Denk je het even op te nemen voor vrouwen, krijg je tonnen aan haat, bedreigingen en doodswensen over je heen. Juliet Broersen (29) maakt het dagelijks mee als politica in de gemeenteraad van Amsterdam.
“Ik wil vrouwen absoluut niet afschrikken om de politiek in te gaan, maar dit is wel de realiteit.”
Woensdag 18 maart zijn de gemeenteraadsverkiezingen. Laat dit je reminder zijn om te stemmen op een vrouw.
Een Amsterdamse verhuurder komt eind januari in opspraak, omdat hij opmerkelijke eisen stelt aan zijn vrouwelijke huurders. Zij moesten hem onder andere toegang geven tot hun social-media-accounts (excuse us?). “Ik stelde daar vragen over in de gemeenteraad”, vertelt Juliet, die lijsttrekker is voor Volt Amsterdam. “Vooral omdat ik het voor de vrouwen wilde opnemen. Zij zijn extra kwetsbaar op de overspannen woningmarkt.”
Maar in plaats van steun krijgt Juliet een stortvloed aan haat als reactie online. “En veel daarvan ging niet over mijn vragen of het probleem dat ik aankaartte, maar over mij als vrouw.” Ze deelt er een post over op LinkedIn. ‘Ik ben gestopt met tellen hoe vaak ik kankerhoer ben genoemd. Hoe vaak mannen in mijn DM zeggen dat ik zelfmoord moet plegen.’
De tekst gaat verder na de post.
Dit bericht op Instagram bekijken
Helaas is online haat niets nieuws voor Juliet. Als ze op haar 25e voor het eerst lijsttrekker wordt bij de gemeenteraadsverkiezingen, is ze al voorbereid op reacties. Toch schrikt ze van wat er gebeurt. “Er ontstond meteen een discussie over wie ik was, hoe ik eruitzag en hoe oud ik was. Ik had me nog niet eens uitgesproken en mensen hadden al een mening over me.”
Ze ziet al jaren met eigen ogen hoe de haat die zij krijgt verschilt van die van mannelijke collega’s. “Mensen vallen je aan op je identiteit – op het feit dat ik vrouw ben. Met name mannen hebben daar een handje van. Zij schelden me uit of zijn er oprecht van overtuigd dat vrouwen minder waard zijn. Dat laatste vind ik doodeng. Hoezo is de plek die ik als vrouw inneem voor mannen zo’n issue? Waarom roept dat zoveel woede bij ze op?”
Jade Anna: 'Met haters kan ik goed omgaan, ze raken me niet'
Het zal je niet verrassen, maar de meeste haatcomments worden anoniem geplaatst. “Mensen voelen zich vrij om alles te zeggen als ze denken dat niemand weet wie ze zijn. Op straat heb ik het nooit meegemaakt. Soms zijn mensen wel heel fel of boos als het over politiek gaat, maar niet op de manier waarop het online gebeurt. Dat is precies de kern: de meeste mensen zouden dit in het echt nooit durven zeggen.”
Afgelopen februari, toen de haat haar telefoon zo ongeveer opslokte, merkte Juliet dat ze er mentaal moeite mee heeft. “Ik zou liegen als ik zeg dat het niets met me doet. Je probeert het weg te lachen en erboven te staan, maar als je dagenlang haatberichten krijgt, raakt dat je. Het zijn persoonlijke aanvallen. Net als iedereen ben ik ook weleens onzeker. Dan ga je toch denken: waarom krijg ik dit soort berichten?”
Ze vraagt zich soms af of het het allemaal wel waard is. “Een van die momenten was toen een van mijn beste vriendinnen erbij werd betrokken. Mannen zijn gaan graven op mijn oude Facebook-profiel. Daar vonden ze de naam van deze vriendin.
Ik voelde me ontzettend schuldig. Zij betaalde de prijs voor iets waar zij niets mee te maken had. Alleen maar omdat ik zo nodig de politiek in wilde. Ik belde haar op om mijn excuses aan te bieden. Ze zei meteen: ‘Ben jij gek, wat een griezels. Daar kan jij niets aan doen, maar wat akelig dat dit gebeurt.'”
Toch weigert Juliet te stoppen als politica. “Het doel van de haat is om me de mond te snoeren. Om vrouwen uit het publieke debat te halen. Dat mag absoluut niet gebeuren. Ik ben de politiek ingegaan om vrouwen en de jonge generatie te vertegenwoordigen en laat me niet wegpesten.
Ik heb lang getwijfeld om me over de haat uit te spreken, omdat vrouwen afschrikken het laatste is wat ik wil. Ik spreek regelmatig vrouwen en andere minderheidsgroepen die de stap naar de politiek niet willen wagen, omdat de intimidatie te heftig is. Dat geeft me een dubbel gevoel, omdat ik dit volledig snap, maar tegelijkertijd inzie hoe belangrijk onze stem in de politiek is. Dankzij vrouwen en andere minderheden komen onderbelichte thema’s vaker aan bod.”
“Ik deel mijn verhaal juist om licht op de haat te schijnen. Om mensen te laten weten dat dit niet oké is en dat ik het niet wil normaliseren. Alleen op die manier kan er verandering komen. Als vrouwen moeten we naast elkaar staan, maar ook mannen moeten zich onderling uitspreken tegen intimidatie.
Nadat ik me op LinkedIn uitsprak over de haatberichten, waren er ontzettend veel mannen die reageerden. Dat dit absoluut niet door de beugel kan en dat ze zich schamen voor hun medemannen. Er zijn mannen die zich uitspreken – dat geeft hoop.
Dat hebben vrouwen in de politiek nodig. Ze moeten zich voldoende gesteund voelen om zich te blijven uitspreken. We moeten niet vergeten dat wij als vrouw bij het publieke debat horen. Onze stem is zo hard nodig. Vrouwen zijn hier om te blijven en dat moet iedereen in z’n oren knopen.”
Anna werd jarenlang gepest: ‘Mijn nummer ging rond en onbekenden stuurden me de gemeenste dingen’
Anne Schiphof (25) is online redacteur bij LINDA.meiden. Ze groeide op in een dorp – zo’n plek waar je niet over straat kunt met een pet of er wordt al over je gepraat – en vluchtte op haar negentiende naar de stad. Eerst Utrecht, toen Rotterdam. Daar woont ze met een vriendin, die ze via Bumble leerde kennen. Ze zit balls deep in het modealgoritme en heeft een zwak voor Nederlandse hiphop en R&B.
