Frans was werkzaam in de internationale luchtvaart en verbleef in San Francisco. Hij hield intens van de natuur en legde die liefde vast in foto’s van bloemen en vogels.
Elke twee weken schrijft Iede Hoorn over bijzondere mensen en hun uitvaart.
'Plotseling vloog een vlinder uit het bloemstuk op de kist, het gaf het afscheid een onverwachte zachtheid'
‘Tragisch verhaal dat mijn pad kruiste’
Op zijn vrije dag besloot hij na het ontbijt een bezoek te brengen aan de botanische tuin om te fotograferen. Bij het oversteken van de weg werd hij aangereden door een elektrische step. Frans kwam ten val en raakte daarbij ernstig gewond aan zijn hoofd. Ondanks alle medische inspanningen bleek het letsel te ernstig en enkele dagen later overleed hij in het ziekenhuis, omringd door zijn familie.
Een buitengewoon tragisch verhaal dat mijn pad kruiste. Enkele jaren eerder had ik de uitvaart mogen begeleiden van een collega uit dezelfde beroepsgroep. Daardoor leerde ik veel mensen uit de luchtvaartwereld kennen, die mij later vaker wisten te vinden bij het afscheid van hun dierbaren.
Frans had mij op die manier ook eens gezien bij een uitvaart en had tegen zijn omgeving uitgesproken dat, mocht hij komen te overlijden, hij wenste dat ik zijn uitvaart zou begeleiden. Een grote eer. Vanaf dat moment wist ik: dit zou een bijzonder afscheid worden. Niet alleen omdat hij in het buitenland was overleden, maar ook vanwege de context waarin dat was gebeurd. Ik heb zelf in de luchtvaart gewerkt en weet hoe sterk de onderlinge verbondenheid binnen deze wereld is.
'Het werd een heel normale ceremonie, behalve dan dat er een kist en lichaam ontbrak'
Bijzondere en beladen vlucht
Het duurde bijna twee weken voordat het lichaam van Frans werd vrijgegeven en we daadwerkelijk in actie konden komen. Vanaf het eerste moment was er intensieve betrokkenheid bij de familie en bij het proces rondom zijn terugkeer. De repatriëring werd met grote zorgvuldigheid en respect georganiseerd; niets werd aan het toeval overgelaten. Het was van groot belang dat Frans op een waardige manier terug naar Nederland zou worden gebracht.
Op de dag van zijn vlucht stond op de luchthaven van San Francisco een delegatie grondpersoneel opgesteld in een erehaag. In stilte bewezen zij hem de laatste eer, ieder met een roos die op de kist werd gelegd. De bemanning van de vlucht was zorgvuldig samengesteld en bestond uit collega’s die
Frans persoonlijk hadden gekend. Het moet een bijzondere en beladen vlucht zijn geweest, wetende dat een collega zich in het ruim bevond. Wie in dit vak werkt, reist de wereld over, vaak zonder stil te staan bij de kwetsbaarheid van het leven ver van huis.
‘Trots op zijn werk’
Bij aankomst in Nederland werd het vliegtuig begeleid naar de gate waar de familie stond te wachten. Alle passagiers bleven aan boord; als eerste werd Frans uit het toestel gehaald. In het mortuarium op Schiphol werden woorden gesproken ter nagedachtenis aan hun gewaardeerde collega en werden bloemen aan de familie overhandigd. Een respectvolle en zorgvuldige ontvangst die de nabestaanden zichtbaar goeddeed. Zij wisten hoe trots hij was op zijn werk en op de wereld waarvan hij deel uitmaakte.
'In één oogopslag zien we het: deze kist is te groot voor het gat op de begraafplaats'
‘We baarden hem op in zijn uniform’
Daarna vertrok de familie met Frans naar Amsterdam, waar ik hen opving om samen de komende week vorm te geven. Er waren al lijnen uitgezet, maar nu het moment daar was, moesten er keuzes worden gemaakt. Als eerste ging ik kijken hoe Frans erbij lag. Hij was gebalsemd, maar had twee weken in een koelcel in het buitenland gelegen. Gelukkig zag hij er nog goed uit en kregen
dierbaren die hem nog niet hadden gezien de gelegenheid om afscheid te nemen. We baarden hem op in zijn uniform, dat hij met zichtbaar eergevoel had gedragen. Met zijn strepen en speldje zag hij er waardig en verzorgd uit.
Enkele dagen later volgde de uitvaart. Ook dit werd een dag waarin saamhorigheid centraal stond. Bij de locatie stond een indrukwekkende erehaag opgesteld. Met de kist op een baar liep de familie langzaam langs de mensen die Frans een laatste eer wilden bewijzen. Vrijwel iedereen die ooit met hem had samengewerkt en in staat was om te komen, was aanwezig. Sommigen arriveerden rechtstreeks vanaf de luchthaven, nog met een jetlag, omdat hun vlucht kort voor het afscheid was geland. De toewijding en betrokkenheid waren indrukwekkend.
'Ze hadden de hele uitvaart geregeld, maar gingen op het laatste moment toch twijfelen'
‘Onderlinge trouw en vanzelfsprekende zorg’
De ceremonie was zorgvuldig en persoonlijk, met veel verwijzingen naar wie Frans was en wat hem dreef. Aan het einde van de dienst klonk muziek. Terwijl we in stilte luisterden, vloog er plotseling een vlinder uit het bloemstuk op de kist. Zonder aankondiging, speels fladderend langs de aanwezigen. Een opmerkelijk en ontroerend moment, zeker gezien zijn liefde voor de natuur. Het gaf het afscheid een onverwachte zachtheid.
Na afloop stond de erehaag opnieuw klaar, ditmaal om Frans met een warm en langdurig applaus uit te zwaaien. De onderlinge verbondenheid binnen deze beroepsgroep was die dag tastbaar. Niet alleen voor collega’s, maar ook voor iedereen die daarbuiten stond. Deze gemeenschap was voor Frans meer dan werk alleen. Het was familie. Ik heb zelf jarenlang gevlogen. Het vliegen zelf mis ik niet. Maar die gemeenschap, die onderlinge trouw en vanzelfsprekende zorg voor elkaar, die mis ik wel. Want die is zeldzaam.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Sebastiaan stond in de bloei van z'n leven, maar werd plots uit het leven gerukt'
