We spreken veel mensen met bijzondere verhalen, maar hoe het daarna met hen gaat, weten we vaak niet. In onze rubriek ‘Hoe is het nu met?’ bellen we ze op voor een update.
Deze week spreken we Nienke, die inmiddels tweeënhalf jaar op een onbewoond eiland woont.
In een eerder interview vertelde ze al over haar bijzondere leven daar, en nu bellen we haar opnieuw om te horen wat er sindsdien is veranderd én hoe ze de komende jaren voor zich ziet.
You’re probably wondering hoe Nienke terecht is gekomen op een onbewoond eiland. Kort uitgelegd: wat begon als vier maanden overwinteren op Bali is uitgelopen tot wonen op een onbewoond eiland genaamd Kri, waar niemand officieel woont en alleen accomodaties zijn. “Het is hier alsof je 70 jaar terug in de tijd gaat”, vertelt Nienke in een eerder interview.
“Tijdens ons vorige gesprek waren m’n vriend en ik bezig met het opzetten van een eigen homestay. Inmiddels zijn we na anderhalf jaar bijna klaar met de laatste huisjes en hebben we een goed lopende business. Het is ongelofelijk, maar voor de komende maanden zitten we zelfs volgeboekt.”
“Je kan het je vast voorstellen, maar verbouwen op zo’n klein eiland loopt heel anders dan in Nederland. Doordat mijn vriend manager is geweest bij een andere homestay, heeft hij contacten en zijn we onderdeel geworden van de community. Via via wordt dan al snel bekend dat er een nieuwe homestay wordt gebouwd, en zo komen de bouwvakkers zich vanzelf bij je aanmelden. Vervolgens gaan die op blote voeten zonder shirt en enige veiligheidsmaatregelen aan de slag.”
Tekst gaat verder onder de afbeelding.
“Ik ben nog steeds op zoek naar balans. Het is nu vooral heel druk, maar dat hoort bij het hebben van een homestay. Ik sta rond zes uur op om te checken hoe het in de keuken gaat en of alles klaarstaat voor het ontbijt. Omdat gasten al hun maaltijden bij ons eten, ben ik er graag bij om te kijken of alles in de keuken en het restaurant goed verloopt.
Daarna volgt een vaste routine: in- en uitchecken, schoonmaken, vragen beantwoorden, lunchen en tussendoor nog wat marketingwerk voor Nederland – hetzelfde werk dat ik in Nederland ook al deed. Als het lukt, ga ik even een uurtje liggen. Daarna begint alles opnieuw voor het avondeten en maken we met de gasten de plannen voor de volgende dag.”
“Van de dengue heb ik gelukkig nauwelijks nog last. Maar eerlijk gezegd denk ik inmiddels wel dat mijn Nederlandse lichaam niet helemaal gemaakt is voor dit klimaat. Na een paar hete dagen zit ik onder de hitteuitslag en wondjes helen slecht door de vochtigheid. Het zijn vooral dat soort kleine dingen waar ik tegenaan loop; verder gaat het goed met mijn gezondheid.
Naar een dokter ga je hier ook niet snel. Het dichtstbijzijnde ‘dokterspostje’ is een kwartier varen en daar kunnen ze hooguit een wond schoonmaken en een zalfje geven. Een gemiddelde Europeaan zou schrikken van hoe basic alles is. Als ik bijvoorbeeld mijn arm zou breken, moet ik eerst een paar dagen door de pijn heen bijten tot ik naar een eiland of andere provincie kan vliegen waar de medische zorg beter is, maar so be it.”
Tekst gaat verder onder de afbeelding.
“Dat is het ook. Mensen sterven hier heel jong. Ik zie wekelijks tieners of twintigers die hier komen te overlijden. Als je zwanger bent, dan is de kans reëel dat jij, of je kindje de bevalling niet zal overleven. Dat is erg confronterend om te zien. Ik snap dat het soms in Nederland ook niet altijd even makkelijk is, maar vergeleken met hier hebben we daar écht niks te klagen. We betalen dan misschien wel veel belasting, maar krijgen er ook een hoop voor terug.
Ik snap dat je stress hebt om de huizenprijzen et cetera, maar als je morgen wordt aangereden hoef je je bij wijze van spreken niet eens écht zorgen te maken, omdat de gezondheidszorg in Nederland zo goed geregeld is. Als je hier kanker krijgt, dan is de kans ongeveer honderd procent zeker dat je komt te overlijden. Hoe langer ik hier woon, hoe meer ik hier de realiteit mee krijg; wat voor de meeste mensen gewoon een kwestie van ‘overleven’ is.”
“Nee, angst voel ik niet. Maar mijn vriend en ik hebben wél besloten dat dit leven niet voor altijd is. Dat komt niet alleen door de beperkte gezondheidszorg: het leven zelf is hier ook enorm primitief. Hoe mooi het eiland ook is, ik heb hier geen vrienden. Dat mis ik ontzettend. Ik heb echt qualitytime met meiden nodig. Dat klinkt misschien een beetje yupperig, maar even met vriendinnen naar een sportlesje of iets sociaals doen, dat soort dingen mis ik wel.”
Dit bericht op Instagram bekijken
“Zeker wel. Ik ben vorig jaar tante geworden. Ik was gelukkig in Nederland toen hij werd geboren. Maar als je weggaat is het een kleine baby die alleen maar slaapt, en maanden later is hij ineens een echt mensje, met een eigen persoonlijkheid.
Dat maakt afstand lastiger. Aan volwassenen kun je uitleggen: ‘We gaan weer terug naar Kri.’ Maar een baby vergeet jou gewoon. Daarom facetimen we vaak als mijn moeder oppast, zodat hij me blijft herkennen, maar het liefst zou ik hem vaker in het echt kunnen vasthouden.
Een ander moment dat ik Nederland miste was toen ik laatst een paar weken niet fit was. In Indonesië was het op dat moment overal extreem heet, waardoor ik er niet bovenop kwam. We besloten een uitstapje te maken naar een plek met airco, vijf uur verderop. Op diezelfde ochtend wilde ik mijn laptop openklappen, maar door de hitte en vochtigheid was de batterij na tien maanden alweer overleden. Dan moet je dus wéér vijf uur varen om zo’n ding in te leveren. Omdat hij nog onder garantie viel, werd hij doorgestuurd naar Jakarta en was ik hem drieënhalve week kwijt.
Als hij dan eindelijk is gemaakt, moet je opnieuw die hele trip maken – inclusief een hotelovernachting, want je redt de terugreis op één dag niet. En zeker als de homestay vol zit, is daar eigenlijk geen tijd voor. Op zulke momenten denk ik weleens: wát doe ik mezelf aan?”
“Ons doel voor volgend jaar is om een ritme te creëren waarbij we een paar maanden op het eiland zijn en daarna steeds even weg kunnen, bijvoorbeeld binnen Indonesië. Even nieuwe prikkels, inkopen doen, een sportlesje volgen. Daarna kunnen we weer met frisse energie terug naar de homestay. Hoe het er precies uitziet weten we nog niet, maar iets tussen een paar maanden hier en een paar weken ergens anders lijkt ons ideaal.”
'My Family, na na na': zó gaat het nu met Anna en Senna van het Junior Songfestival
