Afgelopen oktober waren we even verrast door de positieve test, maar daarna vooral enorm blij. We waren al een tijdje aan het nadenken over een derde toen deze baby zich gewoon aandiende.
Bij mijn eerste zwangerschap, die van onze oudste zoon Marley, hoopte ik enorm op een meisje. Ik had veel nichtjes op wie ik regelmatig paste en zag mezelf echt als een ‘meisjesmoeder’. Dus toen uit de NIPT bleek dat Marley een jongen werd, moest ik echt even schakelen. Of zeg maar gerust: enórm schakelen. Het werd een dag hysterisch janken, en dat tijdens de wintersport in Oostenrijk. Daarna was de knop om en werd ik uiteraard smoorverliefd op mijn zoon. Bij de tweede zwangerschap had ik geen voorkeur meer, aangezien ik nu wist hoe geweldig jongetjes zijn. Dus daar kwam Teddy, onze tweede, hij werd met open armen ontvangen.
Bij nummer drie stonden we er precies zo in: maakt niet uit, kom erbij. Ergens leek nog een jongen me zelfs prachtig. Marley en Teddy zijn nu al zo’n hecht duo, dus hoe leuk om drie van die gasten te hebben! Toch merkte ik al snel dat de buitenwereld daar anders over dacht. “Je hoopt nu zeker op een meisje?”, hoorde ik vaak. Terwijl wij vooral hoopten een gezonde baby ter wereld te brengen.

Dat ik keer op keer meldde dat een jongen net zo welkom was, leverde vooral verbaasde blikken op. Wat ik echt niet begrijp, is hoe mensen hún voorkeur massaal projecteren op anderen. De reacties die we ontvingen toen we bekendmaakten dat de derde een meisje is, waren uitzinnig.
“Nu zijn jullie compleet!”
Nou, dat bepalen we zelf wel.
“Je zit nu zeker helemaal op een roze wolk?”
Uhm … Nee. Is er nu iets mis? Ben ik wel blij genoeg?
Ik heb mijn hart uitgestort bij de verloskundige, want ik werd er gewoon dwars van. Natuurlijk waren alle opmerkingen lief bedoeld, maar ze zetten me ook aan het denken. Alsof een gezin pas af is met een meisje. Wat het extra ongemakkelijk maakte, is dat ik om me heen vriendinnen heb die wél heel sterk hoopten op een bepaald geslacht en dat niet kregen. Juist dan merk je hoe hard dit soort opmerkingen kunnen aankomen. Misschien is het dus tijd dat we stoppen met het projecteren van onze eigen wensen op andermans zwangerschap. Want nee, we zijn niet ineens meer of minder compleet. We zijn gewoon dolgelukkig met deze derde baby. Roze of blauw, ik hou van jou.•

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.mini lees hier het hele magazine.

Gynaecoloog Ghislaine: 'Niks zou mijn patiënte weerhouden van haar droombevalling'Lees ook