voel me gewoon niet meer prettig om daar langs te lopen.”
Wat Noah vooral hoopt, is dat mensen blijven praten over dit soort ervaringen. “Ik wil dat mensen weten dat ze nooit alleen staan in dit soort situaties. En dat het nooit te laat is om erover te praten of hulp te zoeken. Er zit geen houdbaarheidsdatum op wanneer iets nog impact op je kan hebben.”
“Het mag niet zo zijn dat zo’n man het einde van het verhaal is. Wij, slachtoffers, zijn het einde van het verhaal — maar ook het begin van hoe je daarna weer verdergaat.”
Thomas werd op snelweg aangerand door politieagent: 'Sindsdien heb ik moeite met intimiteit'
Merry Almuhtaseb (25) is online redacteur bij LINDA.meiden. Ze is een trotse Hagenees en zal niet snel haar paleisje in de stad inruilen. Zelfs niet voor Amsterdam. Ze is een echte augurken-lover en een full-time Yapper.
