Kinderen grootbrengen is één ding. Ze loslaten? Een heel ander verhaal. Jurgen (51) – filmmaker, vader en onze nieuwe columnist – neemt je mee in het avontuur van het uitvliegen. Met humor, verwondering en een tikje weemoed.
Een vriendin klaagt over chronische vermoeidheid. Het wordt haar allemaal te veel. Toch zet ze door. Voor het goede doel, bezweert ze. Voor haar zoon. Ze friemelt nerveus aan haar vingers. Ze helpt haar kind met school- en huiswerk. Elke dag, en dat eist zijn tol. “Elke dag?” herhaal ik haar woorden. Ja. Ze slaapt er slecht van. En in het weekend crossen ze samen half Nederland door, op zoek naar meer studiehulp. Ze kijkt me even aan. Het hakt erin, dat is wel duidelijk.
'Ineens komt ellendig nieuws heel dichtbij, dit walgelijke verhaal speelde zich af in mijn geboortestreek'
Op mijn tong brandt de ‘waarom in godsnaam?’-vraag, maar ik slik ‘m in. In plaats daarvan vraag ik welke opleiding haar zoon volgt. “VWO, vierde jaar”, antwoordt ze. De eerste drie jaar redde de knul het met de hakken over de sloot, tot vreugde van moeder. “Hij had eigenlijk HAVO-advies, daar waren wij het niet mee eens”, zegt ze. Nu dreigt het alsnog mis te gaan. Haar VWO-fetisj komt de relatie met haar puberzoon niet ten goede. En die met haar man ook niet. Hij zit niet op haar lijn. Dat geeft wrijving.
Waarom HAVO geen optie is, laat zich raden. Mijn vrouw staat voor de klas – basisschool – en van haar weet ik dat VWO voor veel ouders de heilige graal is. Alles trekken ze uit de kast om dat voor elkaar te boksen. Voor het kind, hè. Niet voor zichzelf.
Zelf deed ik het anders. Toen mijn dochter struggelde met exacte vakken in 4 HAVO, adviseerde haar mentor ‘ons’ om bijles te nemen. Dan zou het héél misschien lukken om alsnog naar de vijfde door te stromen. Wij wisten beter en besloten anders. Dochter gooide ons plan op tafel: niks bijles, geen HAVO 5. Nee, 4 HAVO overdoen, met een ander vakkenpakket. Weg met wiskunde en economie. De mentor klapperde even met zijn oren. Dit had-ie nog niet eerder meegemaakt: een leerling die zelf koos voor doubleren. En een ouder die dat ondersteunde. Hij werd enthousiast.
Doen waar je goed in bent, is ons mantra. Natuurlijk volg je de basis van vakken waar je de kriebels van krijgt, maar niet tot het bittere einde. Zelf ben ik ook blijven zitten op de HAVO. Mijn ouders deden niet moeilijk. Ik koos voor andere vakken, en het resultaat was dat ik, uit mezelf, beter mijn best deed. Tekenen werd mijn hoofdvak en ik kon mijn creativiteit kwijt.
'Regelmatig werpen ze me thuis voor de voeten dat ik ADHD heb, zelf ontken ik'
Om het ‘blijven zitten’ te vieren, vlogen dochter en ik naar Valencia. Terwijl haar klasgenoten ploeterden op tentamens, genoten wij van onze beslissing. De stad, de zon en een bijzondere b&b deden de rest. De casa was gevuld met een geweldige groep dames uit Bergen aan Zee. Klonen zowat van mijn excentrieke docent tekenen op de HAVO: groots haar, enorme brilmonturen, woeste, rode lippenstift, en heerlijk luidruchtig. Elke ochtend zaten we met z’n achten aan het ontbijt en gierden de dames, à la Martien Meiland, over hoe “gooooeeed” dochters plan was.
Dochter koos vreemde talen, tekenen en kunstgeschiedenis, en history repeats: haar tweede jaar HAVO 4 vloog voorbij. 5 HAVO en het examen bleken een eitje. Daarna volgde weer een atypische keuze: niet hop, door naar het HBO. Nee, eerst een jaar naar het MBO. Haar mentor hoorde het met plezier aan. Ook dit was nieuw, maar hij keek er niet meer van op. Een jaar met structuur en vooral concrete handvatten leverde dochter een rugzak vol vertrouwen en kennis op voor haar huidige studie.
Nu studeert, monteert, interviewt, schrijft en fotografeert ze erop los aan het HBO in Enschede. Ze doet wat ze goed kan én onwijs leuk vindt, en dan is het geen ‘moeten’, maar mogen. En ja, niet alle vakken zijn fantastisch, maar daar slaat ze zich wel doorheen.
“Wat wil je zoon eigenlijk doen na het VWO?” vraag ik aan de vriendin. Ze vertelt dat hij naar de universiteit wil. We kijken elkaar even aan. “Nou,” zeg ik, “ik bedoel meer welke richting hij dan op wil?” De vriendin laat een korte pauze vallen. “Rechten of geneeskunde”, zegt ze, dat lijkt haar wel interessant.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Dochter: 'Mannengriepje zeker? Gewoon overgeven en doorgaan, bij ons doen ze niet anders''
