Wij waren direct fan toen we Jeff Tesselaars (23) interviews zagen tijdens het EK Atletiek in augustus. Je zou nooit zeggen dat hij lang last heeft gehad van stotteren. Toch is het zo.
Sterker nog: een paar jaar geleden vermeed Jeff het liefst situaties waarin hij veel moest praten. Een interview geven? Daar was hij zenuwachtiger voor dan voor de atletiekwedstrijd zelf.
Net geen medaille. “Zuur, maar nu wel een van de big boys”, deelt Jeff enthousiast. Hij werd vierde op de tienkamp tijdens het EK Atletiek. “Nu weet ik dat ik er vol voor wil gaan. Voor het EK twijfelde ik hoe lang ik dit nog kan volhouden. Vrienden werken in Madrid, richten hun eigen bedrijf op. Op een gegeven moment denk je dan toch: moet ik niet voor zekerheid gaan? Dit was een bevestiging dat alle tijd die ik in atletiek stop, loont.”
Ah, wat fijn. Hoe vond je het om de interviews tijdens het EK te doen?
“Gigaleuk. Ik houd ervan om met mensen te praten. Op straat ben ik een paar keer aangesproken over de interviews, omdat ik ze zo leuk deed. Toen dacht ik wel even: ‘Jemig, jullie hadden me een paar jaar geleden eens moeten zien’.
Toen ik nog stotterde, ging ik vaak gesprekken uit de weg. Bij mensen die ik goed kende kon ik een prima woordje babbelen, maar zodra ik voor een camera stond of in een situatie kwam waarin ik gespannen was, liep ik vast. Dan zat ik mezelf in de weg.”
Wanneer begon je met stotteren?
“Rond mijn zevende begon ik steeds meer over mijn woorden te struikelen. Eerst herhaalde ik alleen een letter een paar keer, maar daarna liep ik ook vast. Vooral woorden met een D of K waren lastig. Bij woorden als ‘kracht’ of ‘druk’ kon ik soms wel tien seconden blijven hangen. Daarom werd ik creatief in het vermijden van bepaalde woorden.
Op school paste ik hele presentaties aan. Ik wist van tevoren met welke woorden ik moeite had, dus daar werkte ik omheen. En als een docent een vraag aan de klas stelde en ik wilde antwoorden, dacht ik eerst na over welke woorden ik allemaal moest zeggen. Als ik wist dat ik bij een van die woorden ging vastlopen, stak ik mijn hand toch maar niet op.”
Dat lijkt me heel vermoeiend.
“Ja, ik heb weleens tegen iemand gezegd dat het voelde alsof ik in een kooi leefde. Je kunt niet helemaal jezelf zijn. Dat klinkt misschien heftig, maar het doet mentaal veel met je. Het meest frustrerende was dat ik wist dat ik zoveel meer in me had. Doordat je je mond houdt, kom je niet op plekken waar je eigenlijk wel zou kunnen komen.”
Charity zag door stotteren op tegen leven: 'Ik zat opgesloten in m'n lichaam'
Hoe ben je van je stotter afgekomen?
“Rond mijn eenentwintigste dacht ik: ik moet nu gaan leven. Ik wilde niet op mijn dertigste terugkijken en denken: ‘Shit, ik heb al die dingen niet gedaan door mijn stotter’. Daarom schreef ik me in voor een cursus bij Del Ferro. Zij leren je een techniek die heel goed werkt zodra je ‘m onder de knie hebt.
Kort door de bocht uitgelegd, de methode is gericht op de training van je middenrif. Je leert deze ademhalingsspier vloeiend te bewegen, waardoor het fysiek onmogelijk is om te stotteren. Het kan even duren tot je dat onder de knie hebt, maar daarna spreek je zoals jij en ik.”
Wat was een van jouw uitdagingen?
“Iets wat ik altijd uit de weg ging: vrouwen aanspreken. Ik zag tijdens een hoorcollege een leuke dame zitten en dacht: ‘Ik raap alles bij elkaar en doe een woordje’. Ik sprak haar aan en begon met de techniek. Mijn woorden waren: ‘Wat zie je er leuk uit, dat wilde ik even zeggen’, maar ik liep halverwege vast. Op dat moment stop je de zin en ga je het opnieuw doen.
Ze keek me verward aan en ik voelde de hele zaal stil worden. Het kostte me moeite om me op mijn middenrif te focussen, maar uiteindelijk lukte het. Toen de spanning eraf was, werd mijn stotteren minder en kon ik het haar uitleggen. Toen ik vertelde dat ik bezig was met van mijn stotter afkomen, ontdooide ze: ‘Wat goed dat je dit doet, succes nog’. Ze wees me helemaal niet keihard af – de reactie waar ik zo bang voor was, viel hartstikke mee.”
Wat goed! Ben je dan nu inmiddels een casanova geworden?
“Haha, nee. Ik ben daarin nog steeds verlegen. Laatst zat ik met vrienden op het terras en zagen we een mooie vrouw. Een vriend zei: ‘Spreek haar aan dan’, maar ik durfde het niet.
Anderhalf uur lang twijfelde ik om naar haar toe te lopen. De jongens waren er inmiddels klaar mee: ‘We gaan naar huis’. Buiten haalde ik mijn fiets van het slot en dacht ik: ‘Waar ben ik mee bezig? Ik moet dit gewoon doen’. Vervolgens heb ik nog drie kwartier bij mijn fiets staan ijsberen.
Uiteindelijk overtuigde ik mezelf. Gaan met die banaan. Ik sprak haar aan en we wisselden onze Instagram uit. Soms moet je jezelf gewoon ergens doorheen pushen.”
Oefening baart kunst. Wat zou je iemand willen meegeven die door stotteren onzeker is?
“Dat je stotterprobleem geen onderdeel is van wie je bent. Je kunt er vanaf komen en laat het je vooral niet tegenhouden. Ik was vroeger met atletiek soms bang om te winnen – want als je wint, moet je daarna voor een camera staan.
Nu zit ik veel lekkerder in mijn vel. En als je lekkerder in je vel zit, presteer je op alles beter. Op sportief vlak, maar ook daarbuiten. Het grootste wat het me heeft opgeleverd, is dat ik mezelf kan zijn. En dat gun ik iedereen.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Nynke (26) over haar stotter: 'Mensen trokken indirect de conclusie dat ik dom was'
Anne Schiphof (26) is online redacteur bij LINDA.meiden. Ze groeide op in een dorp – zo’n plek waar je niet over straat kunt met een pet of er wordt al over je gepraat – en vluchtte op haar negentiende naar de stad. Eerst Utrecht, toen Rotterdam. Daar woont ze met een vriendin, die ze via Bumble leerde kennen. Ze zit balls deep in het modealgoritme en heeft een zwak voor Nederlandse hiphop en R&B.
