Toen Iza 24 was, ontmoette ze Jacob op een random, bijna oldskool manier: gewoon in een bruine kroeg in Amsterdam, zonder swipes of algoritmes. Ze zat met haar vriendinnen wijntjes te drinken. Haar vriendinnen waren Hinge-profielen aan het roasten, Iza deed niet mee. Ze wist zeker dat ze haar boyfriend in deze onlinewereld juist in real life wilde ontmoeten.
Toen ze een paar uur later wilde vertrekken en haar geruite Samsøe Samsøe-sjaal omdeed, rook deze ineens naar mannenparfum. Achter haar stond Jacob. “Die staat je goed hoor,” zei hij, “maar volgens mij is-ie van mij. Je mag ’m omhouden … als je morgen een koffietje met me drinkt.”Het was brutaal, onverwachts en precies het soort initiatief dat ze in een guy zocht.

De volgende dag hadden ze hun eerste date. Niks bijzonders, gewoon een avondwandeling langs de Amsterdamse grachten. Het miezerde een beetje. Ze deelden één paraplu en liepen hierdoor automatisch dicht tegen elkaar. Simpel, maar precies goed. Ze slenterden richting De Pijp en praatten over werk, dromen, over wat écht belangrijk was. Hij vertelde dat hij ooit een eigen koffiebar wilde openen, zo’n aesthetic plek waar de koffiebonen uit Ethiopië komen en mensen blijven hangen voor de geur van versgebakken bananenbrood. Iza moest lachen om zijn enthousiasme. Aan het einde van de avond zette Jacob haar af bij haar voordeur. Hij legde zijn hand in haar nek en zei: “Ik wist dat je ‘ja’ zou zeggen.” Arrogant, maar op dat moment perfect.

Vanaf toen kwam alles in een stroomversnelling. Binnen drie maanden waren ze exclusief, alsof het ze gewoon overkwam. Jacob was overal waar zij was en hun levens pasten moeiteloos in elkaar. Hij bleef steeds vaker slapen, had inmiddels zijn eigen onderbroekenplankje vol gekleurde Pockies, en hun routines begonnen in elkaar te schuiven. Zaterdagen op de Noordermarkt en doordeweeks met z’n tweeën koken alsof ze in een TikTok-couple-vlog leefden. Iza genoot ervan hoe vanzelfsprekend het leek. Het was alsof ze eindelijk iemand had gevonden die haar kon geven wat ze altijd had gewild: aandacht, initiatief, zekerheid.

Maximes date liet memorabele verrassing achter: 'Bij hoeveel vrouwen heeft hij dit nog meer gedaan?'Lees ook

Na een jaar besloten ze te gaan samenwonen. Iza’s ­appartement in De Pijp werd hun gedeelde plek. Hun planten, boeken en keukenmessen lagen door elkaar. Alles samengevoegd voelde als een nieuw hoofdstuk. De eerste maanden was ze oprecht gelukkig. Maar langzaamaan merkte Iza kleine veranderingen. Jacob schoof een paar centimeter op als zij tegen hem aan kroop. Hij gaf korte antwoorden als ze iets wilde bespreken. Op een avond zei hij zelfs: “Ik heb soms gewoon mentale rust van je nodig.” Ze lachte het weg, zei tegen zichzelf dat iedereen weleens ruimte nodig heeft, maar werd er intussen wel doodonzeker van. Hij zei dat dat niet nodig was, maar vanbinnen voelde ze dat er langzaamaan iets verschoof.

Het moment dat alles omsloeg, kwam op een dinsdag-middag. Iza werkte thuis op haar werk-MacBook, maar kon niet inloggen in Gmail. Met een deadline op de loer ging ze gefrustreerd op zoek naar Jacobs laptop, in de hoop dat ze nog ingelogd stond. Ze opende Chrome, klikte op Gmail en zag: ingelogd. Yes! Net toen ze een mail schreef, verscheen rechtsboven een WhatsAppberichtje. Van zijn collega, Mare: ‘Gister was gezellig Jacobje, wanneer weer chillen?’ Wat. De. Hel, dacht Iza. Wie noemt hem nou Jacobje? Haar hart bonkte zo hard dat het geluid hoorbaar moest zijn. Ze had kunnen wegkijken, maar wilde de harde waarheid. Ze klikte op het appgesprek en zag genoeg: ‘Kan niet wachten je morgen te zien’ en ‘Bel je later, Iza ligt naast me’. Toen ze hem er die avond mee confronteerde, verstijfde zijn gezicht. Daarna kwam totale gaslighting: “Stel je niet zo aan,” zei Jacob, “er is niets gebeurd, het was maar een spelletje, joh.” Iza begon bijna aan zichzelf te twijfelen, maar hield toch vol en dwong hem die week op de bank te slapen.

Jacob deed verontwaardigd, alsof Iza zich druk maakte om niets. “Als je hier al een probleem van maakt, weet ik niet of onze relatie de rest van ons leven standhoudt”, zei hij. Dagenlang bleef hij dit zeggen. Op dag acht dacht Iza inderdaad: misschien maak ik het te groot. Ik moet hem vertrouwen en iedereen maakt fouten. Ze deelde haar inzicht met Jacob en ze besloten een weekend Parijs te boeken als frisse start. Ze wilde ’m écht niet kwijt.
In de Thalys hield hij haar hand vast alsof hij zich aan haar wilde vastklampen. Ze aten croissants op terrasjes, liepen langs de Seine, en Iza deed haar best het drama te vergeten.

Ook vertelde ze haar vriendinnen niets, ze was te bang voor hun judgements, dat ze sterker in haar schoenen zou moeten staan. Toen ze vroegen hoe het ging, zei ze dat alles goed zat. Die leugen voelde alsof er constant een steentje in haar schoen zat, klein maar aanwezig. Nooit eerder had ze zo hard gelogen tegen haar vriendinnen.

Toch ging het langzaam maar zeker beter tussen hen. Iza probeerde de appjes te vergeten en Jacob deed er alles aan om haar het gevoel te geven dat ze de enige was. En zo leek het ook. Na maanden intense hartpijn en onzekerheid voelde ze zich eindelijk weer de versie van zichzelf die ze ooit was: vrolijk en licht.

Op een avond ging ze spontaan uit met haar vriendinnen. Iza droeg een glittertopje en was drie esma’s verder. Ze was blij. Totdat ze hem zag. Met diezelfde collega. Zijn hand hield haar heup vast. Dezelfde hand als waar hij Iza die ochtend mee had gekriebeld. Het beeld was zo pijnlijk helder dat het surrealistisch leek. Ze bevroor midden op de dansvloer. Toen hij haar zag, schrok hij alsof ze een geest was. Ze rende weg, haar hart lag in duizend stukken. Hij rende achter haar aan, roepend dat het niets was, dat ze moest luisteren, dat het niet was wat ze dacht. Toen Iza zich omdraaide zei ze: “Ik luister al te lang naar jouw bullshit, Jacob.” En ze liep weg. Voorgoed, deze keer.

De weken erna waren een rollercoaster van emoties. Hij stuurde lange berichten, bloemen, voicemails waarin hij zei dat het niets voorstelde, dat ze het niet zo groot moest maken. Het ergste vond ze nog dat hij alles bleef bagatelliseren. Iza zat avonden op haar balkon in zijn grijze Olaf-hoodie, die inmiddels voelde als een herinnering aan iets wat ze nooit had moeten bewaren. Met elke dag niet reageren herwon ze een stukje van zichzelf. Soms dacht ze: hield hij nou meer van spanning dan van mij?

Nu, een jaar later, durft Iza terug te kijken. Met hulp van haar psycholoog heeft ze alles kunnen verwerken. “Ik was al mijn waardigheid kwijt door hem”, zegt ze. Net na de breuk kon ze niet inzien dat hij van haar gehouden had. Nu weet ze dat het niet aan zijn liefde lag, die was er wel degelijk. Maar liefde alleen is niet genoeg, zegt ze. Loyaliteit en eerlijkheid zijn net zo onmisbaar. Wat ze andere meiden wil meegeven? “Hoop is een gevaarlijke emotie. Soms ga je daardoor je grenzen over. Blijf altijd bij je eerste gevoel.” Nu heeft ze zichzelf weer teruggevonden, en dat voelt als pure overwinning.•

Relatietherapeut Pauline waarschuwt voor term break-up season: 'Het kan je relatie beïnvloeden'Lees ook