Estelle Cruijf over solo-moederschap: 'Er was geen sprake van co-ouderschap, niet omdat ik dat niet wilde'

Estelle Cruijff (47)

Moeder van dochter Joëlle (’97) en zoon Maxim (’01)
Is actrice, presentatrice en entrepreneur en woont in Amsterdam

Ik weet het nog zo goed. Het moment dat ik voor het eerst mijn kind in m’n armen hield. Dat iets uit mezelf, uit mijn lichaam, daar lag, zo tastbaar. Ik voelde me daardoor echt op en top vrouw. En dat ik dan ook nog eens met mijn lijf mijn kind kon voeden: het was alsof ik een soort superwoman was geworden.

Toen ik moeder werd van Joëlle en later van Maxim, veranderde alles. Ineens draait het niet meer om jou. Het is een onzichtbare verschuiving die alles in je wereld opnieuw een plekje geeft. Ik voelde een soort allesoverheersende drang om m’n kinderen te beschermen, te voeden, vast te houden en nooit meer los te laten. Het moederschap gaf mij een kracht waarvan ik niet wist dat ik die in me had. Echt een leeuwinnenmentaliteit.

Maar zoals het gaat in het leven, liep het niet zoals ik had gehoopt. De relatie met hun vader hield geen stand. En op dat moment, ja, dan stort je wereld echt even in. Ik had nooit gedacht dat ik in een gebroken gezin terecht zou komen. Dat was het laatste wat ik mijn kinderen wilde geven, omdat ik er zelf uit kwam. Al was het in het geval van mijn ouders echt een hele andere situatie en was het een andere tijd, het heeft me natuurlijk wel ontzettend veel verdriet gedaan.

Hij was de liefde van mijn leven en wij zouden samen oud worden. Dat is hoe ik het voor me had gezien. Maar ik heb gelukkig vrijwel direct na mijn scheiding mijn verdriet om kunnen zetten in kracht: ik kwam in een soort overlevingsstand terecht. Ik heb er destijds niet echt over gepraat of om hulp gevraagd. Ik zorgde, ik werkte, ik ving het op, ik regelde, ik haalde en bracht, ik kookte, ik betaalde. Ik heb echt alles gedaan. Door de carrière van hun vader viel de verzorging ook tijdens het huwelijk al grotendeels op mij, dus het verschil vond ik niet enorm, maar ik moest wel twee keer zo hard lopen om het allemaal voor elkaar te krijgen. Mijn moeder was altijd dichtbij. Zo zag ze gewoon soms dingen en omdat ze zo verzorgend is, hielp ze vaak zonder dat ik het hoefde te vragen. Ik kom uit een hele hechte familie, dus woorden zijn vaak niet nodig. Maar het heeft ook met mijn karakter te maken: ik ben een heel trots persoon, dus in z’n algemeenheid vraag ik niet om hulp en regel ik dingen zelf.

Mijn situatie was natuurlijk ook niet standaard. Ik denk dat het anders is als je bekend bent. Natuurlijk voelt dat soms alleen, hartstikke eenzaam zelfs. Mijn leven stond lang in het teken van mijn man en zijn voetbalcarrière. Op het moment dat je er dan alleen voor komt te staan, moet je jezelf ook deels opnieuw uitvinden. Ineens bepaalde ik alles. Ook de simpele dingen, zoals wat er gegeten wordt ’s avonds. Ik was moeder en vader in één. Dat je als moeder ook de mannelijke rol op je moet nemen, voelde soms best wel onnatuurlijk, maar je doet het gewoon. Ik deed alles voor mijn kinderen. Die balans voor mezelf kwam later wel; zij kwamen op de eerste plaats. Ik wilde mijn kinderen gelukkig maken. En dat ging met vallen en opstaan. Naarmate de tijd verstreek werd het gemakkelijker, ik groeide in de situatie en op een gegeven moment wist ik niet beter. Door zijn werk zagen ze hun vader ook niet heel veel, maar ik heb vanaf het begin gezegd dat ze hem altijd mochten zien als ze dat wilden, en andersom. Dat hij mij niet wilde spreken, hoefde geen probleem te zijn, want de kinderen hadden allebei een telefoon, dus hij had ze anytime kunnen bellen. Ik ben daar nooit voor gaan liggen. Er was geen sprake van co-ouderschap, niet omdat ik dat niet wilde, maar omdat het gewoon niet van twee kanten kwam. Hij was er als het hem uitkwam en als hij geen tijd had, dan niet.

Ik kijk altijd realistisch naar een situatie, ik ben niet iemand die dingen romantiseert. Het is wat het is, en soms is het heel moeilijk en heel pijnlijk en heel lastig. Daar zou ik in kunnen gaan hangen, maar daar heeft toch niemand iets aan? Weet je, ik moet er hoe dan ook mee dealen. Dan brengt het mij echt meer wanneer ik er positief in ga staan. Ieder mens kan zelf bepalen hoe die naar dingen kijkt. Ik probeer gewoon te zien wat ik heb: twee gezonde kinderen. Het is geen gemakkelijke route en het kost soms echt veel energie als het grotendeels of allemaal op jouw schouders terechtkomt. Maar zodra ik naar mijn kinderen kijk, ben ik weer helemaal ok. De tijd die ik met hen heb gehad, was de mooiste investering. En hoe cliché het misschien ook klinkt, het was het allemaal waard, want die tijd krijg je gewoon nooit meer terug. Zij zijn nog altijd de belangrijkste personen in mijn leven en ze wonen ook nog steeds bij me; dat is hoe sterk mijn band met ze is.

Ik haal al mijn kracht uit hen en ik hou echt heel veel van ze. Ik vind het heerlijk om ze nog elke dag om me heen te hebben en tijd met ze door te brengen. Dat maakt me echt het meest gelukkig. Die navelstreng is bij allebei eigenlijk nooit helemaal doorgeknipt en dat vind ik alleen maar fijn. Ik heb altijd ontzettend mijn best gedaan en daarom kan ik ook niks bedenken wat ik anders gedaan zou moeten hebben. Ik ben nooit bij de pakken neer gaan zitten en ben altijd overeind gebleven. Dus ik zou andere moeders echt op het hart drukken iets te vinden waar je kracht uit haalt. In mijn geval waren dat dus mijn kinderen zelf, maar het kan natuurlijk ook iets anders zijn. Eén ding is zeker: instorten is geen optie, schat.

LINDA. sprak Mandy Woelkens over haar nieuwe boek vol interviews met solo-moeders. Lees het hele gesprek hier. 

Meer lezen? Dit fragment komt uit Welkom bij de Club van Mandy Woelkens | €23,99 |  Lebowski  | Nu verkrijgbaar. 

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.

LINDA. ontvangt een commissie wanneer je iets aanschaft via een affiliatelink op onze site.

Mandy Woelkens over solo-moederschap: 'Ik was al lang niet meer blij, maar dacht: als je een kind hebt, ga je niet weg'Lees ook