DOORTJE (31) “Ik ben iemand die altijd al kinderen heeft willen hebben en toen ik na een paar mislukte relaties Rens ontmoette, dacht ik na drie maanden al: jij bent de ideale vader. In hem zag ik voor het eerst een man die emotioneel volwassen was. Ik kon niet wachten, dus tijdens een vakantie in Frankrijk besloten we het gewoon te doen. Ik was toen 27, hij tien jaar ouder. We spraken lang en vaak over de manier waarop we ons kind zouden grootbrengen. Over één ding waren we het roerend eens: we zouden een gelijk aandeel in de opvoeding hebben. Ons kind zou in liefde verwekt én grootgebracht worden.
Zwanger raken was zo gepiept. Maar daarna begonnen de problemen. Wat de taakverdeling betreft, stond ik als vrouw meteen met 3-0 achter. Ik droeg de baby, baarde haar en gaf de borst. De eerste dagen zaten we op een roze wolk; de bedoeling was om samen de hele kraamtijd thuis door te brengen. Maar op dag vijf belde zijn CEO, er was een grote klus waarbij hij nodig was. Ja, hij baalde dat hij werd weggeroepen, maar ik zag ook de opwinding in zijn ogen over deze mooie opdracht. ‘Vind je het echt niet erg?’ ‘Nee liefje, ga gewoon.’ Die dag heb ik me heel eenzaam gevoeld. Er was ­kraamvisite, mijn moeder kwam om me te helpen, maar het voelde anders zonder hem.
Na zes maanden ging ook ik weer werken en pas toen begreep ik dat de zorg gelijk verdelen een illusie is als je beiden een leidinggevende functie hebt. Ik begon een eigen bedrijf, ook om flexibeler te kunnen zijn. Hij werkt officieel 36 uur voor een baas. Om de woensdag is hij thuis, maar de tijd die hij daardoor mist op zijn werk, haalt hij ’s avonds en in het weekend in. Ja, hij nam een maand ouderschapsverlof op, wat in theorie fantastisch was. Maar structureel verandert er eigenlijk niets. Een kind hebben is voor een vrouw echt veel pittiger. Ik regel ook alle verjaardagen, etentjes en dingen die er nog bij komen.
Toen besloten we ook nog veel te snel een tweede kind te nemen. Twee jaar na de eerste werd begin 2025 onze zoon geboren, precies in een periode dat zijn zusje in de peuterpuberteit kwam. Hij slaapt nog steeds niet door. Ik ben moe. Zo ontzettend moe. Tropenjaren noemen ze dit, maar vertel me: hoelang duren die nog? Aan tafel is met twee kids een gesprek niet mogelijk en in bed is er nul intimiteit. ’s Avonds lig ik er vaak al om acht uur in, en op date nights rekenen we ook rond die tijd af. Ik houd van hem, wil lekker seksen, maar we kibbelen alleen nog maar.
Ik vraag me of we het gaan redden. Vanavond ga ik uit eten met vriendinnen – ik kijk ernaar uit om even het huis uit te zijn. Ik ben die sleur zo zat.”

RENS (41) “Heel lang heb ik niet aan kinderen moeten denken. Ik had af en toe wel een relatie, maar nooit iets met toekomstperspectief. Toen ik Doortje leerde kennen, was ik zo onder de indruk van haar spontaniteit, positieve instelling en zorgzaamheid, dat ik voor het eerst dacht: met deze vrouw zou ik wel kinderen willen. Doortje is lief, nuchter en een aanpakker, dus het was tijdens een vakantie ergens in Europa dat we besloten te stoppen met voorbehoedsmiddelen. Ik zag het helemaal voor me, maar ik begreep ook heel goed dat een gezin financiële stabiliteit nodig heeft.
Een goede baan, een huis waarin we gelukkig oud kunnen worden en geen zorgen over geld: zo ben ik opgevoed. Mijn moeder had het vaak zwaar met alle rekeningen, dat wil ik niet voor mijn gezin. Een carrière is belangrijk voor je ontwikkeling, maar ook om de hypotheek en kinderopvang te kunnen betalen. Die basis heb ik altijd als een grote verantwoordelijkheid gezien en daar keihard mijn best voor gedaan. Toch zitten we nu tot mijn verbijstering in een relatiecrisis. We praten niet meer. We zijn allebei druk met werk, ’s avonds de kinderen halen, eten koken, ze naar bed brengen.
Nog geen twee jaar na ons eerste kind werd de tweede geboren. Ik probeer evenredig bij te dragen, zorg dat ik om de woensdag een hele dag thuis ben en heb al mijn avondactiviteiten geschrapt. Wat kan ik nog meer doen?
Tijdens de tweede zwangerschap kreeg Doortje last van bekkeninstabiliteit en bijholteontstekingen. Eigenlijk is ze daarna nooit meer helemaal hersteld. Ze is ook altijd moe, want de jongste slaapt nog steeds niet door.’s Nachts worden we om de paar uur wakker en om zes uur staat de oudste alweer naast ons bed. Doortje gaat iedere avond om acht uur slapen, van seks is geen sprake meer. In het begin lachten we erom, ‘Het zijn de tropenjaren’, zeiden we steeds tegen elkaar. Elk stel krijgt daar mee te maken. Maar intussen weet ik niet of we er wel uit gaan komen.
Als je vrouw niet wil vrijen omdat ze fysieke klachten heeft, is dat veel makkelijker te accepteren dan wanneer ze je afweert. Gisteravond streelde ik haar nek, gewoon een liefdevol gebaar, maar telkens als ik haar aanraak of knuffel trekt ze zich terug omdat ze ‘blokkeert’, zoals ze dat noemt. Het maakt me onzeker, ik voel me afgewezen.
Vorige maand kochten we ons droomhuis, wat waren we blij. Maar net na het einde van de bedenktijd zei ze: ‘Misschien hadden we het toch maar niet moeten doen.’ Meteen was de glans eraf en veranderde dat huis in een molensteen.
Het is vreselijk, ik heb dit allemaal zó niet zien aan­komen. Ons hele leven voelt op dit moment als een beproeving. Ik ben nooit bang geweest om problemen aan te pakken, ik hou ervan oplossingen te zoeken. Zij ook, maar nu zijn we machteloos.
De wereld leek van ons: twee kinderen, genoeg geld en een grote liefde. We hadden alles. En nu valt dat allemaal uiteen. Het is alsof ik een wedstrijd heb gewonnen en achteraf ben gediskwalificeerd.”•

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.mini lees hier het hele magazine.

‘Ik ben gek op mijn zonen, maar rouw om het gemis van een dochter’Lees ook