In het dorp waar ik ben opgegroeid vindt binnenkort een anti-AZC protest plaats. Er zijn bekladdingen en verschillende huizen hebben hun ramen en/of tuin behangen met anti-azc leuzen.
Het zou me niet moeten verbazen. Als kind werd het racisme al in mijn gezicht geuit of achter mijn rug gefluisterd. Hard genoeg zodat ik het niet kon missen. Tijdens de laatste verkiezingen was de PVV er de grootste.
Maar toch, het is ook het dorp waar ik geborgen opgroeide in ons huis. Het dorp vanwaar ik als adolescent de wereld voorzichtig begon te verkennen. Eerst de grote steden waar ik regelmatig kwam, daarna de Europese steden voor ik mijn vleugels verder uitsloeg.
'Als mannen over hun 'body count' beginnen, is de eerste stap daar niet aan bij te dragen'
Het is het dorp waar mijn moeder iedere dag een wandeling maakte. Ze was een van de oudgedienden, andere wandelaars groetten haar wanneer ze elkaar tegenkwamen op hun vaste rondje. Het is het dorp waar ik afscheid moest nemen van haar, binnenkort tien jaar geleden.
Het gemis wordt niet minder, de leegte die ze heeft achtergelaten vind ik soms te zwaar om te dragen. Maar wanneer ik daar ben, is zij er ook. Zij staat voor het dorp dat zo’n belangrijk deel van mijn leven uitmaakte.
Natuurlijk, er werd met rare ogen naar haar gekeken, er werd soms gescholden. Maar het dorp bleef desondanks een rustig en veilig thuis. Haar buren en zij keken naar elkaar om; toen ze overleed zat haar brievenbus vol met lieve kaarten van hen.
'Dit is het kruispunt waar fascistische politiek en seksisme samenkomen'
Er was nog vriendelijkheid, zachtheid, die konden bestaan naast de hardheid. Beleefdheid was toen nog belangrijk, maar die heeft nu plaatsgemaakt voor de lelijke hardheid die we overal om ons heen zien. Een hardheid die onze beeldschermen vult en op straat gekopieerd wordt. Vriendelijkheid wordt nu ‘deugpronken’ genoemd, alsof het fout is aardig te zijn voor elkaar.
Aangemoedigd door de politiek, voelen mensen zich gerechtigd hun haat te spuwen voor mensen die ze niet kennen. Mijn voormalige thuis is nu overgenomen door afzichtelijke graffiti en hardvochtige posters. Wat intens verdrietig.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik hoop dat de Iraanse agenten die nu op hun landgenoten inhakken op enig moment beseffen wat een waanzin dit is'
