Kinderen grootbrengen is één ding. Ze loslaten? Een heel ander verhaal. Jurgen (51) – filmmaker, vader en onze nieuwe columnist – neemt je mee in het avontuur van het uitvliegen. Met humor, verwondering en een tikje weemoed.
Lisa Ostermann / vrijdagavond / Singer Laren!!
Het staat er echt, groot en in kapitalen. Met uitroeptekens op de kalender in onze keuken. Mijn vrouw is fan en kijkt er al een half jaar naar uit. Morgen is het zover, de dag erna gaat ze logeren in Enschede, bij onze dochter. Een middag shoppen, bijkletsen, studentikoos eten, bios en nog veel meer. Even ‘meewonen’ met de huisgenoten. Die heeft ze nog niet ontmoet.
De kaartjes voor de voorstelling van Lisa heb ik zes maanden geleden gekocht. Op de een of andere manier voel ik dat er iets niet klopt. Dan belt dochter. “Pap, er springt net iets van het aanrecht”, zegt ze paniekerig. Iets met een staart. Meer woorden zijn niet nodig, het is meteen duidelijk: ze hebben een huisdier! En niet een waar je op zit te wachten of makkelijk vanaf komt. Er is een muis in het meidenhuis.
'Regelmatig werpen ze me thuis voor de voeten dat ik ADHD heb, zelf ontken ik'
Dochter praat me bij, ik speur mijn apps af, op zoek naar die kaartjes. Het duurt even, maar dan vind ik ze: ‘2x Lisa’ zit verstopt in mijn Wallet. Net als ik de app wil sluiten valt mijn oog op iets dat me een hartverzakking bezorgt: de datum. In kleine letters lees ik za 28. Za 28? Zaterdag? Ik sprint naar de keuken en check de kalender nog eens. Shit. Daar staat toch echt vrijdag …
Dochter heeft een muis in huis, uitgerekend in het weekend dat mijn vrouw komt en ik heb kaarten voor een show op de verkeerde dag. Welk van de twee erger is, tsja, dat laat zich raden. Hoe is het mogelijk? Van die muis snap ik de logica wel. Zo’n oud huis vol kieren, daar kan een olifant nog naar binnen glippen. En voor muizen op zoek naar etensresten is dit meidenhuis een paradijs.
Via een appje check ik bij mijn vrouw wie van ons twee op de kalender schreef dat de voorstelling op vrijdag is. ‘JIJ’, krijg ik terug. Ik ga door het stof en uiteindelijk neemt mijn vrouw het slechte nieuws als een kerel. In haar plaats vraag ik mijn vriend mee. Die is er wel voor te porren, als we maar niet vooraan zitten, dat vindt hij niks. Mijn vrouw belandt op zaterdag in een huis waar ze alle bewoonsters door en door kent. Althans, dat denkt ze. Na twee biertjes in de zon op het terrasje en vooral door alle verhalen van dochter over haar roomies, voelt het alsof ze elkaar al vaak ontmoet hebben. Dat dit niet zo is, mag de pret niet drukken.
'Ineens komt ellendig nieuws heel dichtbij, dit walgelijke verhaal speelde zich af in mijn geboortestreek'
In het Singer ziet mijn vriend tot zijn schrik dat we kaarten voor rij 1 hebben, stoel drie en vier. “Ga jij maar op vier, die is het dichtstbij, op drie kan me niks gebeuren”, zegt hij nog. De show gaat over botox – grappig wel in een zaal in Laren – en plots schiet me iets te binnen. Of ik het gedroomd of gelezen heb, dat weet ik niet meer. Iets over een act, waarbij Lisa mensen uit de zaal het podium optrekt. Die moeten dan achter een man aanhobbelen. Die man loopt in een opblaaspak en moet een botoxspuit voorstellen.
Lisa heeft ook deze avond drie ‘vrijwilligers’ nodig. Ze komt onze kant op. Ja hoor, het publiek op de stoelen 1, 2 en 3 is de klos. Ik ontspring de dans. Mijn vriend stoot me aan, vloekt binnensmonds en klautert met tegenzin het podium op. De muziek zwelt aan en minutenlang danst, hopst en hupst hij met zijn armen in de lucht achter een levensgrote plastic botoxspuit aan. Hilarisch. Al zijn gene verdwijnt, hij gaat ervoor. Stiekem schiet ik een paar foto’s. Na afloop proosten we met een biertje op de avond en zijn danstalent. Lisa zingt mooi, zegt hij, en ook best wel grappig. Al is zijn eigen vrouw de grappigste. Ik schiet in de lach.
Op zondagmorgen ontvang ik een video uit Enschede. Ze hebben iets gevangen en tonen de buit: de muis, in een doorzichtige diervriendelijke val. Het knaagdiertje wordt straks in het bos vrijgelaten, zijn ‘meewoontijd’ is voorbij.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Alles trekken ze uit de kast om het voor elkaar te boksen. Voor het kind hè, niet voor zichzelf'
