Leven in een studentenhuis: 'Overal liggen bierplasjes en bordjes eten'

Fama Sylla (23) is vierdejaars student Creative Business en woont in een Utrechts studentenhuis met negen meiden en kat Louie.

“Ik was altijd bang dat een studentenhuis vies zou zijn. Oké, je kan niet van de grond eten, maar elke twee weken heb je een schoonmaaktaak: de keuken, het sanitair of de gangen. Doe je het niet, dan krijg je een boete van zeven euro, hop, naar de huis­rekening. Ik heb ’m weleens gehad, maar ik ben best een schoon iemand. Het enige waar ik weleens geïrriteerd over ben, is als iemand z’n vaat laat staan. Het leukste vind ik de gezelligheid, ik ben bijna nooit alleen. Eens in de twee weken hebben we op maandag huisavond, dan eten we samen, hebben we een chillavondje en drinken we een wijntje.

Op zuip­avonden worden er aardig wat drankjes genuttigd. Ik weet niet hoeveel, te veel. Meestal wijn, maar soms ook een Aperolletje of Vitapro: vitaminewater met prosecco. Als we met het huis brak zijn, chillen we de dag daarna in onze geru, de gemeenschappelijke ruimte, onze woonkamer. Met brakvoedsel: een broodje knak, of we bestellen Maccie.Onder ons woont Connie, van negentig. Eens per jaar eten we bij haar. Zolang we met haar communiceren wanneer we een feest geven, vindt ze het prima.”

Storm Kwakman (21) is derdejaars student Farmaceutische Wetenschappen. Hij woont in Amsterdam met negen man en poes Tetter.

“In de kelder, waar we op maandag en vrijdag dispuutborrel hebben, staat een tap. Bier op? Hebben wij nooit last van. Er worden in dronken toestand weleens dingen gesloopt. Laatst was de tv omgestoten, de wc vernield en elk jaar moeten we een nieuwe bank. Er wordt binnen gerookt, gezopen en gemorst – die bank wordt gewoon goor. Gemiddeld borrelen we vier keer in de week, op een avond gaat er tussen de drie en vijf liter bier per persoon doorheen. Als we gaan drinken, noemen we dat tetteren. Daarom heet onze poes Tetter. Ze is een schatje en is handig tegen de muizen. Ze heeft een mandje, maar slaapt soms bij ons in bed.

Er zijn genoeg avondjes dat we om elf uur in bedje liggen of dat we met een theetje of rood wijntje op de bank Harry Potter kijken. Het is wel echt een ‘mannenhuis’: we stoeien soms en je moet van je af kunnen bijten als mensen grapjes maken. Gister kwam ik na een lange studiedag thuis, kreeg ik ineens een waterpistool op mijn hoofd gericht. Maar we zijn allemaal poeslief. Ik zie mijn huisgenoten als broers, met wie ik over alles kan praten. De tijd dat ik niet aan het socializen ben, gebruik ik voor mijn studie. Gelukkig geen studie waar ik altijd om negen uur moet zijn.”

Anne Hermsen (20) woont in een Jados-huis in Nijmegen met acht studenten. Ze is net gestart met de opleiding fotografie.

“Ons huis is heel netjes. We hebben weektaken, waar iedereen zich aan houdt. Er heerst een rustige, kalme sfeer. We proberen niet te veel rommel te hebben, ik zou daar niet tegen kunnen. Ik woon in een Jados-huis: een huis specifiek voor studenten met autisme. Dagelijks is er begeleiding aanwezig, voor als je ergens mee zit of hulp nodig hebt. Mijn begeleider heeft me enorm geholpen: met school, met huishoudelijke taken zoals koken, en ook met mijn autisme. Ik woon er nu twee jaar en momenteel helpen ze mij bij het zoeken naar een nieuwe woonplek.

Dit huis is een voorproefje op het helemaal op jezelf wonen. Onderhand weet ik hoe alles moet, ik vertrouw op mezelf. We zijn een artistiek huis, veel mensen zijn bezig met kunst. Als we samen eten gaat het voornamelijk over kunst, tekenen en muziek. Ik zit vaak in de woonkamer, vind het gezellig om met huisgenoten te praten. Ik vind het fijn dat er dit soort specifieke huizen zijn, het is zo makkelijker om contacten te leggen. Iedereen met autisme is natuurlijk anders, toch lopen we min of meer tegen dezelfde dingen aan. Maar we praten meer over hobby’s dan over diagnoses hoor.”

Lauren Versluijs (21) is derdejaars student Industrieel Ontwerpen. Ze woont in Delft met tien huisgenoten: vijf jongens, vijf meiden.

“Ons huis bestaat uit drie huizen die één zijn geworden.Ze lopen in elkaar over, met rare gangetjes en trapjes – mensen begrijpen nooit hoe je weer naar de voordeur komt. We zijn handige, Delftse studenten: we hebben een liftje naar het dakterras gemaakt, zodat je eten of bier naar boven kan brengen. Vroeger stond er een zelfgebouwde hottub in onze tuin, maar die was helaas versleten. Nu hebben we een vlindertuin gemaakt, van potgrond en hergebruiktebakstenen en geplante zaden. Elk jaar hebben we een klusweekend, afgelopen keer hebben we de bedrading netjes gemaakt.

Ons verenigingshuis bestaat al bijna 35 jaar. Elk jaar op oud-huisgenotendag komen oud-huisgenoten langs, die vertellen dan: o, die muur heb ik nog neergezet. We hebben ook huisweekend en -vakantie waarbij we met het huis op vakantie gaan, en broer- en zusdagen. Vorige maand zijn we bij al onze ouderlijk huizen langs geweest, heel leuk om alle ouders te ontmoeten. Tijdens de wekelijkse huis-avond koken we, spelen spelletjes, gaan naar een kroeg en soms bedenkt iemand een programmaatje. Laatst had een huisgenoot foto’s gemaakt van 25 plekken in het huis. We deden een quiz, moesten raden waar het plekje was. Dan denk je echt: hoezo heb ik die kabouter of sticker nog nooit gezien?”

Anouck van ’t Schip (22) is gestart met haar master Stedenbouw. Ze woont op het Krakeelhof in Delft met zestien mensen: helft man, helft vrouw. En kat Eddy.

“Het Krakeelhof is een studentencomplex met vierhonderd studenten. Er staan negen trappenhuizen met vier verdiepingen, gevuld met zestien tot achttien studenten. Veel technische studenten. Vraag je in de app om een boormachine, dan heb je er zo vijf bij elkaar. Bij ons komt er geen klusjesman over de vloer, we maken alles zelf: een aquarium, barretjes, een pokertafel, keukeneiland. Als we ergens zin in hebben, doen we het. Wasmachine kapot? Gooien we over het balkon. Hitte? Dan zetten we een zwembadje in de badkamer.

Iedereen heeft huistaken, maar het wordt snel een goor zooitje. Overal ligt shitzooi: bordjes met eten, zakken chips, een omgevallen smoothie, een boontje van het koken, plasjes bier, sausbakkie van de bitterballen. We heten Huize Avalanche, Frans voor lawine. Aan de bar hebben we een waterval: water wordt omhoog gepompt langs een glasplaat. Thuis mag je niet ‘waterval’ zeggen – anders moet je een biertje atten. Eén keer in de twee weken bestellen we twaalf kratjes. Hopen dat je dan niet thuis bent, zodat je niet hoeft te sjouwen. Ondanks alle gekte letten we goed op elkaar. Elke zondag hebben we huisavond en dan doen we een persoonlijk rondje waarin iedereen vertelt hoe het gaat. We zijn net een kleine familie.”

Carmen Brouwer (21) heeft Psychologie gestudeerd, zit in het laatste jaar van haar studie Nederlands én studeert aan de kunstacademie in Rotterdam. Ze woont in Leiden in een studentenhuis met z’n drieën.

“Ons huis heet De Bodem-loze Put. De nooduitgang naar het dak grenst aan de bodemloze put: een lege ruimte tussen ons huis en aangrenzende huizen in. Iedereen pleurt alles daarin: sigaretten, waterflessen, keukenapparatuur. We hebben een fictief huisdier, een mascotte: ‘Ret’ de rat. Het is een monumentaal pand, de vloer is doorgezakt, er zit overal schimmel, maar de huisbaas zegt: fiks het zelf maar. Het maakt mij niet uit dat het niet spic en span is. We maken soms schoon, zien de noodzaak van schoonmaakroosters niet in.

Er zijn geen huis­regels. Mijn kamer is schots en scheef. Zet je iets op de grond, dan rolt het weg – en toch zou ik nergens anders willen wonen. We zijn heel lief voor elkaar. Toen ik een korte periode last had van een depressie, hebben mijn huisgenoten me erdoorheen gesleept. Als we elkaar even niet hebben gezien, knuffelen we en bespreken we alles. Meestal in mijn kamer, waar we ook eten en studeren, omdat we geen gemeenschappelijke ruimte hebben. Ik kom niet uit een omgeving waarin ‘het studentenleven’ een ding was. Ik dacht dat samenwonen met vriendinnen niet voor mij was weggelegd – er ging een wereld voor me open.” •