In Gelukkig hebben we de foto’s nog vertellen ouders over vakanties die nét iets anders verliepen dan gepland. Verhalen over pech, chaos, slapeloze nachten en onverwachte wendingen. Omdat juist de vakanties die volledig ontsporen vaak de beste verhalen opleveren.
Magalie* (52) spendeerde 26 jaar geleden vijf dagen in het ziekenhuis in Spanje met haar zoon. Jaren later blijkt dat het begin van een veel langer medisch verhaal.
“Het was een familievakantie. Mijn man en ik waren met mijn ouders, mijn zusjes en onze twee zonen van 2,5 en 1 jaar oud in Spanje”, vertelt Magalie. Twee weken genieten, dat is het plan.
Zon, zee, strand en lekker eten: de eerste dagen beleven ze een heerlijke Spaanse vakantie. “Ons jongste zoontje werd op een gegeven moment niet lekker, maar we keken het eerst even aan, de alarmbellen gingen niet meteen af.”
Dat verandert als zijn klachten ernstiger worden. “We waren op het strand en we zagen hem steeds zieker worden. Zijn borstkas trok helemaal in bij het ademhalen.” Magalie en haar man besluiten met hun jongste naar de dokter te gaan. De oudste blijft achter bij haar ouders. “We gingen eerst naar een privékliniek, dat is gebruikelijk, maar daar was geen kinderarts. Ondertussen ging het steeds slechter met onze zoon, dus we werden doorgestuurd naar het ziekenhuis.”
Cato kon haar vakantiehuis niet vinden en de verhuurder nam niet op: 'We moesten in de auto slapen'
“Het waren Spaanse toestanden die we daar aantroffen. Het was niet hygiënisch, er waren weinig faciliteiten en we werden als toeristen behandeld”, weet Magalie nog. Haar zoon wordt nagekeken en als er longfoto’s zijn gemaakt, blijkt dat hij een forse longontsteking heeft. “De eerste nacht sliep hij in een babybedje met tralies en mijn man en ik in stoelen ernaast. Daarna kreeg hij een kinderbed, ik krulde me ’s nachts naast hem en mijn man sliep weer in een stoel.”
Dat Magalie en haar man blijven slapen, is ongewoon in Spanje, merken ze in het ziekenhuis. “Wij vonden het niet meer dan normaal dat we bij onze zieke baby bleven. Overdag gingen we afwisselend met de taxi naar het hotel om te douchen en te eten. In het ziekenhuis was er amper iets te krijgen.”
Op de tweede dag meldt zich een Nederlandssprekende tolk. Magalie is opgelucht, nu kunnen ze eindelijk goed communiceren met het medisch personeel, maar dat gevoel verdwijnt al snel. “Het eerste wat ze zei was: ‘Jullie moeten betalen.’ Ze wilde dat we de ziekenhuiskosten meteen cash betaalden. Maar wij hadden al naar Nederland gebeld en onze verzekering had een bankgarantie naar het ziekenhuis gefaxt.”
Magalie en haar man denken dat het daarmee afgehandeld is, maar de volgende dag staat de tolk weer voor hun neus. “We moesten 1.000 gulden betalen, maar dat gingen we natuurlijk niet doen.”
Magalie weet nog goed wat haar reactie was destijds, ook al is het 26 jaar geleden. “Ik ben ontzettend boos geworden. Je staat al op scherp en dan kun je zoiets er niet bij hebben. Mijn man zei nog: ‘Hou je rustig’, maar ik was in alle staten. De tolk is afgedropen, maar ik ben naar beneden gegaan, op zoek naar de chef de clinique. Toen ik hem had gevonden heb ik hem, in het beetje Spaans dat ik inmiddels had opgepikt, duidelijk gemaakt dat hij maar een andere faxmachine moest proberen. Even later kwam hij met drie bankgaranties terug. Ik heb gezegd: nu wil ik er niets meer over horen, en ben weer naar mijn zoon gegaan. De tolk hebben we niet meer terug gezien.”
Met het Spaans wat ze kunnen en de hulp van de Engelstalige moeder van een medepatiënt redden ze zich de rest van de dagen.
Ondanks de vreemde gang van zaken in het ziekenhuis, worden ze wel enorm goed bijgestaan door de hostess van de reisorganisatie waarmee ze in Spanje zijn. “Zij hielp ons waar ze kon. Ze haalde ons op toen onze zoon ontslagen werd uit het ziekenhuis, reed alle apotheken af in Benidorm voor de medicijnen, en hield contact met het hotel toen bleek dat we langer moesten blijven.”
Na vijf dagen in het ziekenhuis wordt hun zoon ontslagen, vliegen mag nog niet. De geplande vakantie is inmiddels wel voorbij, dus Magalies ouders en zusjes moeten weer terug naar Nederland. “Zij zijn met onze oudste, met een kopie-paspoort want hij stond in onze paspoorten, teruggevlogen. Dat vond ik ook een heftig moment. Dat we iedereen moesten uitzwaaien, maar wij niet wisten wanneer we naar huis konden.”
Dione gaat met haar gezin een week naar Spanje met slechts één handbagagekoffer: 'Je hebt echt niet drie outfits per dag nodig'
De behandeling van hun zoon wordt in het hotel voortgezet. Elke dag komt iemand van het Rode Kruis een antibiotica-injectie geven. Na een aantal dagen mogen ze op controle komen in het ziekenhuis. “We kregen een fit to fly van de arts, dus dat betekende dat we weg mochten. Toen de verzekering ook onze terugkeer had goedgekeurd, konden we ons geluk niet op. Eigenlijk hadden we dit laatste consult nog ter plekke moeten betalen, maar na het eerdere gedoe zijn we gewoon naar buiten gelopen.”
In de taxi naar het hotel belt de verzekering: of ze het oké vinden om de dag erna om 04.00 uur te worden opgehaald om via Madrid te vliegen. “Al hadden we via Timboektoe moeten vliegen… We zijn meteen akkoord gegaan.”
Eenmaal thuis halen ze nét de surpriseparty voor de 50e verjaardag van Magalies moeder. “We waren zo opgelucht dat we thuis waren en het was fijn om bij het feest aanwezig te kunnen zijn.”
Maar met hun thuiskomst is de medische rollercoaster van hun zoon nog niet afgerond. Achteraf blijkt dat de longontsteking in Spanje het eerste signaal is van de immuunstoornis die hij onder de leden heeft. “De arts in Spanje zag al gekke vlekjes op de longfoto’s en daarmee gingen we in Nederland naar de dokter. Dat werd atoegeschreven aan de longontsteking. Maar onze zoon belandde in de jaren erna vaak in het ziekenhuis.”
Pas acht jaar later krijgen ze een diagnose. “Zijn lichaam maakt geen antistoffen aan en de enige manier om dat – gedeeltelijk – op te lossen, was een stamceltransplantatie. Die heeft hij uiteindelijk ondergaan. Dat was net op tijd, want hij was er heel slecht aan toe. Inmiddels gaat het naar omstandigheden goed met hem.”
Ook al is het 26 jaar geleden, Magalie kan het machteloze gevoel van toen nog oproepen. “Je hebt een klein kindje dat doodziek is, maar hij kan niet aangeven waar het pijn doet of wat hij voelt. En als je dan om hulp vraagt, probeert het ziekenhuis je alleen maar geld afhandig te maken. We hebben moeten vechten om dingen gedaan te krijgen. In die tijd moest je ook voor alles bellen, dus er kwam ook veel regelwerk bij kijken. De ervaring in het ziekenhuis was niet goed, maar de hulp van de hostess was goud waard.”
Ondanks deze horrorvakantie zijn Magalie en haar man de jaren erna toch weer weg gegaan. “Ik keek wel altijd van tevoren waar het dichtstbijzijnde ziekenhuis was, nam de telefoonnummers van de Nederlandse artsen en alle medische informatie ook in het Engels mee.”
Omdat ze goed verzekerd zijn tijdens de rampvakantie in Spanje, kost het hen uiteindelijk niets. “Wij gaan nog steeds altijd goed verzekerd op reis. Onze zoon is nooit meer ziek geworden op vakantie, maar andere gezinsleden wel. Lees: muggenaanvallen op Curaçao, een hernia en epilepsie in Luxemburg. Er kan altijd wat gebeuren, dus ik ga geruster op reis als alle risico’s zijn dichtgetimmerd.”
*Magalie is een gefingeerde naam. Haar echte naam is bekend bij de redactie.
Heb jij ook zo’n vakantiefiasco meegemaakt? We zijn op zoek naar ouders die een hilarische, rampzalige, ontroerende of ronduit bizarre vakantie-ervaring met hun jonge kinderen (0 tot 6 jaar) willen delen. Van slapeloze nachten en ziekenboegtaferelen tot complete vakantieplannen die in het water vielen: we horen graag jouw verhaal.
Mail je naam, leeftijd en een korte samenvatting van je situatie naar redactie.mini@linda.nl onder vermelding van Gelukkig hebben we de foto’s nog. Anoniem delen mag natuurlijk ook.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Silvia's vakantie werd 'verlengd' door waterpokken: 'We zaten vast op de mooiste, maar ook duurste plek op aarde'
Jujube Zeguers (27) is freelance redacteur voor LINDA.nl en schrijft het liefst over mensen en hun bijzondere verhalen. Ze woont in Delft met haar man en is dol op reizen, lezen en podcasts.
