Toen ik mijn eerste pasgeboren baby naast me in bed had liggen, keek ik vol ongeloof naar het hoopje geluk. Ik dacht aan de zin die mijn moeder me vaak had gezegd: ‘Wacht maar tot je zelf een kind hebt, dan begrijp je me wel.’
Nu had ik er eindelijk een, maar snapte ik haar juist nog minder. Ik zou Puck nooit koel benaderen, weigeren te knuffelen of jaloers op haar zijn. Dat laatste, daar zou ik niet eens toe in staat zijn, besefte ik.
'Ervandoor gaan met de winkelwagen van een ander en illegaal organen doneren: het is de overgang'
Het is niet mis, dat je je als baby en peuter niet door je moeder gezien, gekoesterd of gewenst voelt. Zij hoort van nature een veilige haven te zijn. Die van mij heeft nooit onder stoelen of banken gestoken dat ze veel liever een tweede jongen wilde. Vandaar dat ik mijn haren niet mocht laten groeien. Het simpele feit is: we lagen elkaar gewoon niet. Alles wat zij niet was, was ik wel.
En dat wringt. Mijn puberteit was een klein huiselijk drama. Ik had een grote mond en tergde mijn moeder, maar dat was uit wanhoop gedreven: ik wilde weten óf ze gevoelens had en hoe ik door de betonnen muur kon breken. Zij weigerde, geen idee waarom, enige kwetsbaarheid te tonen. Dit is lang geleden en sinds geruime tijd uitgepraat en vergeven.
Nu ben ik zelf een trotse ouder van twee, totaal verschillende, tienerdochters. Ik hoor vrienden soms zeggen: ‘Mijn moeder had vroeger gelijk’. Zo ervaar ik dat niet. Integendeel, des te langer ik zelf moeder ben, des te minder ik die van mij begrijp. Haar overlijden veranderde daar weinig aan. Als een van mijn dochters me in vertrouwen neemt over privé- of liefdeszaken, vraag ik me soms af hoe mijn moeder daarop had gereageerd. Ik gaf als puber sowieso thuis niks prijs, omdat het vooral tegen je gebruikt kon worden.
Later, toen ik op kamers woonde, kwam ik soms een weekend bij m’n ouders logeren. Op een avond raakte ik aan de praat met hun nieuwe buren Koos en Lea, het waren interessante mensen. Die dag erna zei ik enthousiast: “Wat een sympathiek koppel”, tegen mijn moeder. “Het was leuk, toch?” “Nou … je bent de hele avond aan het woord geweest”, bitste mijn moeder. “Zij kwamen wel voor mij, he? Niet voor jou.”
'Als kind verdien je een ‘andere, dierbare plek’, vooral als je thuis niet gezien wordt'
Een andere herinnering die ik kraakhelder heb, is dat ik als kind op vakantie in een restaurant danste. Het was een zwoele zomeravond met de familie, ik droeg een zwierige zomerjurk. Een sympathieke muzikant speelde Braziliaanse samba op zijn gitaar. Het was een magisch moment, alle bezoekers klapten enthousiast mee, behalve mijn moeder. Zij keurde het af en liet dat jarenlang doorschemeren door het moment tijdens familiefeestjes op te blijven rakelen: “Oh, wat zat ze toen al te flirten. Ze wist precies wat ze deed, met die heupjes zwaaien.” Ik was slechts zes jaar. Zes!
Als moeder geniet ik intens als Puck, inmiddels zeventien, met mijn vrienden of de buurvrouw praat. Zij knoopt gemakkelijk met vreemden een gesprek aan. Al kletst ze de hele nacht met iemand die ‘speciaal voor mij’ op bezoek is, het zou me jeuken. Integendeel, ik zou trots zijn en denken: wat een mooi mens. Dat is mijn dochter! Of wat te denken van Charlie, die me razendsnel van repliek dient en nog sarcastischer kan zijn dan ik. Ze heeft zoveel gevoel voor humor, dat het aan het geniale grenst (wellicht ben ik wat bevooroordeeld).
Nu ik ouder word herken ik trekjes van mijn moeder. Het zijn vaak kleine, dagelijkse dingen. Zoals moe zijn van die verrekte menopauze. Of als ik voor de zoveelste keer, precies zoals mam deed, tegen de pubers zeg: “Kun je de vaat niet op maar in de vaatwasser zetten?!” Qua opvoedingsstijl zie ik eerder gelijkenissen met mijn vader; die is lief en gul, maar ook licht ontvlambaar. Daar is ongetwijfeld genoeg mis mee, ik zal het de kinderen eens vragen zodra ze volwassen zijn.
De meiden mochten hun haren altijd dragen zoals ze zelf wilden, al fikken ze hun manen tegenwoordig dood met een stijltang. Willen ze spontaan op de bar dansen in een café? Ik ben de laatste die het ze verbiedt. Ga genieten en leven! Misschien zijn het niet de juiste moederskills, maar ik hoop wel dat ik altijd hun veilige thuishaven blijf.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
''Ik wil niet dat een jongen met zijn vieze vingers aan mijn dochter zit', zegt hij fronsend'
