In onze serie ‘Monumentje’ brengen lezers een ode aan een overleden geliefde, vriend of familielid. Vandaag gedenkt Corien (36) haar vader Hilbert, die aan alvleesklierkanker overleed.
Geschreven door Corien Boers, ter nagedachtenis aan Hilbert Boers (08-11-1953 – 09-10-2009).
Mijn vader was een man van weinig woorden, maar bezat wel een grote dosis humor en had een enorm relativeringsvermogen. Daarnaast was hij recht door zee: je wist wat je aan hem had. Voor mij en mijn broer is hij altijd een liefdevolle vader geweest. Niks was hem te veel. Hij stond altijd klaar met raad en daad en had een luisterend oor.
Op 9 oktober 2009 kreeg ik een telefoontje van mijn moeder: “Kom snel, het gaat niet goed met je vader”. Een tijdje later zaten we op de spoedeisende hulp. Er zou nog een echo volgen, maar die is nooit meer gemaakt. Mijn vader overleed die middag, voor mijn ogen, op de spoedeisende hulp. Zijn blik was gevuld met angst, ik stond aan de grond genageld. De ‘film’ van die middag staat voor altijd op mijn netvlies gebrand. Later bleek dat mijn vader was overleden aan een aneurysma, veroorzaakt door een vergevorderd stadium van alvleesklierkanker. Het blijft moeilijk om te beseffen dat hij zo ziek was, zonder dat we het wisten.
Het plotselinge overlijden van mijn vader was voor mijn moeder, mijn broer en mij een enorme slag. We waren intens verdrietig. We hadden net een lastige tijd achter de rug en daarbij was mijn vader onze grote steun en toeverlaat. Hoe moesten we nu verder? Ik kan niet anders zeggen dan dat het een zware en moeilijke tijd is geweest.
Nu, 8 jaar later, hebben we ons er doorheen geslagen. Mijn moeder is inmiddels hertrouwd en mijn broer heeft een fantastisch zoontje van bijna 1. Dat zou mijn vader geweldig hebben gevonden: een kleinzoon. Ik weet zeker dat hij nog op ons neerkijkt en trots is op hoe we het doen.
Het gemis van mijn vader zal altijd blijven, maar er is ook berusting. Ik heb veel dierbare en waardevolle herinneringen aan hem en ik ben blij dat hij 27 jaar lang mijn vader is geweest. Ik heb veel van hem geleerd en koester zijn wijze woorden: “Wees een zo goed mogelijk mens”. De mooiste herinnering aan hem is niet één specifiek moment, maar meer de herinnering aan hoe hij was: een lieve, sociale man die er altijd voor me was. Dat is ook direct wat ik het meeste mis. Niet even kunnen bellen of langsgaan voor advies of gewoon voor een praatje. De onvoorwaardelijke liefde die ik voor altijd moet missen.
Daarnaast vind ik het een mooie herinnering dat mijn vader de kleine dingen in het leven waardeerde. Hij kon bijvoorbeeld intens genieten van een biertje op het terras. Dat was voor hem geluk. Ik lijk qua karakter erg veel op mijn vader, beiden zijn we recht door zee en we delen droge humor. We begrepen elkaar dan ook vaak ‘zonder woorden’.
Wil jij ook een monumentje schrijven? De herinnering levend houden aan je overleden geliefde, vriend of familielid? Mail dan jouw ode van rond de 400 woorden en een mooie foto naar rubrieken@lindanieuws.nl o.v.v. Monumentje.
Lees ook
Alexandra mist haar typische opa: ‘Hij was een vat vol tegenstrijdigheden’
