Esmee* (35) en haar vriend zijn drie maanden samen als hij de diagnose teelbalkanker krijgt. Volgens de artsen is de kans groot dat hij door de behandeling onvruchtbaar wordt. Het zet hun relatie op scherp en dwingt ze om het al vroeg over kinderen te hebben.
In de rubriek Wonder gewenst blikt Esmee, inmiddels moeder van een zoon van acht maanden, terug op deze moeilijke tijd.
“Ik heb lang gedacht dat ik geen kinderen wilde”, aldus Esmee. “Maar toen ik mijn huidige vriend ontmoette, zag ik het ineens voor me.” Ze kunnen maar kort onbezorgd van hun verliefdheid genieten. Na drie maanden ontdekt Esmees vriend een bobbeltje op één van zijn ballen. “Hij zou het laten checken bij de huisarts. Ik ging niet mee, we kenden elkaar nog maar net.”
De ochtend van het bezoek aan de huisarts is hij een paar uur van de radar verdwenen. “We appten veel, dus dat was raar. Toen hij me belde, wist ik meteen: dit is niet goed. Het moest nog officieel worden vastgesteld, maar hij had waarschijnlijk teelbalkanker. Ik liet alles uit mijn handen vallen en ging meteen naar hem toe. Toen we samen op de bank zaten, zei hij: ‘Ik snap het als je met deze relatie wil stoppen, we kennen elkaar pas net.’ Maar zo werkt het niet, ik was al verliefd.”
De artsen bevestigen dat Esmees vriend inderdaad teelbalkanker heeft, een agressieve vorm die snel uitzaait, maar goed te behandelen is. Iedere minuut telt en twee dagen later gaat hij onder het mes en wordt de testikel met tumor weggehaald. Omdat de artsen niet zeker weten of de kanker is uitgezaaid, krijgt hij ook chemotherapie. “De operatie was het probleem niet, met één bal kun je prima kinderen krijgen, maar van chemotherapie kun je onvruchtbaar worden. We spraken erover met een fertiliteitsarts. Hij zei: ‘Als jullie kinderen willen, moeten jullie zaad laten invriezen.’”
Daar stemt het stel mee in. “Een paar maanden na de behandeling hebben we zijn zaad laten testen om te kijken of hij inderdaad onvruchtbaar was geworden. Voor een spontane zwangerschap zijn er miljoenen zaadcellen nodig. Mijn vriend had er acht. Dat was een klap. We wisten: dit gaat met geen enkele techniek lukken.”
Volgens procedure wordt het zaad een half jaar later nog eens getest. “We werden gebeld met goed nieuws. De champagne mocht open, want het was goed, alles deed het weer. We gingen uit de kaartenbak bij de fertiliteitsarts en mochten het weer zelf gaan proberen. We waren blij, maar het leek te mooi om waar te zijn. Ik liet mijn spiraal verwijderen en kwam erachter dat ik onregelmatig bloedverlies had. Ik nam het zekere voor het onzekere en maakte een afspraak bij de gynaecoloog. Die verzekerde me dat het niks was om me zorgen over te maken.”
Maar als Esmee na tien maanden nog steeds niet zwanger is, gaat het stel opnieuw naar de huisarts. “We werden doorverwezen naar een fertiliteitskliniek. Daar werd het zaad nog een keer getest. Inmiddels had mijn vriend acht à negen miljoen zaadcellen. De kans op een spontane bevruchting was klein, maar niet nihil. We mochten doorgaan met het zelf proberen of beginnen aan een vruchtbaarheidsbehandeling.”
Esmee en haar vriend kiezen voor het laatste en starten met intra-uteriene inseminatie, afgekort IUI: een vruchtbaarheidsbehandeling waarbij goede zaadcellen via inseminatie in de baarmoeder worden geplaatst. “Bij iedere poging had hij minder zaadcellen, maar niemand heeft daar ooit een verklaring voor gegeven. Na zes pogingen zijn we overgestapt naar ivf (in-vitrofertilisatie, ook wel reageerbuisbevruchting genoemd, red.).”
Isa Sitskoorn: ‘Bij mijn eerste zwangerschap werd ik constant angstig gemaakt door de wacht-maar-brigade’
Bij ivf worden een eicel en meerdere spermacellen bij elkaar gebracht. “In totaal werden er 27 eitjes geoogst en 18 bevrucht, maar we moesten een paar maanden wachten met de terugplaatsing van het embryo. Omdat er zoveel eitjes waren afgenomen, konden mijn eierstokken groot worden. Als je dan te snel zwanger wordt, kan dat gevaarlijk zijn.”
Esmee vindt het moeilijk dat ze moet wachten. “We waren inmiddels een paar jaar verder en voor mijn gevoel telde iedere maand. Ondertussen raakte iedereen om me heen zwanger. Ik zat midden in een soort mega babyboom. Toen mijn zus me op de dag van de prikinstructie in het ziekenhuis opbelde om te vertellen dat ze in verwachting was, vond ik dat moeilijk. Ik kon het er eigenlijk niet bij hebben.” Uiteindelijk blijven er twee bruikbare embryo’s over. “Ik zag alles in rook opgaan en had een onderbuikgevoel dat het niet zou gaan lukken. Die angst was allesoverheersend.”
Tijdens de terugplaatsing heeft Esmee weinig verwachtingen. “Het was geen emotioneel moment, maar een medische handeling. Ik had er geen gevoel bij. Toen ik wegging, zei de arts: ‘Je bent nu zwanger, de vraag is: blijft het zitten?’ De dag voordat ik kon testen, had ik veel bloedverlies. Ik dacht dat ik ongesteld was geworden en belde mijn vriend. Hij adviseerde me om een lekkere fles wijn open te trekken. Niks voor mij, maar ik had daar geen zin in. De volgende dag deed ik voor de zekerheid toch een zwangerschapstest. Misschien was het toch innestelingsbloed geweest? Ik was zwanger. Ik dacht dat we euforisch zouden zijn, maar door het bloedverlies durfden we het niet te geloven.”
Esmee belt het ziekenhuis. “Daar werd bloed geprikt. We werden gefeliciteerd: ik was hartstikke zwanger. Na zes weken hadden we de eerste echo bij de fertiliteitsarts, een soort service van de zaak. Pas toen durfden we het echt te geloven en konden de tranen vloeien.”
De blijdschap die Esmee verwacht had te voelen, blijft weg. “De eerste drie maanden had ik veel bloedverlies en was ik bang dat het toch zou misgaan. Ik wist inmiddels hoe kwetsbaar een zwangerschap is, hoe groot de kans is dat het misgaat en ik kende alle symptomen.”
Het is zwaar, maar alles gaat goed en acht maanden geleden komt een kerngezonde zoon ter wereld. “Het fertiliteitstraject beheerste mijn hele leven, maar sinds onze zoon er is, denk ik er bijna nooit meer aan. Het dagelijks leven is zo vol dat ik geen tijd heb om te reflecteren. De zwangerschap en keizersnede waren bovendien ook zwaar en zitten veel verser in mijn geheugen. Misschien komt het nog, als we een tweede willen en we weer de medische molen in moeten bijvoorbeeld.” Maar daar houdt ze zich op dit moment nog niet mee bezig. Esmee geniet van haar baby en het gezinsleven. “Ik ben heel dankbaar.”
*De naam van Esmee is vanwege privacyredenen gefingeerd. Haar echte naam is bij de redactie bekend.
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Suzannes vriend ontdekte prostaatkanker door kinderwens: ‘Zijn zaad was goed, zijn bloedwaardes niet’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun baby en twee katten.
