‘Imposter syndrome’

‘Ik hoop niet dat ze doorhadden dat ik er niks van begreep.’ Deze zin hebben Britt en ik de afgelopen jaren vaker naar elkaar geappt dan ik kan tellen. Meestal nadat we weer eens in een meeting zaten met mensen die ergens veel meer verstand van hadden dan wij, terwijl wij daar vooral zaten te knikken alsof we precies wisten waar het over ging.

Het gebeurt eigenlijk vanzelf ergens in je twintiger jaren: je komt steeds vaker in ruimtes terecht waar je je totaal ongemakkelijk en onervaren voelt. Bedrijven, sollicitaties of situaties waarin andere mensen moeiteloos lijken te praten, sneller lijken te denken en duidelijk meer kennis en ervaring hebben dan jij.

En jij zit daar dan tussen, hopend dat niemand doorheeft dat jij jezelf nog half een student voelt: imposter syndrome is alive and kicking. Dat gevoel kan je makkelijk wijsmaken dat je achterloopt, of dat je nog niet goed genoeg bent om daar überhaupt te zitten.

De juiste plek

Maar inmiddels geloof ik dat het tegenovergestelde waar is. Sterker nog: dat ongemakkelijke gevoel betekent juist dat je precies op de juiste plek bent. Elke keer als Britt en ik iets nieuws proberen te bouwen, zitten we weer met mensen aan tafel die ergens beter in zijn dan wij. Mensen met meer ervaring, meer expertise, meer kennis.

En ja, dat voelt soms confronterend. Elke keer weer voelt het alsof we als kleine kinderen terug in de schoolbanken zitten en vooral niet moeten laten merken dat we er nog helemaal niks van snappen.

En eerlijk? Dat gevoel is nog steeds niet weg. Ik ben nog steeds onzeker op die momenten – al ben ik inmiddels ook goed geworden in doen alsof dat niet zo is. Fake it ’til you make it has brought me pretty far 😉

Liever de domste

Het is een rotgevoel om je de domste in de ruimte te voelen. Maar ik ben veel liever de domste dan de slimste. Want als ik de domste ben, betekent het dat ik in een kamer zit waar ik kan leren van mensen die verder zijn dan ik, in een omgeving die groter is dan wat ik al ken.

Dus als jij jezelf de minst ervaren persoon in de ruimte voelt, feliciteer jezelf dan. Je zit precies waar je moet zitten. Je bent daar namelijk niet per ongeluk terechtgekomen. Blijkbaar ziet iemand iets in jou wat daar thuishoort – ook als jij dat zelf nog niet helemaal voelt.

Sorry, ego

Uiteindelijk wil ik helemaal niet alleen maar in kamers zitten waar ik de slimste ben en alles al weet. Ik wil in ruimtes zitten met mensen die mij juist uitdagen. Mensen die me dwingen om beter na te denken, groter te kijken, scherper te worden. Mensen bij wie ik voel: hier heb ik nog iets te leren. Om me te laten zien wie ik nog kan worden, niet alleen wie ik nu al ben.

Dat is misschien niet goed voor mijn ego, maar wel voor mijn ontwikkeling. Dus als ik moet kiezen? Dan ben ik altijd liever de domste dan de slimste in de ruimte.

Liefs, Tess

Tess: ‘Soms vind ik mezelf zó cringe, dan wil ik alles verwijderen en een nieuwe identiteit aannemen’Lees meer