Coupeuse

Als kind wist Romy één ding zeker: ze wilde iets creatiefs doen. “Ik tekende veel, was bezig met muziek en speelde fluit. Mode trok me enorm. Ik dacht lang dat ik modeontwerper wilde worden.” Na de middelbare school ging ze naar het ROC, waar ze afstudeerde als coupeuse. Ze liep stage bij grote Nederlandse ontwerpers, maar merkte al snel dat ze niet op haar plek zat in deze wereld. “Het creatieve vond ik leuk, maar het technisch tekenen minder. Ik kwam erachter dat styling mij veel meer lag dan het maakwerk.”

Toch had ze nog een ander carrièrepad in haar achterhoofd. “Ik heb altijd meer met dieren gehad dan met mensen”, zegt ze eerlijk. “Een medium zei ooit tegen mij dat ze mij als dierenarts zag. Dat leek me eerlijk gezegd niks, maar iets als honden trimmen? Dat leek me wél leuk.”

Iets met dieren

Die liefde voor dieren zat er al vroeg in. “Wij gingen vroeger elke week naar een geitenboerderij. We hadden thuis vissen, honden en zelfs een konijn.” Toen ze een tiener was, overleed het gezinshondje. “Daarna mocht ik van mijn ouders geen hond meer, hoe vaak ik ook smeekte.”

Toen Romy later op zichzelf ging wonen, was dat dus het eerste wat ze deed. Haar nieuwe hond bleek ernstige verlatingsangst te hebben, dus ze had een werkplek nodig waarbij ze haar mee kon nemen. “En toen dacht ik: ik wil eigenlijk meer honden. Maar waar laat ik die?”

Officiële route

Dat werd het begin van een nieuwe richting. Romy speelde al langer met het idee om met dieren te werken, maar wilde het goed aanpakken. “Ik had net mijn coupeuse-opleiding afgerond en had geen zin om weer twee jaar fulltime naar school te gaan.”

“En toen kwam corona. Voor mij was dat hét moment om te beginnen aan een tweejarige opleiding hondentrimmer. Hiervoor ging ik twee keer per maand naar school én liep ik anderhalf jaar onbetaalde stage. Ik vond het pittig, maar ik vond het belangrijk om echte kennis te hebben van het vak. Er zijn ook hondentrimmers die het zichzelf aanleren, maar je werkt wel met een levend dier. Als je een oor inknipt of een hond krijgt een epileptische aanval op de tafel, moet je wel weten wat je doet.”

Zorg en aandacht

Hoewel eigenaren zelden vragen naar Romy’s diploma’s, zien ze wel degelijk verschil in haar trimbeurten in vergelijking met trimmers die het zichzelf leerden. “Dat verschil zit niet alleen in techniek, maar vooral in omgang. Mensen zien hun hond als hun kind. Ze vinden het belangrijker dat iemand lief en rustig is met hun hond dan dat-ie perfect knipt.”

Het vak wordt volgens haar zwaar onderschat. “Mooi knippen is lastig. Het heeft mij vijf jaar gekost om dit echt in de vingers te krijgen. En die investering is ook te zien in de prijzen die ik in mijn trimsalon hanteer. Ja, wij zijn duurder dan veel salons. En sommige mensen vallen over de prijs, maar ze onderschatten wat ze daarvoor terugkrijgen: zorg en aandacht, net als kennis en techniek.”

Tekst loopt door onder de post.

 

Dit bericht op Instagram bekijken

 

Een bericht gedeeld door 𝐓𝐇𝐄 𝐆𝐑𝐎𝐎𝐌 𝐑𝐎𝐎𝐌 (@thegroomroom.nl)

Ondernemen

In de trimsalon werkt Romy met allerlei soorten honden en vachten. “Toypoodles met krulvacht zijn het lastigst. Dat kost veel onderhoud. Ik zeg altijd: wil je weinig naar de trimsalon, dan is dit niet de hond voor jou.” Ze adviseert klanten uitgebreid over vachtonderhoud, nagels knippen, oren verzorgen en verharing verminderen. Ook biedt ze puppybehandelingen aan.

“Als je een pup met dertien weken laat wennen, scheelt dat enorm tijdens toekomstige behandelingen in de salon. Kom je pas met twee of drie jaar, dan wordt het vaak een drama. Niet gek, want voor een hond is de salon een luide en vreemde omgeving. Ze voelen zich er niet op hun gemak.”

Naast het trimmen is er veel onzichtbaar werk. “Schoonmaken, administratie, bestellingen plaatsen, afspraken plannen en verzetten. Het is het allemaal waard, omdat ik een fijne en loyale klantenkring heb. Ik werk met mensen die hun hond echt als gezinslid zien. In het begin had ik nog klanten die zeiden: ‘Het is maar een hond.’ Dat zie ik gelukkig steeds minder.”

Naar het buitenland

Om haar techniek te verbeteren en zich nog meer in het vak te verdiepen, volgde Romy trimopleidingen in eigen land, Engeland en Zuid-Korea. “In Nederland heb ik meerdere cursussen gevolgd, maar ik merk dat het niveau in het buitenland hoger ligt. Mijn eerste reis was naar Engeland, waar ik vijf dagen privéles volgde.”

“Daarna ging ik naar Zuid-Korea. Waarom specifiek daar? Ik ben gek op die teddylook: schattig, rond, bijna popachtig. En ik had begrepen dat ik dat daar van een van de beste trimmers kon leren. De cursus zelf was héél anders dan ik gewend was, echt intens. In Zuid-Korea hebben ze een andere mentaliteit: soms begonnen we om negen uur ’s ochtends en eindigden om vier uur ’s nachts. Je trimde soms twaalf keer dezelfde look tot je het kon dromen.”

Competitie

Die verdieping wakkerde haar interesse in competitietrimmen aan. “Veel mensen doen aan competities om naam te maken. Dat wil ik ook meer. Op dit moment word ik al veel gevraagd voor cursussen, vooral voor de teddylook en pomeranians. Mijn doel is om daar de beste van Nederland in te worden. Om dat te bereiken, moet je je ook meten aan anderen die hetzelfde doen en jezelf onderwerpen aan een jury die feedback geeft. Dat maakt je uiteindelijk beter.”

Voor competitietrimmen heb je een hond nodig die goed getraind is én een eigenaar die bereid is veel voor het dier over te hebben. Het vergt namelijk een perfect onderhouden hond, training, wekelijkse was- en föhnbeurten. “Klanten vinden hun eigen honden altijd het leukst en bieden ze ook vaak aan voor competities, maar vaak zijn zij daarvoor niet geschikt. Om die reden hebben competitietrimmers vaak zelf veel honden die getraind zijn om langere tijd stil te staan, niet te blaffen, et cetera. ”

Angèlica is spoeddierenarts: 'Vond een drol in mijn zak, geen idee hoe die daar kwam'Lees meer

Van alles wat

Voor een leek lijkt een baan als hondentrimmer niet gecompliceerd, maar Romy deelt dat het vak wel degelijk risico’s kent. “Honden bewegen, kunnen bijten, ziek worden én poepen en plassen op de tafel. Daar moet je wel mee om kunnen gaan. Een tijd geleden had ik een hond die tijdens de trimbeurt een epileptische aanval kreeg. Dat is niet alleen een enge situatie, maar kan er ook voor zorgen dat een trimmer verkeerd knipt. Als dat gebeurt, ben ik altijd eerlijk tegen de eigenaar. En als ik vrees voor een infectie of iets anders ernstigs, stuur ik de hond altijd op mijn kosten naar de dierenarts.”

Het is niet alleen maar serieus, verzekert ze. Er wordt ook veel gelachen. “Ik heb een keer een man gehad die naar de salon kwam om zijn hond op te halen. Hij rekende af en liep zonder hond weg. Toen moest ik opbellen om te zeggen dat hij iets was vergeten. En wat dacht je van eigenaren die hun eigen hond niet herkennen? Er zijn veel hondensoorten die dezelfde namen krijgen en als ze dan net getrimd zijn, lijken ze nog meer op elkaar. Dan moet je iemand er toch subtiel op wijzen dat de hond waar ze zo lief tegen praten niet hun hond is.”

Tekst loopt door onder de foto.

Zwaar werk

Romy wil ik ook graag de grootste misvatting over haar vak adresseren. “Er wordt gedacht dat het alleen maar honden knuffelen is. Was dat het maar. Het is fysiek zwaar werk, want je moet constant bukken, buigen en meewegen met een hond terwijl jij je werk doet.”

Toch blijft Romy gedreven. Nu ze haar eigen salon – The Groom Room – heeft, is ze druk bezig met het vinden van een nieuwe locatie. Wat daar komt? Wat haar betreft een eigen boutique. “Een trimsalon met winkel, een plek waar ik cursussen kan geven en mijn skills voor competitietrimmen kan verbeteren. Alles onder één dak en één naam. Ik wil hier een brand van maken.”

Net als iedere ondernemer heeft de trimmer goede en minder goede dagen. “Maar als een hond en eigenaar vrolijk de salon uit lopen en ik weet dat ik iets goeds gedaan heb, voel ik zo’n dankbaarheid. Dan weet ik: dit is precies waar ik hoor.”

Altijd bovenop de beste verhalen zitten? Download de LINDA.meiden app. 

Lorraine runt eigen thuiszorgorganisatie: 'Mensen moeten in eigen omgeving goede zorg krijgen'Lees meer