Vage kennis of trouwe vriend, het maakt niet uit. Zodra je aan iemand vertelt te spelen met het idee te gaan sporten, is de reactie doorgaans hetzelfde. ‘Begin gewoon, je vindt het vanzelf leuk!’ Daar begint mijn angst al. ‘Ga een keer mee joh’, ook populair. Zo werkt het niet. Beginnen kan niet zomaar als je sportvrees hebt.
‘Maak het niet te moeilijk’, nog een graag gebruikte. Eén ding is zeker, moeilijk maken zal ik het.
Er liggen ernstige hindernissen op de loer. Neem een propere sportuitrusting. Moet ik ineens aan kittige overprijsde gympakken en een opzichtige Stanley wil ik niet voor paal staan? Of kan die Dopper van tien jaar terug nog? En kun je prima padellen zonder speciale padel gear of volstaat een tennisracket in principe ook? Voor wie is padel überhaupt bedoeld? Straks kom ik daar en hoor ik er meteen weer niet bij. Nergens bij horen is voor mij een chronische zorg, ook wel trauma, dus ik wil dat liever niet voeden. Ik wil er natuurlijk meteen bij horen. Gezien en geaccepteerd worden in mijn kwetsbare poging tot sporten.
Nog zoiets engs. Iedereen op de sportplek kan het al. Zelfs bij bejaardenzumba voor niet-gevorderden val ik door de mand, buiten de boot of simpelweg om – ik val hoe dan ook. Solowandelen lijkt dan een onschuldige optie, maar er is altijd wel een uitslover die je overdreven moet inhalen met bovendien betere wandelschoenen. Hardlopers hebben er ook een handje van. Moeten me per se voorbij sjezen. ‘Iedereen sport in zijn eigen tempo’ gaat helemaal niet op wanneer je zo theatraal voorbij holt. Heb je het geluk niemand tegen te zijn gekomen, krijg je ongetwijfeld te maken met een competitieve ‘vriend’ die ongevraagd zijn stappenteller onder je neus douwt. Kun je zo iemand een vriend noemen, vraag ik me af.
'Je hoort genoeg verhalen van ouders van gepeste kinderen, maar wat als je de moeder bent van het 'probleemkind'?'
Dat is nog ‘laagdrempelig’ wandelen. Laat staan de sportschool. Daar kent iedereen alle apparaten op zijn duim en spreekt beslist in sportschooljargon over core, burpees, lunges en proteïne. Ze beweren immer van niet, maar men let daar op je. Je voelt oordelende ogen loeren wanneer je de zoveelste buikspieroefening verkracht. Alle sportschoolverhalen op mijn Insta maken de drempel er trouwens niet lager op.
Enorme druk voel ik door alle spiegelselfies. Het ene perfecte plaatje na de andere. Van wasbordjes tot liftende leggings tot superlocatie, de lat ligt onbereikbaar hoog blijkt uit al dat gepost. Er wordt in die sportscholen ook van alles gefilmd voor perfect geëditte reeltjes. Zul je net zien dat ik als newbe de stuntelende figurant op de achtergrond ben. Heb ik nog geen woord gerept over torenhoog abonnementsgeld, wat snel zal veranderen in een jaarlijkse donatie.
Wellicht iets in groepsverband dan? Pilates, een potje voetbal, spinningklas onder aangename muziekomstandigheden of bikramyoga (is dat nog een ding of is dat al ‘uit’?). Overal waar ik eventueel aankom, is men vergevorderd en zal ik stellig worden uitgelachen. Is het niet om mijn onkunde, dan is het wel om mijn belachelijk slechte conditie.
Thuis aan de slag lijkt als enige over. Immers, aan de lopende band smeken thuisloopbandpartijen me via schreeuwerige ads er één te kopen. Trap ik niet in, want dan komt het koud neer op zelfdiscipline. Iets wat ik niet heb. Nooit gehad ook. De enige oplossing die ik kan bedenken voor mijn sportvrees is hypnose. Dat Rostelli me in een sportief type hypnotiseert, want zoals je merkt heb ik er een sport van gemaakt om met smoesjes te strooien. Tot die tijd doe ik aan denksport. Je kunt niet zeggen dat ik níet sport.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Jamie Li: 'Ik bestelde voor het eerst bij Shein en kreeg mijn verdiende loon'
Jamie Li is schrijver, presentatrice en influencer en schrijft tweewekelijks voor LINDA.nl. Van modetrends tot ouderschapsperikelen. Jarenlang maakte ze vlogs en interviewprogramma’s op haar eigen YouTube-kanaal, en werkte ze vijf jaar als lifestyle journalist voor glossy tijdschriften Grazia en Beau Monde. Ze schreef bestseller Sexy, but tired. But sexy en tweede boek No Filter.
