“Toen ik eind twintig was, voelde ik dat ik klaar was voor het moederschap. Mijn vriend wilde ook heel graag een kindje. Zoals veel stellen begonnen we er gewoon aan, al wisten we wel dat het even kon duren. Gelukkig was ik vrij snel zwanger, maar na acht weken eindigde het in een miskraam. Dat was ontzettend pijnlijk, ook fysiek, maar we hielden moed. Miskramen komen vaak voor, dachten we, dat hoeft niets te betekenen. Dus we probeerden het opnieuw.
Vrij snel daarna was ik opnieuw zwanger, maar ook dat ging mis – en niet veel later weer. Drie miskramen in één jaar tijd. Toen beseften we: oei, er gaat structureel iets mis. Dat was heel zwaar en verdrietig. Al vrij snel kwam de gedachte: gaat het ooit wél lukken? Ik kon mij toen nog moeilijk een leven zonder kinderen voorstellen. We meldden ons bij het ziekenhuis, en vanaf dat moment begon een medisch traject.”

WE GAAN DOOR
“We belandden in de standaard molen van onderzoeken voor zowel mij als mijn vriend. Maar er werd niets afwijkends gevonden, ook genetisch niet. We kwamen terecht in het bakje ‘onverklaarbare miskramen’. Dat was enerzijds een opluchting, maar ook frustrerend: zonder oorzaak is er geen duidelijke vervolgstap. Het advies was om het simpelweg te blijven proberen. ‘Uiteindelijk valt de dobbelsteen de goede kant op’, zeiden de artsen.
De jaren die volgden, waren slopend: elke keer opnieuw zwanger worden, enkele iui-behandelingen (intra-uteriene inseminatie, waarbij bewerkt sperma via een dun slangetje rechtstreeks in de baarmoeder wordt gebracht, red.) ondergaan en telkens na ongeveer acht weken een miskraam krijgen. In het ziekenhuis in Amsterdam werd in eerste instantie gedacht dat er ‘gewoon genetisch’ iets mis was met het vruchtje, terwijl er genetisch gezien met ons beiden niets aan de hand was. Eén keer kan toeval zijn, oké. Maar zo vaak? We besloten elders advies in te winnen en gingen naar een kliniek in Gent, waar ze andere metingen deden. Ook ­bezoch­ten we een gespecialiseerde polikliniek voor herhaalde miskramen. Maar steeds liepen we tegen een muur op en inmiddels hadden we acht miskramen gehad. Toch dacht ik: zolang we het ­mentaal trekken en de zoektocht nog niet klaar is, gaan we door.”

DANK, DOKTOR
“Hoe we dat al die jaren volhielden? We spraken met elkaar af dat het onze levens niet mocht stilzetten en het traject ook niet allesover­heersend mocht worden. We bleven leuke dingen doen, genieten en ook gewoon af en toe alcohol drinken. En als we verdrietig waren, gaven we dat de ruimte. Het was alsof we in twee werelden leefden: het medische traject en het normale leven. Soms stapten we mentaal even uit, soms weer in. Die afwisseling, het blijven leven én het verdriet toelaten: dat was onze coping-strategie.
Na een mislukte ivf-poging vertelde een vriendin ons over het ziekenhuis in Maastricht, waar een arts een andere benadering had. Hij onderzocht het immuunsysteem en de doorbloeding van de baar­moeder, iets wat tot dan toe geen enkele arts bij mij had gedaan. Wat bleek? Mijn immuunsysteem was waarschijnlijk te actief en stootte de embryo’s af. Tijdens een zwangerschap moet het lichaam vreemd weefsel accepteren terwijl het zichzelf blijft beschermen tegen ­virussen. Bij mij was dat mechanisme mogelijk te scherp afgesteld. De oplossing: prednison vanaf het moment van een positieve test, om mijn immuunsysteem te onderdrukken. Bij de negende zwangerschap probeerde ik dit, maar het ging alsnog mis; dat was een enorme teleurstelling. ­Achteraf bleek dat de dosis te laag was. We stonden op het punt om op te geven, maar spraken af dat we het nog één keer zouden proberen met de juiste dosis, opnieuw via ivf. Lukte het nog steeds niet, dan moesten we dat gewoonweg accepteren. We zouden er alsnog een heel gaaf leven van maken, volop genietend van onze vrijheid en daarnaast op zoek gaan naar andere invulling.”

BINGO
“Gaandeweg zijn we namelijk een stuk vrijer gaan nadenken over het leven. Een kind krijgen is iets wat de maatschappij van je verwacht. Maar als het niet lukt, pas je niet meer in dat plaatje. Juist dát kan bevrijdend zijn: als we toch niet voldoen aan het ideaalbeeld, kunnen we dan niet een paar jaar in het buitenland wonen? Moeten we wel in loondienst blijven? Zijn er nog andere wegen die we kunnen ­bewandelen? Het hele proces heeft ons buiten de kaders laten denken, terwijl ons leven anders waarschijnlijk wel wat meer standaard zou zijn geweest. Maar toen, bij de tiende poging, bleef de zwangerschap wel goed gaan. Toeval of niet, voor ons was prednison de sleutel tot succes. Natuurlijk weten we het nooit helemaal zeker, maar het lijkt geen toeval, na negen miskramen en een succesvolle tiende poging mét de juiste dosis prednison. Voor vrouwen met herhaalde en onverklaarbare miskramen zou dit een route kunnen zijn om te verkennen. Er loopt momenteel zelfs een onderzoek naar de werking van ­prednison bij herhaalde miskramen. Wij hebben jarenlang naar antwoorden gezocht en als mijn verhaal anderen kan helpen hun weg naar het moederschap te verkorten, dan is dat al winst. Het is geen garantie, maar voor sommigen zou het mogelijk een oplossing kunnen zijn.”