Op latere leeftijd beseffen dat je niet gelukkig bent met je leven en alles omgooien – daar is een flinke dosis lef voor nodig. In de nieuwe rubriek The Great Escape spreken we vrouwen die hun dromen achterna zijn gegaan.
Marieke Verzijlbergh en haar man kochten een oude vrachtwagen die ze verbouwden tot camper, zegden hun baan op en vertrokken richting Zuid-Amerika. “Op het strand zwemmen de walvissen voorbij.”
“We hadden het eigenlijk prima voor elkaar. Leuk werk, een druk sociaal leven en elk jaar namen we twee keer een maand vrij om te reizen. Maar hoe ouder je wordt, hoe meer je beseft dat het leven eindig is. In 2010 hadden mijn man en ik een sabbatical van een halfjaar genomen om met huurcampertjes door Australië en Nieuw-Zeeland te trekken. Tot dat moment waren we van plan geweest om na ons pensioen fulltime te gaan reizen. We besloten daar niet op te wachten en flink te gaan sparen zodat we eerder konden vertrekken.
Op Marktplaats vonden we een oude Mercedes vrachtwagen. Daar zat al een woongedeelte in, maar dat was dermate afgeleefd dat het rijp was voor de sloop. We hebben de wagen op de oprit naast ons huis gezet en er vervolgens drie jaar aan geklust om ‘m helemaal naar ons zin te maken. Gelukkig is mijn man heel handig, en we hebben eindeloos Youtube-tutorials gekeken om te leren hoe dingen moesten.
Margreet (58) kampeert het liefst alleen: 'Met tranen in mijn ogen rijd ik in mijn camper'
In 2019 waren we er eindelijk klaar voor. We zegden onze banen op en boekten tickets voor een vrachtschip dat samen met ons huis op wielen naar Zuid-Amerika zou varen. Ons plan was om in ongeveer drie jaar van de zuidelijkste plaats van de Amerika’s, Ushuaia, naar het noordelijkste puntje van Alaska te reizen. Maar eerst was er dus de bootreis, die ongeveer een maand duurde. De kapitein, officieren en de kok waren Italiaans – dat was boffen, want daardoor hebben we geweldig gegeten. Verder bestond de bemanning uit Filippijnen.
Het schip had zes hutjes zonder ramen voor passagiers, dus er voeren twaalf mensen mee – allemaal zogenaamde overlanders, mensen die voor langere of onbepaalde tijd op reis zijn. Dat schepte een band, we hebben met allemaal ook nog steeds contact. Overdag kletsten we met elkaar, genoten van de prachtige luchten en eindeloze zee en wandelden over het dek, dat vol stond met tweedehandsauto’s die naar Afrika werden verscheept. ’s Avonds zongen we karaoke met de bemanning.
En toen, na ongeveer zeven maanden reizen, brak de coronacrisis uit en ging de wereld op slot. We waren op dat moment in Chili. Ik bleek aangetrouwde familie te hebben in Patagonië en hoewel we elkaar helemaal niet kenden, waren we direct welkom. Uiteindelijk hebben we met onze camper twee maanden in hun tuin gestaan en zijn we vervolgens gerepatrieerd naar Nederland. Ik ben van origine verpleegkundige, dus er was werk zat. En ook mijn man kon gewoon terugkeren in zijn vorige baan. Ik ben toen aan de slag gegaan in de nachtdienst en heb in die tijd ook een boek geschreven: El fin del mundo, het einde van de wereld – wat zowel slaat op Ushuaia als de coronapandemie.
Twijfels over reizen door Colombia? Niet nodig: 5 x waarom je juist nú wil gaan
Het was een eye opener dat we als vijftigers zo makkelijk weer aan de bak kwamen. Dus toen de wereld na anderhalf jaar weer openging en we terug konden naar Chili, hebben we onze plannen omgegooid: we reizen steeds een halfjaar, laten dan onze camper achter en keren in de zomer terug naar Nederland. Daar werken we heel hard, hebben tijd om onze ouders – die al in de 80 zijn – te zien en af te spreken met vrienden. Heel eerlijk: ik weet niet of onze relatie het had overleefd als we bij ons oorspronkelijke plan om drie jaar non-stop samen te reizen waren gebleven. Je zit natuurlijk enorm op elkaars lip en hoewel we inmiddels redelijk Spaans spreken, verdiepen de gesprekken zich toch weinig.
Inmiddels zijn we in Argentinië, Chili, Paraguay, Bolivia, Brazilië en Peru geweest. Momenteel zitten we in Ecuador, het plan is om hierna via Colombia, Venezuela en de Guyana’s naar Suriname te trekken. Het leuke aan reizen met een camper, is dat je op plekken kan komen waar nauwelijks of nooit andere mensen zijn. We hebben gestaan op een strand waar walvissen langs kwamen zwemmen, maar ook midden in het Andes gebergte. Ik heb nog nooit zoveel stilte, ruimte en leegheid ervaren als hier.
Maar we hebben ook een week op straat in Rio gekampeerd. Iedereen zei dat dat veel te gevaarlijk was, maar we hebben een geweldige tijd gehad. Sowieso hebben we ons nog nooit onveilig gevoeld. Natuurlijk gebeuren er af en toe vervelende dingen, zo zijn we zijn een aantal dagen gegijzeld bij de Braziliaanse grens omdat we door een foutje van een eerdere douanier een stempel misten. Uiteindelijk zijn we daar weggekomen door een flinke som geld te betalen. Toen hebben we ons wel voor de kop geslagen, maar na een potje janken zijn we weer verdergegaan. Het is een geweldig avontuur.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
De favoriete bestemmingen van soloreizigers én hun bucket list: Europa steeds populairder
Rianne Meijer is algemeen eindredacteur bij LINDA. Ze houdt van alles met taal, kijkt graag documentaires over seriemoordenaars of slechte realityseries – huidige obsessie: The real housewives of Salt Lake City – en brengt veel te veel tijd door op Vinted. Maar haar grote liefde is haar tweeling van vijf jaar.
