Toen Femke (25) achttien was, verloor ze haar vader – en dat zette haar hele wereld op z’n kop. Na een paar heel zware jaren kwam er iets uit wat ze zelf nooit had verwacht: The Big Bliss Project.
“Rouw is een soort lelijk cadeautje dat je krijgt en waarvan je denkt: dit wil ik niet, wat moet ik hiermee?”
Zeven jaar geleden overleed de vader van Femke, na een ziekte van tweeënhalf jaar. Maar ook al wist ze dat de kans heel klein was dat hij beter zou worden, kwam zijn overlijden alsnog totaal onverwachts. “In die tijd wilde hij nooit praten over het ziek zijn en dat hij het misschien niet zou overleven. Hij beloofde ons dat hij niet dood zou gaan. Hij probeerde alles om beter te worden, maar toch verloor hij de strijd.”
En dan sta je daar. Als achttienjarige. “Kort daarna ging ik studeren en woonde ik in een studentenhuis. Ik stond wel stil bij mijn rouw en verdriet, maar ik vond het makkelijk om te vluchten in het studentenleven met drank en feesten. Ik was mezelf drie jaar lang heel erg aan het verdoven.”
Maar we weten allemaal: dat gevoel gaat niet vanzelf weg. “Op een gegeven moment kwam er een punt dat het gewoon niet meer ging. Ik werd bijna depressief, omdat ik zo lang mijn verdriet niet had aangekeken.” Ze trekt aan de rem. Terug naar huis, studie on hold, alles even stil. “Ik zat in zo’n donkere periode. Ik voelde geen blijheid, ik voelde eigenlijk alleen paniek en verder niks.” En juist daar – op dat dieptepunt – gebeurt er iets onverwachts.
Ze gaat een kunstenaarscursus volgen om iets te doen met haar dagen. “Ik moest iets tekenen wat me inspireerde en op basis van TheHappyGerrit van Herold van den Berg kwam daar een poppetje uit. Om dat poppetje gaat het eigenlijk allemaal. Grote Blij heet-ie. Ik ben daarna heel vaak dat poppetje gaan tekenen. Als ik ernaar keek, voelde ik een beetje blijdschap. Ik besefte dat, hoe zwaar je verlies ook is en hoe groot je verdriet ook voelt, vreugde en blijdschap uiteindelijk in de kleine dingen zit. Zoals een zonnetje als je naar buiten loopt. Dat is allemaal waar Grote Blij voor staat. Daardoor besefte ik dat ik helemaal niet verdwaald en verloren was. Als ik doorga, dan komt het wel weer goed.”
Wat begint als een poppetje dat ze tekent voor haarzelf, werd binnen no-time veel meer dan dat. “Ik liet het wel eens aan vrienden en familie zien, zonder de intentie om er iets mee te doen. Totdat ik voor mijn beste vriend een trui had laten maken met het poppetje erop voor zijn verjaardag.” En toen ging het hard. “Ik had in een opwelling veertig truien laten maken en die gingen de wereld in. Daarna kreeg ik zoveel berichten van vrienden die zeiden: mijn huisgenoot wil er ook een. En bij de ander was het z’n moeder of vader. Het werd steeds meer en meer.”
En zo ontstond The Big Bliss Project. Niet met een strak businessplan, maar gewoon omdat mensen het wilden hebben. “Het is nooit ontstaan vanuit geld. Het is ontstaan vanuit rouw en het besef dat er aan het einde van de donkere tunnel altijd licht is. Ook al voelt dat misschien niet zo. En dat mensen het willen hebben, vind ik alleen maar een groot compliment.”
Wat het nog mooier maakt: ze doet het niet helemaal alleen. “Ik doe het samen met mijn zusje, Rixt. Zij heeft zelfs Grote Blij op haar arm getatoeëerd. Het is heel erg verbonden met mijn vader. Alsof een stukje van hem ook in Grote Blij zit. Het is voor ons iets om heel dankbaar voor te zijn, maar het is natuurlijk ook heel verdrietig dat hij dit niet kan zien. Ik denk dat hij het supervet had gevonden.”
Wat Femke maakt, raakt mensen. En dat is niet voor niks. “Ik merk dat als mensen iemand in hun omgeving hebben die rouw meemaakt – en dan bedoel ik niet per se rouw doordat iemand is overleden, maar rouw in alle vormen: van liefdesverdriet tot een vriendschap die stukgaat – dat mensen mijn trui geven en het verhaal achter het merk vertellen.”
En dat is precies waarom het zo binnenkomt. “Het is bedoeld als een warme deken van liefde en troost en een thuis, waar je ook bent. Dus als je je niet goed voelt, neem de trui mee, trek hem aan. Of als je verdrietig bent, weet dat je niet alleen bent.”
“Mijn vrienden weten natuurlijk waar het voor staat en vertellen dan ook vol trots het hele verhaal als iemand vraagt wat dat poppetje betekent. Dat is ook zeker een reden – die hele betekenis erachter – dat mensen het kopen.”
En er komt nog veel meer aan. “Ik zou het heel cool vinden als ik hier in de toekomst van kan leven. Het voelt alsof ik echt iets bijdraag, in plaats van dat ik zomaar producten maak. Het liefst willen we nog meer maken, zoals bijvoorbeeld kinderboeken en posters.”
“De nadruk bij The Big Bliss Project is dat die rouw er mag zijn. En dat je met al die emoties en alle vormen van rouw welkom bent. Het gaat om samen zijn en elkaar steunen. Je bent niet alleen. Daarom is de slogan ook: grote blij, klein geluk.”
Rouw is kut. We gaan het niet mooier maken dan de realiteit is. Het is zwaar, eenzaam en soms gewoon te veel. Maar wat Femke laat zien, is dat er altijd iets van licht blijft branden. Hoe klein dat ook is. Soms in de vorm van een zonnetje. En soms in een poppetje op een trui.
Julie verloor haar grote zus Paula: 'Elke nieuwe herinnering is er één zonder haar'
Merry Almuhtaseb (25) is online redacteur bij LINDA.meiden. Ze is een trotse Hagenees en zal niet snel haar paleisje in de stad inruilen. Zelfs niet voor Amsterdam. Ze is een echte augurken-lover en een full-time Yapper.
