Het was half drie ’s middags toen mijn vriendin een rondje ging hardlopen. Tijdens het rennen was ze plotseling helemaal alleen en daar werd ze bang van. Wat als er zomaar iemand op haar af zou komen en haar beet zou pakken? Die gedachte probeerde ze weg te wuiven; ze was onredelijk bang geworden door de vreselijke moord op Lisa uit Abcoude. Vrouwen eisen de nacht op, maar overdag kon haar niks overkomen.
Nadat ze een minuut niet achterom had gekeken, werd ze plotseling keihard in haar billen geknepen. Het is verdrietig dat je zoiets voorspelt, relativeert, en dat het dan toch gebeurt. Tegelijkertijd was ze razend, want ze begon direct te schreeuwen en te schelden, waardoor hij snel wegfietste. Toen ze mij belde was ze in shock, maar ook strijdbaar: ze wilde meteen aangifte doen.
Ook ik was boos, verdrietig en vond het krankzinnig dat haar angst was uitgekomen, maar ik twijfelde juist over die aangifte. Het had toch geen nut: ze wist bijna niets van hem, behalve dat hij een zwarte Nike-jas met beige broek droeg en op een omafiets reed. En hij was een vrouwenhater, want hoe kan je anders tot zoiets in staat zijn?

Vooral die vraag hield me bezig. Ik denk omdat ik, toen mijn vriendin uit woede “Ik haat mannen!” schreeuwde, niet wilde dat ze het over mij had. Wat zou hem hebben veranderd? Een influencer, zijn geloof, een slechte opvoeding? Daar zat ik over te filosoferen, in de hoop dat hij nog kan veranderen en wij mannen niet per definitie slecht zijn.
Het is een belachelijke gedachte: verlangen dat dit soort mannen óóit kunnen veranderen als ze op dit moment nog een gevaar zijn. Als de klachten blijven binnenstromen over een snelheidsduivel ga je ook niet filosoferen waarom hij zo hard rijdt. Dan zet je een flitser neer, zodat je hem zo snel mogelijk kan pakken, of zodat hij het nooit meer herhaalt. Eerst voorkomen, dan begrijpen.
Voorkomen was in dit geval lastig, want je kan niet ­iedereen met beige broek en Nike-jas aanhouden. Toch werd mijn vriendin een paar weken later gebeld door de politie. Meerdere vrouwen hadden aangifte gedaan van aanranding op dezelfde locatie. Kort daarna had de politie een camera opgehangen, en door het verzamelde bewijs uit de aangiftes waren ze de dader op het spoor.
Mijn hoop is nu gevestigd op vrouwen; ik wens dat ze massaal aangifte doen. Niet omdat zij hier verantwoordelijk voor zijn en het moeten oplossen, allesbehalve zelfs. Maar blijkbaar is na al het nieuws nog geen enkele bel gaan rinkelen bij mannen om hun handen thuis te houden, elkaar aan te spreken op fout gedrag en, in mijn geval, de vrouwen in hun omgeving aan te moedigen om aangifte te doen. Zonder ook maar een seconde te twijfelen.•

Melden na seksueel grensoverschrijdend gedrag heeft altijd zin: 'Dat gevoel zit er niet voor niets'Lees ook