Wat zeg je eigenlijk: veertig jaar oud… of veertig jaar jong? Sinds 2 februari behoor ik officieel tot die club. En eerlijk: ik heb mezelf het afgelopen jaar regelmatig betrapt op een kleine klaagzang over het ouder worden.
Rimpeltje hier, pijntje daar, iets minder energie dan vroeger. Al zijn er ook momenten die mij keihard met beide benen weer op de grond zetten. Afgelopen december overleed Raymon, onze eindredacteur van Echte Gooische Moeders. Ray werd maar 35. Vijf-en-dertig. Hij had er alles voor over gehad om überhaupt veertig te mogen worden. En ik? Ik zit maar te zeuren over een fronsrimpel en grijze haren.
Het zet alles in perspectief.
Misschien heeft Paul, de man van mijn vriendin Bo, dus wel gelijk als hij zegt: “Tot je veertigste zorgt je lichaam voor jou, daarna moet jij voor je lichaam zorgen.” En Bo zelf roept ook altijd dat de “midlife” bij vrouwen niet pas bij vijftig begint, maar gewoon al bij veertig. Want laten we eerlijk zijn: de kans dat je tachtig wordt, is nu eenmaal een stuk groter dan dat je de honderd haalt. En ja, biologisch gezien krijgen wij vrouwen ook nog eens een soort onzichtbare sticker opgeplakt: “Ten minste houdbaar tot 40 jaar.” Vanaf daar wordt het ineens “kijk, ruik en proef”. Best confronterend als je er zo over nadenkt, toch?
We hebben het dan nog niet eens over de buitenkant gehad, want waar mannen met de jaren vaak alleen maar knapper lijken te worden (hallo zilvergrijze manen), lijken wij vrouwen ineens een stuk kritischer naar onszelf te kijken. Daarom rijst de vraag: in hoeverre mag je moeder natuur een handje helpen?
De make-uproutine van Pauline Wingelaar: 'Mijn moeder gebruikte die altijd en nu doe ik dat ook'
Ik zal eerlijk zijn: ik zit af en toe gewoon bij mijn middelbare schoolvriendin Charlotte Franke in de stoel. Ja, voor een paar prikjes botox. In Echte Gooische Moeders konden jullie al zien hoe wij dat voor het eerst deden. Of het verslavend is? Nou, laat ik het zo zeggen: als mensen ineens zeggen “wat zie je er stralend uit”, dan is de verleiding groot om nog een keer terug te gaan. En nog een keer…
“Moet ik niet nog een prikje hier? Of misschien wat fillers daar?” hoor ik mezelf dan zeggen. Gelukkig is Charlotte verstandiger dan ik en houdt ze mij in toom.
Maar waar ligt die grens eigenlijk? Mijn haar verven bij de kapper vinden we doodnormaal. Net als wenkbrauw “lamination”, acryl nagels en alles wat ons nét even iets frisser, verzorgder of “meer onszelf” laat voelen. Maar zodra er een naald aan te pas komt, wordt het ineens een discussie.
Wanneer help je jezelf een beetje… en wanneer word je “plastic fantastic”?
Persoonlijk vind ik volle lippen prachtig, maar die eenheidsworst met duckfaces. Bolle wangetjes en strakgetrokken ogen? Nee, daar word ik niet gelukkig van. Net als bij borsten trouwens. Mijn “varkenssnuitjes” reikten ooit vrolijk en nieuwsgierig richting de zon, maar snuffelen tegenwoordig in het zand. Een lift? Een maatje meer? Het spookt heus weleens door mijn hoofd, maar tegelijkertijd denk ik: moet ik nou wel in gezonde borsten snijden?
Misschien is dat wel de grootste les van veertig worden. Dat het niet alleen gaat om hoe je eruitziet, maar om hoe je je voelt. En dat dankbaarheid een veel mooier startpunt is dan onzekerheid.
En alsof dat hele ouder worden nog niet genoeg stof tot nadenken geeft, zat ik vandaag heel toevallig bij de gynaecoloog. Voor een pregnancy counseling. Gewoon, omdat die vraag nog steeds door mijn hoofd blijft spoken: willen we nog een keer? Doodeng om het hier op te schrijven en met jullie te delen, want ik weet wat de kritische reacties zullen zijn en ja: die mening deel ik ook heus wel.
'Veertig is geen houdbaarheidsdatum': hoe (on)mogelijk is een late zwangerschap volgens de gynaecoloog?
Na onze stilgeboren dochter Belle voelt die vraag sowieso anders. Zwaarder misschien. Bewuster. Maar ook mijn leeftijd speelt ineens een rol. Veertig. En Harmen is inmiddels 53. Is het nog iets waar we voor moeten gaan? Of is het juist iets wat we nu moeten gaan loslaten? Helaas merk ik dat ik daar geen pasklaar antwoord op heb. Alleen twijfel. Veel twijfel. Misschien is dat ook precies wat bij deze fase hoort. Dat je niet alles meer vanzelfsprekend vindt, maar dat je bewuster kiest. Of juist besluit dat het goed is zoals het is.
Last but not least: mode en ouder worden… kan die minirok nog? Weet je wat: lekker aantrekken waar jij je goed in voelt. Punt.
Wat mij betreft moeten wij vrouwen elkaar sowieso wat meer ruimte geven. Minder oordelen, minder vergelijken, minder onzeker maken, want laten we nou eens eerlijk zijn: daar zijn we helaas stiekem best goed in, toch?
Dus veertig. Oud of jong? Ik denk allebei niet. Ik denk: gelukkig en dankbaar.
Wie weet is het allermooiste aan ouder worden, dat je langzaam maar zeker beseft dat echte schoonheid niet in je leeftijd of je spiegel zit, maar vanbinnen.
De hele maand maart lees je op LINDA.nl/PAULINE alles wat gasthoofdredacteur Pauline Wingelaar belangrijk vindt.
Pauline: 'Ik dacht altijd dat dit er gewoon bij hoorde, tot mijn diagnose adenomyose'
