Mijn vrouw en ik zijn de trotse ouders van vier bloedjes van kinderen. Uiteraard zijn zij de leukste ter wereld, zo werkt dat. Lief en stout, ondernemend en aanhankelijk, slim en sportief en ja, ze zijn weleens ondeugend, maar altijd binnen het toelaatbare. Uiteraard worden ze acteur, minister-president of op z’n minst advocaat. Ik hou van ze met heel mijn hart. Onbaatzuchtige, onvoorwaardelijke liefde die met de dag blijft groeien. Een absoluut magisch en niet uit te leggen gevoel.
Als vader van maar liefst vier kinderen weet ik als geen ander wat er leuk is aan het ouderschap. Die eerste stapjes, de meest gemeende en emotionele knuffels, uitvoeringen op school waarbij je kind verkleed als piraat of kip volledig uit de maat danst en zingt, een kind dat midden in een verhaal zomaar op je schoot in slaap valt, samen urenlang en ontelbare keren Sesamstraat of Frozen kijken, ademloos en hand in hand. Maar ook de knutsels met Vaderdag en de tekeningen voor mijn verjaardag. Ik heb inmiddels 87 hectare aan bos in papieren tekening­vorm aan de muur gehad. En dan heb ik het nog niet eens over de toneelstukjes, de mopjes, de eindeloze praatjes, het enthousiasme en vooral de jaloersmakende onschuld waarmee een kind onbevreesd door het leven stapt. Een aan naïviteit grenzende onbevangenheid waarvan je zou wensen dat ze die nooit verliezen en waar volwassenen van kunnen leren.

Maar – en ook dit weten alle vaders en moeders – het ouderschap is niet zaligmakend. Tegenover elke positieve ervaring staan twee minder kleurrijke. Ik wil niet als een oude zeur klinken, maar gedeelde smart is halve smart. De roze wolk duurt gemiddeld 36 uur en drijft voorbij na de eerste tepelkloof, eczeemaanval of slapeloze nacht. En na de roze wolk hangt er regelmatig een langdurig, venijnig en vrij intensief lagedrukgebiedje boven het huishouden. De eerste tand door de lip omdat die schommel volgens de natuurkundewet weer terugkomt. De staat van absolute oververmoeidheid. De vrouw van het consultatiebureau die afkeurend kijkt omdat je kind vier seconden te lang nodig heeft om twee blokjes op elkaar te stapelen. De onverklaarbare en onaangekondigde ­huilbuien die net te lang duren. En dan heb ik het nog niet eens over doorkomende tandjes, koorts, ­luieruitslag, vaccinaties, moedermaffia, vaderveto’s, vakantie, zwemles, schoolapps, diarree, het kots- en ­kakvirus, speelgoed-met-geluid, schoonouders, luizen en zo kan ik nog wel even doorgaan.
En dat gá ik ook doen, want kinderen zijn het mooiste wat er is, vooral als je weet wat je te wachten staat, dus daarover een andere keer meer. Voor nu is het belangrijk om te onthouden dat je er heel veel voor terugkrijgt. De vraag is alleen: wanneer?•

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.mini lees hier het hele magazine.

Stylist Valérie Ntantu: 'Hier maken ze de mooiste kinderkleding van oude overhemden'Lees ook