Carrière en kinderen. Dat bekt best lekker, maar in de praktijk blijken laptops en luiers een stuk minder moeiteloos samen te gaan. Hoe dat er in andere huishoudens aan toegaat – in hemelsnaam? Je leest het in de rubriek Mama is de baas.
Deze week Odine Aandewiel-van Haastert (39), fertiliteitsarts, stemactrice en oprichter van Stichting Vruchtbaarheid. Toen haar jongste vier maanden was, raakte ze zwanger. Van een spontane drieling. Of ze van dat nieuws aan het zuurstof moest? Nee: “Ik kreeg totaal de slappe lach.” Hoe ze het allemaal doet? Lees en leer.
Kinderen: een drieling van 4 jaar en een dochter van 5 jaar
Werk: als fertiliteitsarts en stemactrice
Zo doet ze het: met behulp van een gastouder en veel relativeren
Celine Charlotte (38) is alleenstaande moeder en miljonair: ‘Ik sta om half vijf ‘s ochtends op’
Wat doe je voor werk?
“Ik ben parttime fertiliteitsarts en freelance stemactrice. Daarnaast heb ik vorig jaar samen met collega-fertiliteitsarts Merel van den Berg Stichting Vruchtbaarheid opgericht. Ons doel: voorkomen – waar dat kan – dat mensen bij ons in de spreekkamer belanden. Mijn man werkt fulltime in de energiesector.”
Hoe regelen jullie de opvang?
“Ik sta drie dagen op het schoolplein en voor de andere twee middagen hebben we een geweldige gastouder. Ik heb heel bewust gekozen om veel tijd met onze kinderen door te brengen, omdat alles bij ons zó snel gaat. Waar de meeste ouders elke fase meerdere keren doormaken, gaan bij ons vier kinderen tegelijkertijd door dezelfde fase. Onze drieling is nu bijvoorbeeld net naar school. Veel mensen zeiden tegen me: ‘Je zal wel blij zijn’, maar ik kan wel huilen. Het enige wat ik steeds denk, is: stop de tijd. Het idee dat ze op een gegeven moment allemaal tegelijkertijd uit huis gaan. Draag me weg.”
Even een zijvraag: wat ging er door je heen toen je hoorde dat je een drieling kreeg?
“Ik kreeg de slappe lach. Het mooie was dat mijn man samen met onze baby op de parkeerplaats van het ziekenhuis in de auto zat. Het was corona en er mocht niemand mee naar binnen. Ik had hem wel aan de telefoon. Zijn reactie? ‘Ze maakt sowieso een geintje’, haha. Toen het nieuws eenmaal was geland, vonden we het geweldig. Het duurde best lang voordat ik zwanger was van onze eerste dochter, dus dit voelde als een groot cadeau. Daarna werd het wel spannend. In een meerlingzwangerschap kan er zoveel misgaan. Ik denk dat we daarom zo goed kunnen relativeren. Als de pleuris hier compleet uitbreekt, denk ik altijd: ze zijn er tenminste. Allemaal. En allemaal gezond.”
Hoe ziet de ochtend(spits) er bij jullie uit?
“Nou, dat was wel lesje loslaten nummer 1. Waar ik één kind waarschijnlijk nog wel leuke kleren had aangetrokken, ben ik nu al blij als ze überhaupt allemaal kleren aan hebben. En wat ze aan hebben: I don’t care. Ze komen in de wildste creaties beneden. Geweldig. Laatst stond een van de meiden buiten aan haar jasje te friemelen, dus ik zeg: wat doe je? Blijkt ze haar bikinitopje aan te hebben – zo grappig. Maar goed, onze ochtenden zijn dus vooral chaotisch en verlopen nooit hetzelfde. Mijn man en ik smeren allebei honderd boterhammen, en wie de broodtrommels klaarmaakt, is net een beetje hoe het uitkomt. En dan allemaal tegelijkertijd naar school. Het is altijd net een karavaan.”
En de avondspits?
“Toen de meiden nog niet op school zaten, legden we ze altijd om negen uur in bed. Dat werkte voor ons heel goed, want dan kon mijn man na zijn werk nog met ze spelen. En werden ze de volgende ochtend lekker laat wakker. Met school kan dat nu niet meer. Helaas. Sinds de geboorte van de drieling leven we echt per dag. Plannen met zoveel kinderen is gewoon lastig. We laten alles een beetje over ons heen komen. Dat kan misschien beter, maar voor ons werkt het. Zo denk ik ’s avonds regelmatig: o ja, het avondeten. En dan volgt steevast een driegangenmenu: eerst wordt de broccoli geserveerd, een halfuur later komen er wat aardappels voorbij en weer een halfuur later nog iets. Het bedritueel gaat in een soort carrousel. De een poetst tanden, de ander doucht, ergens wordt een pyjama aangetrokken en zo draaien we een beetje door. Als we geluk hebben, ligt het hele zooitje om acht uur in bed.”
Ben je (niet) moe?
“Koffie is wel echt mijn beste vriend. En verder slapen de kinderen heel goed, dat is natuurlijk wel anders geweest. Toen ze piepklein waren, huilde er ‘s nachts altijd wel iemand. Maar zelfs dat konden we wel relativeren. Had je eindelijk even een-op-een tijd. Ach ja: en wat is moe? Oh. Is dit demotiverend om te lezen voor andere moeders? Sorry. Mijn man en ik hebben ook wel veel energie allebei. En we hebben het grote geluk dat we, als het allemaal niet erger kan, in de lach schieten. Ook om drie uur ’s nachts.”
Julie (38) heeft vier kinderen en haar eigen bedrijf Tiny Library: ‘Eeuwige zoektocht naar balans’
Heb je een vrije dag?
“Die had ik altijd wel, maar nu zijn dat dus drie middagen. Het leukst vind ik het om met z’n allen op pad te gaan. Even naar het centrum een haring halen, of bij vrienden langswippen. Al besef ik me ook dat als je met vier kinderen aan komt waaien, je hele huis wordt opgegeten. Wat ook grappig is: als ze allemaal een vriendinnetje mee naar huis nemen. Dan hoor ik non-stop op straat: ah, leuk; kinderpartijtje? Nee, niet per se. Gewoon ons leven. Maar nogmaals, ik vind het geweldig.”
Welke taken komen er op jouw bord terecht?
“Vooral de huishoudelijke taken. Het eten, de boodschappen, de logistiek van de kinderen. Mijn man doet eigenlijk alles daaromheen. Ook hierin is het ieder voor zich. Hij bemoeit zich niet met dat wat ik regel en andersom ook niet. Dat werkt voor ons goed. Hoewel dat in mijn geval ook betekent dat we binnenkort naar een huis in het oosten verhuizen dat ik niet heb bezichtigd.”
Vind je werk en kinderen makkelijk te combineren?
“Ja, eigenlijk wel. In mijn werk word ik in ieder geval efficiënter. En we hebben natuurlijk het geluk van onze gastouder. Die woont letterlijk achter ons en is flexibel inzetbaar. Dat geeft veel rust. Ze is echt een derde oma voor de meiden. Een van hen wil haar zelfs liever als moeder. Dan zegt ze: ‘Mam, dan kun jij toch bij Wim gaan wonen?’. Wim is haar man. De gastouder leert onze kinderen ontzettend veel over de natuur. Komen ze ineens met een mandje vol zelfgemaakte spinazie binnen. Dat ga ik wel missen als we verhuisd zijn.”
Waar kijk je naar uit als de kinderen wat ouder zijn?
“Als ik daarover nadenk, denk ik echt: nee. Ik kan daar niet over nadenken. Dat vind ik misschien wel het lastigste aan het hebben van een drieling. Je hebt niemand om je heen die dit herkent. Ik heb soms zelfs het gevoel dat ik me moet verontschuldigen dat ik er nooit helemaal doorheen zit. We vinden het ouderschap gewoon fantastisch. Die chaos, die gekte. Het nooit echt met iemand kunnen afspreken, want het loopt altijd anders dan gepland. Ons leven is gewoon best lastig aan anderen uit te leggen.”
Droom je weleens van: alles verkopen en vertrekken?
“Daar hebben we het vaak over. Hoewel we heel blij zijn met ons leven hier, is een mens gewoon drie keer gelukkiger in de zon. Toen de meiden nog niet op school zaten, zijn we een keer zes weken naar Mallorca geweest met een busje. Het was zo lekker om de boel even de boel te laten en met z’n zessen op avontuur te zijn. Ik sluit niet uit dat we ooit nog een keer vertrekken.”
Heb je nog een ultieme tip voor moeders die het soms éven niet meer overzien?
“Toch relativeren. En ik snap ook dat mensen dan denken: maar hoe doe je dat dan? Dat vind ik ook lastig om uit te leggen. Voor ons geldt dat we zo erg waren voorbereid op het feit dat een drielingzwangerschap vaak misgaat; dat zet alles daarna in perspectief. Al heb ik wel veel vriendinnen gehad die tegen mij zeiden: ‘Altijd als ik een slechte nacht heb, dan denk ik eraan dat jullie vier baby’s hadden.’ En dat helpt ze dan toch. Dus: relativeer en enjoy the ride. Volgend jaar zijn ze alweer een jaar ouder.”
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.
Danique Bossers: ‘Dat ik meldde dat een jongen net zo welkom was, leverde vooral verbaasde blikken op’
