Ze stonden nog niet op een podium, maar soms al wel op de tafel. In de rubriek Wat een plaatje bladeren we terug naar vroeger. Naar lieve babyvetjes en peuterstreken, allemaal vastgelegd in foto’s.
We duiken vandaag met dj Domien Verschuuren, vader van Boris (8 maanden) in zijn fotoalbum van vroeger.
Wie was hij als kind? Wat zegt die blik? En welk verhaal schuilt er achter die ene foto? Tijd om terug te gaan naar het allereerste begin.
Wat is het verhaal achter deze foto’s?
“Op de bovenstaande foto lijkt het wel alsof ik een acrobatische aanleg heb, maar echt alles behalve dat. Ik ben een jaar of één en heb een soort uitgestreken, dikke toet. Ik was een blij ventje. Hier draag ik een gezellige pyjama. Deze foto is gemaakt door mijn vader, een fanatieke hobbyfotograaf. Hij heeft het grootste gedeelte van het fotoalbum gevuld.
Toen ik zes jaar was, verhuisden wij naar het ouderlijk huis van mijn moeder. Mijn opa en oma hadden daar heel lang gewoond, maar toen zij naar een seniorenflat gingen, trokken wij er met het gezin in. Mijn ouders wonen daar nog steeds.”
Uit wat voor gezin kom je eigenlijk?
“Ik heb een jongere zus, vier jaar jonger dan ik. Zij heet Lieve en werd geboren toen ik vier was. Toen mijn zoon Boris werd geboren, raakte ik een beetje in paniek: hoe ga ik dat doen met een baby? Hoe moet ik me tot hem verhouden? Om mij gerust te stellen, stuurde mijn moeder foto’s van vroeger waarop te zien was hoe lief ik voor mijn zusje was toen zij net was geboren. Ik was helemaal geobsedeerd door haar.”
Herken je iets van jezelf in Boris?
“Zijn gedrag nog niet, want hij is nog een baby. Toen hij net geboren was, vond ik hem helemaal niet op mij lijken. Hij heeft echt de mond en de vorm van de ogen van zijn moeder, maar wel duidelijk mijn oogopslag. Dat vind ik grappig – ik wist niet eens dat dat iets was. Soms kijkt hij precies zoals ik op mijn babyfoto’s kijk.
Ik herken ook steeds meer mijn eigen snoet in mijn babyfoto’s. Bijvoorbeeld op de foto hierboven in het tuinbroekje: daar zie ik heel duidelijk een blik die ik nog steeds heb. Zoals ik nu op foto’s sta, zo stond ik toen ook op de foto. Exact dezelfde oogopslag, dezelfde blik. Dat ondeugende herken ik nu ook in Boris.”
Had je deze outfit ook zelf gekozen?
“Ik vind die tuinbroek wel heel leuk. Zoiets zou ik Boris ook aantrekken. Die polo dan weer niet, maar het is wel een geinig lookje. Mijn moeder was vroeger gek op Oilily: een beetje truttig en degelijk, maar wel heel kleurrijk. Daar werd ik dus vaak in gestoken.
Ik ben zelf iets minder bezig met de garderobe van Boris dan mijn vriendin. Wij kopen eigenlijk alles tweedehands, via Vinted of de kringloop – behalve rompers en pyjama’s. Dat vindt mijn vriendin Marcella juist leuk om uit te zoeken. In zijn kast hangen in elk geval weinig beige- en grijstinten: het is vooral vrolijk, met stippen en gekkigheid.”
Dan hebben we de foto nog waarop je met een microfoon staat..
“Dat is de iconische My First Sony. Een bandrecorder waarmee je kon opnemen, afspelen en je eigen stukjes inspreken. Ik was daar dag en nacht mee bezig. Dit was echt mijn grote liefde, samen met mijn keyboard. Ik speelde ‘radiootje’ op zolder en mijn moeder moest alles terugluisteren wat ik had gemaakt.
Deze foto komt in bijna elk interview terug als ik over radio praat, want hier is het allemaal mee begonnen. Ik was een jaar of drie en toen al compleet gegrepen door radio. Er is nooit een moment geweest dat ik iets anders wilde worden.”
“Op de foto hierboven zie je mij met lego. Met dat kapsel lijk ik wel een Beatle. Ik denk dat ik hier net een nieuw bouwpakket had gekregen – dat zie ik aan de helmpjes, die was ik namelijk altijd kwijt. Mijn vader was een echte legofanaat. Hij heeft al zijn oude lego bewaard, helemaal gesorteerd op kleur. Ik speelde dus met echte old school lego, misschien wel de eerste sets die ooit zijn gemaakt.”
“Wij gingen vaak met onze tante Wil naar het strand; zij heeft deze foto ook gemaakt. Elke zomer gingen we naar Zeeland en de Noord-Hollandse kust, met zelfgesmeerde broodjes ei. Daar heb ik heel warme herinneringen aan: de hele dag spelen in het zand achter zo’n windscherm.”
Heb je een fijne jeugd gehad?
“Er is wel een periode geweest waarin mijn ouders mij een lastig kind vonden. Maar dat was denk ik ook onmacht: ik was hun eerste kind. Nu heb je Google, apps en fora – als je ergens midden in de nacht mee zit, heb je binnen een minuut een antwoord. Zij deden ook maar wat, net zoals hun ouders dat deden.
Ik was druk, en volgens mij herkenden veel ouders dat in die tijd. Suiker werd toen vaak als boosdoener gezien, dus ik heb ook nog een tijdje een suikervrij dieet gehad. Daarnaast kon ik behoorlijk driftig zijn, ik had echt een temperament. Als we uit eten gingen met vrienden van mijn ouders, die twee rustige kinderen hadden, lag ik op een gegeven moment ergens in een hoek van het restaurant te trappen omdat ik naar huis wilde.
Maar ik heb wel echt een fijne jeugd gehad hoor. We hadden een grote tuin, dus we waren veel buiten. En ik zat op een leuke basisschool.”
Ga je het anders doen dan je ouders?
“Ja, ik denk het wel. Ik kan goed aanvoelen wat ik zelf heb gemist. Mijn ouders zeggen altijd dat ze mij hebben opgevoed met ‘liefdevolle verwaarlozing’. Ze waren er altijd voor ons, maar lieten ons ook vrij en los. Ik denk dat ik dat niet één op één overneem.
Ik hou juist heel erg van het idee van een gezinnetje. Dat ’truttige’ van samen dingen doen vind ik heerlijk. Ik kan er nu al naar uitkijken om Boris in een schommel vooruit te duwen.”
Domien Verschuuren openhartig over komst zoon: 'Ik worstel mij door het vaderschap heen'
“Ik lijk heel erg op mijn moeder, zowel qua uiterlijk als karakter. We zijn allebei ongeduldig, hebben het hart op de tong en zijn temperamentvol. Ook qua uiterlijk hoor ik vaak dat ik op haar lijk, bijvoorbeeld in mijn mond en de lijnen in mijn gezicht.”
Hoe had je geheten als je een meisje was geweest?
“Emilie. Maar ik ben nu echt ongelooflijk blij met mijn eigen naam. Mijn tweede naam is Matthijs – ik heb sowieso een hele rits: Domien Matthijs Emiel Vincent Verschuuren. Die tweede naam heb ik gekregen zodat ik, als ik mijn voornaam op mijn achttiende niet mooi zou vinden, kon wisselen. Daar hadden mijn ouders goed over nagedacht.
Mijn naam hoor je niet zo vaak en hij is ook handig gebleken in mijn werk. Ben er echt blij mee. Ik kan me ook niet voorstellen dat ik een Matthijs zou zijn. Ik ben gewoon een Domien.”
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Melody Klaver (35) over haar dierbaarste kinderfoto: 'Ik was gek op papa, hij overleed toen ik 18 was'
Martine Findhammer-Schut is online redacteur bij LINDA. en LINDA.Mini. Moeder van Mees en Lode en daardoor officieel expert in gebroken nachten en onderhandelen over nog-één-verhaaltje. Heeft een scherp oog voor mode — niet alleen om te dragen, maar ook om te duiden — en een liefde voor het Franse chanson en muziek uit de jaren zeventig en tachtig, het liefst op vinyl.
