Veertien kinderen

Zijn kinderwens zat er al vroeg in. “Op de basisschool had ik een dagboek en daarin schreef ik dat ik veertien kinderen wilde hebben.” Dat klinkt als een grap, maar hij meende het. Diego groeide op met regelmatige bezoeken aan zijn Chileense familie, waar gezinsvorming groot en vanzelfsprekend was. “Mijn opa heeft meer dan 56 kleinkinderen en achterkleinkinderen. We zaten altijd met zijn allen aan tafel en dan nog in shifts, want we pasten er niet allemaal tegelijk bij.”

Die beelden vormden zijn ideaalplaatje. Groot, vol, luidruchtig. Inmiddels denkt hij daar anders over. “Ik weet nu dat grote gezinnen voor mij niet gaan. En eerlijk gezegd vind ik het ook voor de wereld niet per se iets om naar te streven.” Hij lacht er een beetje bij. “Maar ik heb het ook zeker niet meer nodig. Ik heb een fijn gezin.”

Een ouderwens, geen kinderwens

De weg naar dat gezin begon met een helder inzicht. Toen hij zich voor het eerst echt ging verdiepen in de mogelijkheden – van draagmoederschap, donorconceptie en co-ouderschap tot pleegzorg en adoptie – wist hij al snel wat hij wilde. En wat niet. “Ik hoef niet per se dat het kind biologisch van mij is. Want mijn wens is geen kinderwens. Het is een ouderwens.”

Het verschil is groot, zegt hij. “Ik wil de ouder zijn. Ik wil zorgen, verantwoordelijkheid dragen, iemand zelfredzaam maken. Dat wil ik doen voor een kind dat al op de wereld is.” Adoptie voelde dan ook als de logische keuze.

Dat hij het traject uiteindelijk als alleenstaande vader zou doorlopen, had hij niet zo gepland. Het begon samen met een toenmalige partner, maar die samenwerking strandde. Diego zette de adoptie alleen door en werd zo vader.

Adoptie begint bij rouw

Over het adoptiesysteem is hij inmiddels kritisch. Scherp zelfs. “Adoptie begint bij een rouwproces. Niet bij: wat mooi, jullie zijn een gezin. Stap één is: er is een trauma. Een kind is afgestaan. Dáár beginnen we.” Dat vergeten mensen vaak, merkt hij. De reacties die hij krijgt, gaan vaak over taal of cultuur of het kind dat zijn roots mist. “Maar mijn zoon is Nederlands. Hij had de Nederlandse taal van zijn biologische ouders ook meegekregen. Dat is niet het punt. Het punt is wat hij heeft meegemaakt.”

Hij zou adoptie tegenwoordig niet zomaar aanraden. “Als iemand het met mij bespreekt, zou ik het ze eerder afraden dan aanpraten. Het Nederlandse adoptiesysteem heeft het belang van het kind jarenlang niet vooropgesteld. Daar is geen verantwoording voor genomen.” Tegelijk laat hij zijn eigen kind buiten die verhalen. “Ik wil niet dat zijn opvoeding gebaseerd is op misstanden en angsten. Maar ik laat het falende systeem mij wél aansporen om mijn eigen verantwoordelijkheid des te beter te nemen.”

'De echoscopiste draaide zich naar ons toe en zei: 'Houd je vast, het is tóch een tweeling''Lees ook

Een village

Sem weet dat hij geadopteerd is en waar hij vandaan komt. Verder groeit hij op in een ruim vangnet van mensen die meekijken en meezorgen. Diego’s ex-partner, met wie de adoptie oorspronkelijk samen was begonnen, heeft een omgangsregeling met Sem. En Diego nodigt bewust meer volwassenen uit in het leven van zijn zoon. “Ik ben niet almachtig en zeker niet heilig. Waarom zou je het gesprek niet opengooien? Mijn zoon heeft er baat bij dat er meerdere mensen zijn met andere visies en ideeën.”

Sem is inmiddels oud genoeg om zelf aan het gesprek deel te nemen, zegt Diego. “En dat doen we ook.”

Eenzaamheid, en dan loslaten

Het alleenstaand vaderschap heeft hem ook wat gekost. “Een hele lange tijd heb ik echt in die eenzaamheid gezeten. Het verdriet van: ik doe het alleen, het is niet gegaan zoals ik had gewild.” Maar ergens kantelde dat. “Ik besefte: ik maak mijn eigen keuzes en ik ben verantwoordelijk voor dit kind. Ik hoef niet te wachten op iemand die er niet is.”

Wat er overbleef was, iets wat hij eerder niet had verwacht: vrijheid. “Ik heb geen gedoe van een partner, nergens toestemming voor nodig. Tuurlijk zou ik het allemaal willen. Maar ik heb het niet, dus ik hoef het nu ook niet.” Of dat ooit nog verandert? “Ik ben dol op de liefde. Ik geef het graag en ik ontvang het ook heel graag.” Hij grijnst. “Maar daten als alleenstaande homoman met een kind is niet zo makkelijk.”

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.

Suzanne (42): 'Had ik maar eerder geweten dat je echt zoveel kunt houden van een kind dat jouw vrouw heeft gebaard'Lees ook