
Als je een kinderwens hebt, houd je geen rekening met een jarenlange worsteling. Ook Lena (38) begon vol optimisme aan haar avontuur. Maar al snel veranderde haar wens in een langdurige nachtmerrie.
“Toen ik eind twintig was, voelde ik dat ik klaar was voor het moederschap. Mijn vriend wilde ook heel graag een kindje. Zoals veel stellen begonnen we er gewoon aan, al wisten we wel dat het even kon duren. Gelukkig was ik vrij snel zwanger, maar na acht weken eindigde het in een miskraam. Dat was ontzettend pijnlijk, ook fysiek, maar we hielden moed. Miskramen komen vaak voor, dachten we, dat hoeft niets te betekenen. Dus we probeerden het opnieuw.
Vrij snel daarna was ik opnieuw zwanger, maar ook dat ging mis – en niet veel later weer. Drie miskramen in één jaar tijd. Toen beseften we: oei, er gaat structureel iets mis. Dat was heel zwaar en verdrietig. Al vrij snel kwam de gedachte: gaat het ooit wél lukken? Ik kon mij toen nog moeilijk een leven zonder kinderen voorstellen. We meldden ons bij het ziekenhuis, en vanaf dat moment begon een medisch traject.”
WE GAAN DOOR
“We belandden in de standaard molen van onderzoeken voor zowel mij als mijn vriend. Maar er werd niets afwijkends gevonden, ook genetisch niet. We kwamen terecht in het bakje ‘onverklaarbare miskramen’. Dat was enerzijds een opluchting, maar ook frustrerend: zonder oorzaak is er geen duidelijke vervolgstap. Het advies was om het simpelweg te blijven proberen. ‘Uiteindelijk valt de dobbelsteen de goede kant op’, zeiden de artsen.
De jaren die volgden, waren slopend: elke keer opnieuw zwanger worden, enkele iui-behandelingen (intra-uteriene inseminatie, waarbij bewerkt sperma via een dun slangetje rechtstreeks in de baarmoeder wordt gebracht, red.) ondergaan en telkens na ongeveer acht weken een miskraam krijgen. In het ziekenhuis in Amsterdam werd in eerste instantie gedacht dat er ‘gewoon genetisch’ iets mis was met het vruchtje, terwijl er genetisch gezien met ons beiden niets aan de hand was. Eén keer kan toeval zijn, oké. Maar zo vaak? We besloten elders advies in te winnen en gingen naar een kliniek in Gent, waar ze andere metingen deden. Ook bezochten we een gespecialiseerde polikliniek voor herhaalde miskramen. Maar steeds liepen we tegen een muur op en inmiddels hadden we acht miskramen gehad. Toch dacht ik: zolang we het mentaal trekken en de zoektocht nog niet klaar is, gaan we door.”
‘ALS EEN
KIND KRIJGEN
NIET LUKT,
PAS JE NIET IN
HET PLAATJE’
DANK, DOKTOR
“Hoe we dat al die jaren volhielden? We spraken met elkaar af dat het onze levens niet mocht stilzetten en het traject ook niet allesoverheersend mocht worden. We bleven leuke dingen doen, genieten en ook gewoon af en toe alcohol drinken. En als we verdrietig waren, gaven we dat de ruimte. Het was alsof we in twee werelden leefden: het medische traject en het normale leven. Soms stapten we mentaal even uit, soms weer in. Die afwisseling, het blijven leven én het verdriet toelaten: dat was onze coping-strategie.
Na een mislukte ivf-poging vertelde een vriendin ons over het ziekenhuis in Maastricht, waar een arts een andere benadering had. Hij onderzocht het immuunsysteem en de doorbloeding van de baarmoeder, iets wat tot dan toe geen enkele arts bij mij had gedaan. Wat bleek? Mijn immuunsysteem was waarschijnlijk te actief en stootte de embryo’s af. Tijdens een zwangerschap moet het lichaam vreemd weefsel accepteren terwijl het zichzelf blijft beschermen tegen virussen. Bij mij was dat mechanisme mogelijk te scherp afgesteld. De oplossing: prednison vanaf het moment van een positieve test, om mijn immuunsysteem te onderdrukken. Bij de negende zwangerschap probeerde ik dit, maar het ging alsnog mis; dat was een enorme teleurstelling. Achteraf bleek dat de dosis te laag was. We stonden op het punt om op te geven, maar spraken af dat we het nog één keer zouden proberen met de juiste dosis, opnieuw via ivf. Lukte het nog steeds niet, dan moesten we dat gewoonweg accepteren. We zouden er alsnog een heel gaaf leven van maken, volop genietend van onze vrijheid en daarnaast op zoek gaan naar andere invulling.”
BINGO
“Gaandeweg zijn we namelijk een stuk vrijer gaan nadenken over het leven. Een kind krijgen is iets wat de maatschappij van je verwacht. Maar als het niet lukt, pas je niet meer in dat plaatje. Juist dát kan bevrijdend zijn: als we toch niet voldoen aan het ideaalbeeld, kunnen we dan niet een paar jaar in het buitenland wonen? Moeten we wel in loondienst blijven? Zijn er nog andere wegen die we kunnen bewandelen? Het hele proces heeft ons buiten de kaders laten denken, terwijl ons leven anders waarschijnlijk wel wat meer standaard zou zijn geweest. Maar toen, bij de tiende poging, bleef de zwangerschap wel goed gaan. Toeval of niet, voor ons was prednison de sleutel tot succes. Natuurlijk weten we het nooit helemaal zeker, maar het lijkt geen toeval, na negen miskramen en een succesvolle tiende poging mét de juiste dosis prednison. Voor vrouwen met herhaalde en onverklaarbare miskramen zou dit een route kunnen zijn om te verkennen. Er loopt momenteel zelfs een onderzoek naar de werking van prednison bij herhaalde miskramen. Wij hebben jarenlang naar antwoorden gezocht en als mijn verhaal anderen kan helpen hun weg naar het moederschap te verkorten, dan is dat al winst. Het is geen garantie, maar voor sommigen zou het mogelijk een oplossing kunnen zijn.”
‘SOMS, ALS
IK HEM VAST-
HOUD, KAN
IK HET AMPER
GELOVEN’
BLIJ EN VERDRIETIG
“Gek genoeg kon ik moeilijk genieten van mijn zwangerschap. Zeker in het eerste trimester leefde ik van dag tot dag. Ik was misselijk, wellicht ook door de prednison, en dacht steeds: áls het maar goed gaat. Uiteindelijk groeide langzaam het vertrouwen. Vanaf dertien weken durfde ik te geloven dat het misschien goed ging komen. Rond week achttien begon ik echt te genieten. Daarbij heb ik wel hulp gehad van een haptonoom. Ik vond het lastig om contact te maken met de baby in mijn buik, op de plek waar ook veel verdriet had gezeten en waar zo veel was gebeurd. De haptonoom leerde me dat blijheid en verdriet naast elkaar mogen bestaan.
Nog steeds komt het verdriet af en toe naar boven. Als ik down ben om iets anders of gewoon niet helemaal lekker in mijn vel zit, wordt het getriggerd. Soms is dat best verwarrend. We hebben een gezond, superlief zoontje en zijn zó blij met hem. Maar dat betekent niet dat het verdriet van de afgelopen jaren ineens weg is. Het ziekenhuis van Maastricht raadde aan om met een rouwcoach te praten. Daar realiseerde ik me pas dat dit echt een rouwproces is, en dat het belangrijk is om daar aandacht aan te geven. Ik kreeg het advies om een ritueel te bedenken om afscheid te nemen. Uiteindelijk heb ik een kistje gemaakt, waarin ik spulletjes verzamelde die te maken hadden met het traject. Ook stopte ik er hartjes in met de data van de miskramen, als tastbare herinnering. En mijn vriend gaf me in de loop der jaren ringetjes na de miskramen, als troost. Vorig jaar hebben we die laten omsmelten tot één ring, met een diamantje erin dat symbool staat voor het kindje dat uiteindelijk kwam.”
DE WINST
“De afgelopen jaren waren loodzwaar, maar ze hebben ons ook veel opgeleverd. Dat maakt het hele traject zo dubbel. Ik heb bijvoorbeeld de stap gezet om voor mezelf te beginnen, iets wat ik anders waarschijnlijk niet had gedaan. Op een gegeven moment besefte ik: alles naast het traject mag niet te veel stress opleveren en moet vooral leuk zijn. Daarom heb ik mijn baan als wetenschapper opgezegd en ben een communicatiebureau gestart. Zonder deze moeilijke weg had ik misschien nooit ontdekt waar ik echt blij van word.
Daarbij is onze relatie een stuk sterker geworden. We hebben geleerd beter te communiceren, onze emoties te uiten en open te zijn naar elkaar. Het verdriet was zó intens en als je dat niet met elkaar deelt, groei je uit elkaar. We leerden ook goed te luisteren en aan te geven waar we behoefte aan hebben. Dat moet ook wel, want je hebt elkaar echt nodig. Je moet elkaar volledig kunnen vertrouwen en begrijpen wat er in elkaars hoofd omgaat. Je belandt in mentale kamertjes van je relatie waar je nog nooit eerder bent geweest en daar moet je in leren bewegen. Soms voorzichtig, soms troostend.”
ONWERKELIJK
“Tot slot heb ik veel over mezelf geleerd: hoe ik goed voor mezelf moet zorgen. Hoe ik moet omgaan met tegenslagen en hoe ik naar mijn hart kan luisteren. Waar mijn grenzen liggen. En mijn grootste les: ik heb geleerd om eerlijker te zijn naar mezelf en naar anderen toe. Het klinkt misschien vreemd, maar ondanks de zware jaren had ik deze ervaring niet willen missen. Het heeft me echt verrijkt.
Nu ben ik moeder van een vrolijk ventje van bijna één. Dat is zo bijzonder. Soms, als ik hem vasthoud, kan ik het amper geloven. Maar die langgekoesterde wens is eindelijk uitgekomen. Regelmatig zeg ik hardop hoe speciaal het is dat hij er is, want het voelt soms nog steeds onwerkelijk. Laatste legde hij tijdens het fietsen zijn handje op mijn hand en ik smolt. Op zo’n moment ben ik ook helemaal niet bezig met alles wat er hiervoor is gebeurd. Ik wist dat ik moeder wilde worden, maar was ook oprecht oké met het idee dat het niet zou lukken. Dan was ons leven óók mooi geweest. Of er nog meer kinderen komen, weet ik niet. Jaren geleden zag ik een groot gezin voor me, maar dat beeld is veranderd. Inmiddels ben ik natuurlijk ook een stuk ouder, dus de vraag is of ik dat nog wel zou moeten willen. Het is beter om eerst te herstellen en te laten bezinken wat er allemaal is gebeurd. Voor nu zijn we dolgelukkig dat we überhaupt één kind hebben.”•
Disclaimer: dit artikel gaat over een persoonlijke ervaring en is geen medisch advies. Overleg altijd met je (huis)arts.
Dit artikel is afkomstig uit LINDA.mini lees hier het hele magazine.
'De moedermaffia meent mijn kind beter te kunnen opvoeden dan ik'
















