Diepe sporen

Voor mij heeft veertig sowieso een extra lading. Het is de leeftijd waarop mijn opa overleed. Hij was visserman en verdronk in de haven van IJmuiden. Mijn oma bleef achter met vier dochters, mijn moeder was nog maar een klein meisje. Dat verlies heeft diepe sporen nagelaten in de familie. Mijn oma is altijd verdrietig gebleven en ik herinner me nog goed dat mijn moeder veertig werd en benoemde dat ze nu net zo oud was als haar vader ooit is geworden.

En nu ben ik zelf veertig. Dat is ergens een gekke gedachte. Mijn opa heb ik door zijn vroege overlijden nooit gekend, maar ik heb wel altijd een connectie met hem gevoeld. Deze leeftijd is voor mij dan ook veel meer dan een getal. Het herinnert me eraan hoe kostbaar tijd is. We zijn in het leven vaak geneigd om maar door te gaan, terwijl niets vanzelfsprekend is. Het kan zo voorbij zijn. Dat besef is voor mij niet per se zwaar, het is eerder een uitnodiging om bewuster te leven.

'Sebastiaan stond in de bloei van z'n leven, maar werd plots uit het leven gerukt'Lees ook

Keuzes die bij jou passen

En als ik eerlijk naar mijn leven kijk, dan kan ik alleen maar dankbaar zijn. Ik ben gelukkig. Met Chris, met onze zoon, met mijn familie. Met ons huis in de stad waar we zo graag zijn. Ik ben gezond en voel me sterk. Dat laatste is geen toeval. De afgelopen jaren heb ik hard getraind en goed voor mezelf gezorgd. Die veertig ging ik fitter dan ooit inluiden, en dat is gelukt.

Voor mijn veertigste verjaardag ben ik gefotografeerd. Ik ben hartstikke blij en trots op de foto’s en wilde er eigenlijk wel eentje met jullie delen, maar ik aarzelde. Moest ik dat nou wel doen? Daar gaan mensen vast van alles van vinden. En dat is precies de reden waarom ik toch een foto deel. Juist om te laten zien dat je niet hoeft te voldoen aan verwachtingen, van anderen of van jezelf. Dat je keuzes mag maken die bij jou passen, ook als ze ‘anders’ zijn.

'Als je jarenlang lief en leed deelt met een dier, is het niet meer dan logisch om ook het afscheid samen te beleven'Lees ook

‘De dood maakt zichtbaar wat werkelijk telt’

In mijn werk zie ik dagelijks hoe belangrijk dat is. De dood brengt alles terug tot de kern. Het maakt zichtbaar wat werkelijk telt. En dat is nooit status of schone schijn. Een leven waarin je trouw blijft aan jezelf, levert heel wat minder spijt op.

Misschien is dat wel mijn wens voor dit nieuwe jaar. Dat we iets minder vergelijken en iets meer vertrouwen. Dat we durven leven op onze eigen manier, met zachtheid voor onszelf en voor elkaar. Het leven is al zo kort. Laten we het dan in elk geval zo leven dat het voor ons klopt. En niet ooit of als het al bijna te laat is, maar nu.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'Nú wilde hij leven. De dood zou zich aan hém moeten aanpassen, niet andersom'Lees ook