Ik ben moe. Niet omdat ik eigenlijk al lang in m’n bed had moeten liggen, maar omdat mijn ogen al een uur of twee naar hetzelfde kleine schermpje kijken. Een schermpje waar TikToks op voorbijracen. TikToks die ik allemaal afzonderlijk een seconde of vijf kan bekijken. Na die vijf seconden kan ik mijn aandacht er al niet meer bij houden, en hoop ik dat het volgende filmpje wél die lekkere dopaminekick geeft waar ik als een junkie naarstig naar op zoek ben. Op de achtergrond staat op tv een serie aan, die voor mijn gulzige brein nét iets te saai is om met mijn volle aandacht te bekijken. Ik krijg er niks van mee.
Die volle aandacht: ik vraag me af wanneer ik die voor het laatst ergens voor had. De telefoon die in mijn zak brandt (de telefoon die vroeger enkel nog diende om mee te bellen, besef) is nu een soort tweede brein geworden. Maak daar trouwens maar mijn primaire brein van, want die homp grijze massa in mijn schedel ­functioneert tegenwoordig niet meer naar ­behoren. Ik ben wazig, vergeetachtig en ­afgeleid. Door wat? vraag je je dan misschien af. Nou, door helemaal niks. Door van boven naar beneden vegen op een schermpje. Door op Instagram kijken naar hoe een oud-klasgenoot uit 4 vwo die ik al zeker sinds 4 vwo niet meer heb gesproken, op uitwisseling is in ­Nicaragua. Ik vraag me af of de kilometers die mijn swipende duim heeft afgelegd me naar zo’n ver oord als Nicaragua zouden kunnen brengen. Zou ik daar wél mijn telefoon weg kunnen leggen? Of zou ik mijn reis, net als mijn oud-­klasgenoot die ik sinds 4 vwo niet meer heb gesproken, ook door de ­cameralens van mijn telefoon bekijken?

Het is supergênant hoe vaak ik aan mijn vriend Brian moet vragen waarom hij moet lachen om de serie die we samen kijken. Niet omdat ik twijfel aan zijn gevoel voor humor, maar omdat ik niet heb zitten opletten en géén idee heb wat er zojuist op het scherm gebeurde. Het is ook gênant dat ik “Ja, is goed!” antwoord op Brians vraag of we nog brood in huis hebben. Sorry Brian, ik heb niet geluisterd. Het brood is inderdaad op.
Ik ben het zat. Ik dacht dat ik het nooit zou zeggen, maar mijn moeder had gelijk. Mijn vader ook en mijn opa en oma trouwens ook. Het is écht die fucking telefoon. Misschien ligt het grote probleem niet in Nicaragua of in dat verdomde scherm, maar in het feit dat ik nergens meer écht ben. Niet in die serie. Niet op TikTok. Maar nog belangrijker: niet in mijn eigen hoofd. Laat stáán in mijn eigen leven.
Wat ik tegenwoordig doe, is mijn telefoon in een andere kamer leggen. En als ik op stap ga, verwijder ik de insta-app van mijn telefoon. Ik voelde me best een loser toen ik deze maatregelen voor mezelf instelde, maar bij nader inzien ben ik juist een winnaar. Mijn aandacht is steeds een beetje meer weer van mij. Ik stop met het missen van mijn leven.•