Liesbeth Rasker (37) runt een Instagram-café waar elke maandag duizenden vrouwen (en een handvol mannen) elkaar advies geven. Speciaal voor LINDA. licht de kroegbaas een gespreksonderwerp toe.
In aflevering 133: ‘Hoe houd je een leven zinvol als je chronisch ziek bent en grotendeels aan huis gebonden?’
Die vraag werd afgelopen maandagavond gesteld. Ik ken een paar mensen die door long covid thuiszitten. Van wie praktisch hun hele leven tot een halt is gekomen. Die werk, hobby’s en andere fun vaarwel hebben moeten zeggen. En elke keer als ik daar weer iets over lees en hoor dan vraag ik me, in stilte, hetzelfde af als de vraagsteller van deze week.
Want, hoe doe je dat? Bijna alles waar ik het meeste geluk uit haal (reizen, wandelen, naar de kroeg gaan, lang in restaurants hangen) is enkel mogelijk met een gezond lichaam. Het is een geschenk dat te hebben. Iets waar ik wel degelijk bij stilsta, maar desalniettemin nog altijd niet genoeg.
'Nee, je bent niet verliefd na een eerste date en dat is juist een goed teken'
Het kan ons allemaal overkomen, een ziekte oplopen die ons dat ontneemt, maar ik heb altijd extra te doen met longcovid’ers. Misschien voel ik me ook wel een beetje schuldig naar ze. Toen corona in onze levens kwam waren we heel even met z’n allen bang. In die angst zat ook iets gemeenschappelijks, iets gezamenlijks. Dat de overheid het virus op een gegeven moment besloot rond te laten gaan voor iets wat groepsimmuniteit moest opleveren leek me slim en logisch, maar wat volgens mij niet bekend was, was long covid. Dus terwijl voor mij en de meeste anderen de wereld steeds een beetje verder openging, was er een relatief kleine, maar absoluut grote groep voor wie de wereld juist kleiner werd. En kleiner en kleiner.
Die nu, jaren later, nog altijd binnen zitten. Zonder zicht op een medicijn, op een behandeling. En met een overheid en samenleving die allang weer verder zijn gegaan zonder achterom te kijken. Met mensen, waaronder ik, die zich bij een verkoudheid allang niet meer testen op covid. En zo dus het virus nog verder verspreiden waardoor voor C’ers elk zeldzaam uitstapje naar buiten een enorm risico oplevert.
Ik kan me werkelijk niet voorstellen hoe vreselijk het moet zijn om in dat schuitje te zitten. Tijdens Kroegpraat hadden we het over omgaan met een chronische ziekte die je wereld zo klein maakt. Er kwamen veel mooie reacties uit voort, die je op ons account kunt teruglezen. Ook moedig ik je aan om in de comments een berichtje achter te laten en zo in contact te komen met lotgenoten. Mocht je daar behoefte aan hebben. Ik hoop dat het, al is het
maar een beetje, zal helpen.
De hele maand maart lees je op LINDA.nl/PAULINE alles wat gasthoofdredacteur Pauline Wingelaar belangrijk vindt.
'Het is een voorrecht om mensen te hebben die gedurende de dag even contact met je zoeken'
