Kindertherapeut Caroline Beerkens (37) – zelf moeder van drie – geeft aan de hand van haar eigen ervaringen nuchter en praktische inzichten over opvoeden. Deze week: hoe ga je het beste om met een peuter die in het openbaar een woedeaanval krijgt?
Wat te doen bij driftbuien in het wild? Kindertherapeut Caroline Beerkens maakt het zelf ook regelmatig mee
Dagelijkse koffie
Het is een regenachtige maandagochtend. Ik heb de kinderen net afgezet bij de crèche en school en sta in de rij bij de kassa voor mijn dagelijkse koffie. Achter me hoor ik gefluister. “Kom op, Lexi, thuis krijg je iets anders lekkers.” Het werkt niet. Terwijl het meisje harder gaat schreeuwen, wordt ook haar moeder steeds luider. Als ze doorheeft dat mensen naar haar kijken, biedt ze haar excuses aan. Haar wangen kleuren rood.
Ik herken het meteen. Dit was ik. Niet lang geleden. Met Coco. In diezelfde koffietent bij ons om de hoek.
Zo’n koffietent waar alles tegen je werkt zodra je er met kinderen binnenstapt. Snoepjes precies op ooghoogte, mandjes met koekjes midden in de zaak. Paden die net te smal zijn voor een kinderwagen en stoelen waar je tegenaan rijdt. De plek waar je eigenlijk niet wilt zijn met kinderen, maar waar je toch heengaat, omdat je weigert je zo uit de maatschappij te laten spelen. Je doet heus nog mee. Kinderen of niet. Bovendien heb je die veel te dure havercappuccino nodig na een nacht van drie uur slaap. En zelfzorg betekent tegenwoordig vooral dat je wakker blijft.
Dyantha Brooks: 'Soms lijkt het wel alsof de kinderen de boel bepalen. Voed een beetje op'
Op mijn knieën onder tafel
Coco pakt een zak snoep, daarna een rol koekjes, vervolgens nog iets. Met een grote glimlach rent ze ermee weg de zaak door. Ik ga achter haar aan met een hete koffie in mijn hand en probeer haar rustig uit te leggen dat ze het echt terug moet leggen. Zij negeert mij lachend en kruipt onder de tafel. Daar zit ik, op mijn knieën onder een koffietafel. Terwijl het zachte inmiddels wel verdwenen is, trek ik mijn peuter eronder vandaan. Met één arm klem ik haar vast, met de andere gooi ik snoep en koekjes terug in een zilveren bak – waarschijnlijk de verkeerde. En alsof ik mijn eigen dochter ontvoer, loop ik met een spartelend, gillend kind onder mijn arm naar buiten.
Buiten is het direct voorbij. Alsof er niets gebeurd is. En we niet zojuist samen een kleine publieke crisis hebben doorgemaakt. Top.
Pas thuis besef ik dat mijn koffie nog steeds onder die tafel in de koffietent staat. Fuck.
Kindertherapeut Caroline Beerkens over chronisch slaapgebrek: 'Ik heb het allemaal geprobeerd'
Blik van schaamte
Terug in de tegenwoordige tijd en de rij bij de kassa. Ik pak de koffie uit de hand van de moeder met het meisje. Haar dochter geeft sneller toe dan die van mij toen. Ze lopen naar buiten en ik geef haar de koffie terug. We wisselen een blik uit waarin alles zit: schaamte, vermoeidheid, herkenning en vooral opluchting dat het weer voorbij is.
Dit soort driftbuien gaan zelden over snoep of koekjes. Ze gaan over grenzen, over kleine mensen met grote gevoelens die zich juist aandienen wanneer jij er even doorheen zit. In de peuterfase – grofweg tussen anderhalf en vier jaar oud – ontdekt een kind zijn eigen wil, terwijl het deel van het brein dat helpt bij remmen en relativeren nog lang niet is uitgerijpt.
Peuters kunnen zichzelf daarom niet zelfstandig kalmeren wanneer ze overspoeld raken. Ze leren dat via ons – door een volwassene die nabij blijft en begrenst. De piek ligt meestal rond twee tot drie jaar en neemt daarna af naarmate taal en zelfregulatie groeien.
Zichtbaar oefenmoment
Wat zich tussen snoepmandjes en cappuccinomachines afspeelt, is dus geen publieke mislukking, maar een zichtbaar oefenmoment van een brein in ontwikkeling. Het ongemak zit vooral in de setting: het publiek, de rij achter je, het felle licht van andermans blikken.
Dus als je een moeder ziet in de supermarkt, op straat of in een koffietent, kijk dan niet weg, maar knik. Zoals vrachtwagenchauffeurs dat doen. Of motorrijders. Dat korte, stille knikje dat zegt: ik zie je, ik ken dit, en je doet het goed genoeg.
Elke twee weken verschijnt er een nieuwe column van Caroline. In de eerste editie van LINDA.mini staat ze bovendien samen met haar gezin in de modeshoot.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Mascha raakte zwanger van bijzondere tweeling, één via ivf, de ander natuurlijk: 'Hoe dan?'
Kindertherapeut Caroline Beerkens
Caroline Beerkens is kindertherapeut, schrijver, moeder van drie en woont met zanger Joshua Nolet. Ze schrijft (te) eerlijk over ouderschap. Opvoeden is in theorie een stuk overzichtelijker dan in het echte leven. In het voorjaar verschijnt haar boek ‘Waarom heeft niemand mij dit verteld?’ over eerlijk ouderschap.
