Scheel

“Jij bent eigenlijk zo’n Anne-Fleur”, zei ik ooit, flink aangeschoten, tegen iemand op een huisfeestje. “Ja, en jij bent gewoon hartstikke scheel”, zei ze terug. Daar kon ik niets tegenin brengen. Want scheel ben ik al mijn hele leven.

Vooral als ik moe ben, of als iets snel heen en weer beweegt, vliegt mijn rechteroog uit de bocht. Het ziet er niet sexy uit en handig is het al helemaal niet. Het werd zo erg dat ik steeds minder kon: autorijden, een film in de bioscoop kijken, werken op schermen. Vrij onhandig als socialmediaredacteur. Het roer moest om en dus deed ik mezelf eind vorig jaar een bijzonder kerstcadeau: een strabismusoperatie.

Bang

Strabismus klinkt als de achternaam van een circusfamilie, maar het betekent scheelzien. Mijn oogarts behandelt vooral kinderen die er last van hebben en snapte niet helemaal waarom ik hier op mijn 26e mee aan kwam zetten.

Ik vertelde dat ik bang was om te horen dat het niet meer op te lossen zou zijn, dat ik eigenlijk al zes jaar een verwijsbrief van de huisarts had en deze afspraak steeds voor me uitschoof. En dat ik me rot schaamde voor mijn onvolwassen gedrag. Dat begreep ze, maar daarna sprak ze de magische woorden: “We kunnen je gewoon nog opereren, hoor.”

Jurriaan leerde zijn beste vriend op Tinder kennen: 'We hebben eerst een halfjaar gedatet'Lees meer

Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Ik had mezelf letterlijk scheel gekeken op een probleem dat niet bestond. De dagen waarop ik met hoofdpijn op bed lag, had ik daar niet hoeven doorbrengen. En op de dagen dat ik niet in bed lag, had ik gefocuster kunnen zijn. Misschien was mijn afstudeerproject dan beter geweest. En mijn sollicitatiebrieven nauwkeuriger. En ben ik dramatisch als ik me afvraag of mijn scheelheid jongens heeft doen afknappen? Die keren dat ik geghost werd — kwam dat misschien door mijn dwalende oog?

Ellende

Ik heb al die jongens opgebeld om te vragen of ze me opnieuw een kans wilden geven. Nee, grapje. Ik kan mijn leven niet overdoen. Maar ik moest wel iets met mijn uitstelgedrag. Het lijkt soms alsof mijn lichaam en brein niet doorhebben dat ze in hetzelfde team zitten. Ik weet wat ik wil, maar doe daar vervolgens niets mee.

Ze zeggen weleens dat mensen liever kiezen voor hun bekende ellende dan voor het nog onbekende geluk. Je ploft maar gewoon op die ouwe bank, omdat je te lui bent om een nieuwe te halen. Lijkt comfortabel, maar je bekoopt dat gemak met een bochel in je rug. En dan zit je vast. Ik besefte vorig jaar dat ik op de oude, ellendige bank was gaan zitten. Het werd echt tijd om op te staan.

Superkracht

Terwijl ik verdufd en met zonnebril op bij mijn moeder op de bank lig te herstellen, grappen we dat ik nu misschien een soort zesde zintuig heb gekregen. Supermegascherp oogzicht, waarmee ik het ongekende zal doen: een levensreddend medicijn uitvinden, de nieuwe Nachtwacht schilderen, sudoku’s in bliksemtempo oplossen.

Ik weet dat dat niet gaat gebeuren, hoor. In feite zie ik nu gewoon normaal, zoals de meeste mensen. Een superkracht is het niet, maar super is het wel. Allereerst dat mijn oog niet langer wegdraait, maar vooral dat ik zelf ben gestopt met wegkijken. Operatie geslaagd.

Anne: ‘Ik ben vaak jaloers op mijn vrienden en daar schaamde ik me voor’Lees meer