Ze had verschillende cursussen en yoga-oefeningen gedaan. Webinars gevolgd. Ademhalings­technieken geoefend. Niks zou mijn patiënte weerhouden van een droombevalling. Thuis, in bad, hands off en met niemand anders bij haar dan haar partner en verloskundige: dat was haar ­geboorte­plan. Haar voorbereiding vond ik bewonderenswaardig, maar door mijn werk weet ik dat de natuur soms anders beslist. Ik was bang dat die strakke planning haar geen grip, maar ­teleurstelling zou bezorgen.
Ze kwam bij mij om te praten over een mogelijke inleiding, want op dat moment was ze ruim 41 weken zwanger. Ze had alles zo goed bestudeerd, dat ik haar niets nieuws kon vertellen. Ze koos voor afwachten tot het vanzelf zou beginnen en kwam trouw op alle extra ziekenhuisafspraken om de veiligheid van haar en haar baby te monitoren.

Maar toen was ze 42 weken zwanger en begon te twijfelen. Het vruchtwater nam af en de baby bewoog steeds minder, dat voelde ze zelf ook. Waarom overkwam haar dit, ze had zich toch zo goed voorbereid? Ze was teleurgesteld in haar lichaam. Uiteindelijk besloot ze tot een inleiding. Er werd een ballonkatheter geplaatst en ze ging rustig slapen in een ziekenhuisbed, tot ze wakker werd en het ballonnetje eruit bleek te zijn gevallen. Terwijl ze naar de wc liep, braken haar vliezen. De bevalling leek dan toch te beginnen. Ze ging in bad en ving wee na wee rustig op, uur na uur zonder te klagen, samen met haar partner. Maar haar ontsluiting bleef steken op zes centimeter. Ze probeerde andere houdingen, overwoog pijnstilling, ze bleef doorzetten – maar er veranderde niets. Dus moesten we andere opties bespreken. Ze was nog steeds dapper en kordaat, maar merkte ook dat het niet meer ging. Dus ze vroeg of het geen tijd was voor een keizersnede? Ik was het met haar eens, maar zei dat er nog tijd was; noch zij, noch de baby was in nood. Maar ze koos voor de ingreep. Een ontzettend moedig besluit.
Samen gingen we naar de operatiekamer, ze kreeg een ruggenprik en ik begon. Na een minuut ging het doek omlaag en kon deze dappere moeder haar zoon geboren zien worden. Niet zoals ze zo minutieus had gepland, maar wel waar ze naar toe had geleefd.
Na twee dagen verlieten moeder en zoon gezond het ziekenhuis. Ik vroeg of ze tevreden was met de zorg en bevalling. “Ja, natuurlijk!” zei ze, iedereen had haar de kans gegeven haar eigen ­beslui­ten te nemen. En hoewel de bevalling anders was verlopen dan ze had gehoopt, was ze niet langer teleurgesteld in haar lijf. Ze was juist trots op alles wat het voor haar en haar zoon had gedaan. En ik was trots op haar.•

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.mini lees hier het hele magazine.

Sander Lantinga: ‘Na die roze wolk volgt een venijnig lagedrukgebied boven het huishouden'Lees ook