‘Na de zwaarste week uit ons leven, waarin we tussen hoop en vrees op de intensive care hebben geleefd, mogen we nu intensief genieten van onze strijder’, schreven actrice Barbara Sloesen (37) en muzikant Joost Hofman (33) bij het geboortenieuws over hun zoon Shaffy.
De kersverse ouders en LINDA.mini-columnisten vertellen voor het eerst over de zware bevalling en de zeven onzekere dagen die daarop volgden.
Het is een zonnige lentedag begin maart. Barbara en Joost wandelen het restaurant binnen met een rustig ronkende Shaffy in de kinderwagen. We bestellen gemberthee voor ma, een wit wijntje voor pa en beginnen te praten. Twee uur lang geeft de – dan zeven weken oude – baby geen kik. Thuis ook niet trouwens, vertelt Barbara: “Laatst moesten we hem om 8.30 uur wakker maken. En als hij uit zichzelf wakker wordt gaat hij zacht geluidjes liggen maken tot ik hem uit bed haal. Hij is heel gezellig en chill.” “Een goedmakertje voor de chaos van die eerste week”, lacht Joost.
Shaffy komt op 16 januari 2026 met de nodige bombarie ter wereld. Na een weeënstorm van ruim achttien uur wordt hij direct afgevoerd door de kinderartsen, blauw en slap. De eerste zeven dagen van zijn leven brengt Shaffy door op de intensive care van het Amsterdam UMC, terwijl zijn ouders geen idee hebben wat er precies mis is.
Op donderdagavond 15 januari voelt Barbara haar eerste weeën. Het tempo ligt meteen hoog: tussen de eerste paar weeën zit nog een minuut of vier, daarna komen ze per minuut. Het helpt de ontsluiting niet op gang te komen: na vier uur non-stop weeën heeft ze pas drie centimeter. Barbara: “Het leek wel alsof ik de bingokaart had vol dingen die je níet wil. Weeënstorm, trage ontsluiting en overgeven”, vertelt Barbara. “Oh ik heb zó veel gekotst, niet normaal. Elk slokje water kwam eruit. En Joost al die emmers maar opruimen de hele tijd. Ik ben heel blij dat we die doula hadden, zij bleef bij ons en masseerde urenlang mijn rug terwijl ik op zo’n bal zat te kermen.”
“Het overviel ons omdat het zó hard van start ging”, voegt Joost toe. “Het was heel moeilijk om contact te krijgen met Bar. Zelfs oogcontact lukte niet, ze maakte vooral van die oerachtige kreten. Ik stond er zo nutteloos naast dat ik om 4.00 uur ’s nachts dacht nog een snel dutje te kunnen doen, maar no way natuurlijk: welke vent gaat nou in slaap kunnen vallen als-ie zijn vriendin zo hoort?”
Zo ontdekte Barbara Sloesen dat ze zwanger is: 'Twee minuten later stond de tijd even stil'
De intensiteit van de weeën houdt de hele nacht aan en als de vroege ochtend van 16 januari aanbreekt is het tijd voor het ziekenhuis. Er is alleen nergens plek in de regio. Het snelst beschikbare bed staat in de AMC-locatie van het Amsterdam UMC, met een wachttijd van nog twee uur. Barbara: “De auto in naar ziekenhuizen verder weg was voor mij écht geen optie meer, dus ik heb het thuis uitgezeten en de hele shitshow uit de kast getrokken. Massages, de bal, een bevalkam… Daarvan stond de afdruk dagen later nog steeds in m’n hand. En ik had zo’n TENS-apparaat dat elektrische schokjes geeft tegen de pijn, maar zelfs op de boost-stand voelde ik die niet meer. Echt een soort nachtmerrie, ik was zó uitgeput.”
Joost: “Ik weet nog dat jij zei dat het niet meer ging en dat ik probeerde aan te moedigen met ‘Jawel, je bent al twaalf uur geweldig bezig.’ Jij riep toen heel hard ‘HOUD JE MOND’, je wilde totaal geen cijfers of tijden of centimeters horen.” Barbara: “Nee, die informatie was gewoon niet te doen voor mijn brein. Ik wilde niets concreets weten.” Rond 08.00 uur kunnen ze eindelijk terecht in het ziekenhuis. Barbara: “Het was heel fijn dat ik daar in bad kon. Jij zat daar de hele tijd naast me, toch? Mee te puffen?” Joost: “Yep. Urenlang. Op het ritme van Who Do You Think You Are van de Spice Girls.”
Na vijftien uur nonstop weeën begint Joost zich zorgen te maken. Hij ziet hoe moe Barbara is en besluit de verloskundige te raadplegen. “Bar was niet alleen moe, maar kwam ook echt verslapt over. Meer dan ‘slokje water’ kwam er niet uit en ik dacht: waar gaat ze de energie nog vandaan halen als straks die persweeën komen? Ik hoopte eigenlijk op geruststelling van de verloskundige, maar die begon ook te twijfelen.” Ze besluit dat er inderdaad vaart in moet komen en forceert de laatste halve centimeter ontsluiting met haar vingers. Tijd om te persen.
Maar ook dát gaat niet vanzelf. De persweeën komen onregelmatig en Barbara komt tussendoor bijna niet op adem. “In het begin heb ik ook veel te hard op mijn hoofd geperst, dus alle aderen in mijn ogen waren gesprongen. Bloeduitstortingen in m’n hele gezicht, ik leek wel paars. Het zag er niet best uit. Op dat moment dacht ik ook echt: geef me al je pijnstilling, wáárom heb ik het mezelf in hemelsnaam aangedaan om dit zonder te proberen?”
Na bijna twee uur persen wordt de optie ‘keizersnede’ voor het eerst genoemd, maar direct daarna verschijnt het hoofdje. Joost: “‘Ik zie haren’, zei de arts. En wij riepen, tussen alle ellende door, in koor: WELKE KLEUR?” Barbara: “Geen idee waarom, maar het hielp. Twintig minuten later voelde ik die ring of fire, echt afschuwelijk, en daarna was Shaffy er ineens. Helemaal blauw en slap. Hij lag één seconde op mijn borst terwijl ze de navelstreng doorknipten en weg was-ie. De kamer uit, Joost erachteraan. Dat was voor mij wel echt het meest traumatische moment van die hele bevalling.”
‘Blauw en slap wordt onze Shaffy direct door de medici weggehaald van mijn buik’
Joost herinnert zich vooral hoe het handelen van het medisch personeel direct verandert zodra Shaffy ter wereld komt. “Zij waren heel meegaand en motiverend geweest, urenlang. Maar toen hij op jouw buik werd gelegd, bijna levenloos, zag ik een blik in hun ogen die ik eigenlijk écht niet wilde zien”, vertelt hij. “Totaal anders. Ineens pakten ze Shaffy op en werden er orders uitgedeeld: ‘Vader, mee. Nu.’ Dus ik liep mee naar een andere kamer, waar zijn lichaam helemaal begon te schokken. Zijn buikje ging van helemaal bol naar bijna vacuüm, hij had moeite met zuurstof krijgen. De verloskundige zei dat ze dit ‘wel vaker zagen’, maar bij de arts zag ik nog steeds ernst in zijn ogen. Daarna begon Shaf keihard te krijsen, echt heel hoog. Bijna niet herkenbaar als een babygeluid. En ondertussen lag Bar dus nog in haar eentje in die bevalkamer.”
En hoe. Tijdens het korte contactmoment op haar buik had Barbara geen gehuil gehoord, wél een klein kreetje. Eentje met groot effect: “Joost en Shaffy waren natuurlijk weggehaald, maar bij mij kickte de adrenaline in. Ik was emotioneel door de bevalling die ik liever anders had gezien, maar tegelijkertijd was ik he-le-maal hyper: ik heb hem gehoord, het komt allemaal goed. Ik heb ook metéén de video liggen bekijken van zijn geboorte.”
Joost, lachend: “Ik kwam terug bij haar en Bar lag gewoon grappen te vertellen terwijl ze werd gehecht. Het leek wel een oudejaarsconference in Carré, en dat na achttien uur doffe ellende. Ze was zo blij dat ik niet direct durfde te vertellen over Shaffy’s zuurstof. Tegelijkertijd was mij ook verteld dat er nog niets cruciaals aan de hand was, gewoon ‘opstartproblemen’. Toch voelde ik vanaf minuut één dat het mis was.”
Het geboortekaartje (tekst loopt door onder de afbeelding).
Pas twee uur na de geboorte ziet Barbara Shaffy weer. Hij ligt aan de beademing en wordt gemonitord via allerlei sensoren en snoertjes, maar de verpleegkundige vertelt hen dat hij al best wel zelfstandig ademt. Ze wil kijken of hij het helemaal zelf kan oppakken. Dat lukt. Barbara krijgt Shaffy vijf minuten in haar armen, tot het tijd is voor wat tests bij de kinderarts. De ouders gaan naar een andere ruimte, waar niet veel later de kinderarts hen opzoekt: ‘Shaffy heeft net een heel heftige epileptische aanval gehad. Het was kantjeboord.’
“Hij vertelde dat Shaffy door de aanval stopte met ademen”, zegt Joost. “Ze hebben hem in slaap gebracht en zijn lichaamstemperatuur direct verlaagd naar 33.5 graden om hersenschade te voorkomen. Al die woorden kwamen niet echt binnen bij me, moet ik zeggen. Hoe kon dit? Hij ademde toch nét nog zelfstandig? We gingen in een paar zinnen van ‘waarschijnlijk morgen naar huis’ naar ’72 uur lang afwachten of hij hersenschade heeft opgelopen’. Absurd.”
Shaffy wordt in een couveuse overgebracht naar de intensive care. Barbara: “Overal snoertjes. Echt overal. Twee in zijn neus, een katheter, iets in zijn lies, anusje en slagader, een navellijn…” Joost: “Op zo’n moment merk je hoe afhankelijk je wordt van wat er door artsen wordt gezegd.” Barbara: “Als iemand zei: ‘Dit is gunstig’, dan was gunstig daarna hét woord. Elk woord analyseer je kapot. Je wil bijna uit ze knijpen dat ze zeggen: het komt goed. Maar ik heb Joost nog nooit met zo veel paniek op zijn gezicht gezien. Toen mijn hechtingen gecheckt werden heb jij van de stress alles eruit gekotst.” Joost: “Ja, deze 24 uur zijn wel met stip de uren waarin we samen de meeste vloeistoffen zijn verloren.”
72 uur lang kunnen kunnen Barbara en Joost niet heel veel meer doen dan afwachten. Ze kiezen er expres voor om geen bezoek te ontvangen, vertelt Joost: “Om zo veel mogelijk rust te bewaren, maar ook omdat we niet de ruimte hadden om andermans verdriet te dragen.” Binnendruppelende felicitatie-appjes van naaste familie en vrienden voelen dubbel: er vált toch nog helemaal niets te vieren? Barbara: “De verloskundigen noemden ons ook steeds papa en mama, wat ik snapte, maar ook heel irritant vond. Ik voelde namelijk nog helemaal geen connectie met mijn kind, Joost ook niet. En daar hadden we allebei al een enorm schuldgevoel over.”
Drie dagen lang zien ze, op zijn borstkas na, geen enkele beweging bij Shaffy. Hij ligt doodstil in zijn couveuse, terwijl de piepjes en monitors onverminderd doorlopen. Joost: “Die geluiden zijn zo diep in me gaan zitten dat ik op de parkeerplaats van het ziekenhuis een keer ben weggerend toen ik de achteruitrij-sensor van een auto hoorde afgaan. Hetzelfde bij de bliepjes van de zelfscankassa trouwens, in de ziekenhuissupermarkt. Ik heb m’n boodschappen laten staan en ben weggesprint. Ik trok het niet.”
Soms mogen ze hem even vasthouden, voor zover je dat zo kunt noemen. “Je kreeg dan dat hele ligkussen uit de couveuse erbij, compleet met snoeren”, vertelt Barbara. “We deden het natuurlijk wel, want ‘alle nabijheid is goed’, maar wat heb je nou eigenlijk vast? Ik was banger dat ik iets fout deed of een kabeltje lostrok, dan dat ik daar echt van kon genieten.”
Barbara vertelt hoe ze samen eindeloze gesprekken voerden over de situatie, zonder daar daadwerkelijk iets over te kunnen zeggen. Ze weten tenslotte nog steeds niet wat er speelt. “Door die onzekerheid voelde het alsof elke dag bestond uit tien weken. Ik weet ook nog dat we zo hard baalden als we ’s nachts wakker werden. Niet omdat we wakker waren, maar omdat we ons dan opnieuw beseften dat dit de realiteit was. Dat we echt in het AMC waren, waar onze baby écht op de intensive care lag.” Joost voegt toe: “Wordt het een huis met aanleunwoning of gaan we hem zien voetballen? We hadden geen idee en dat was slopend. We wisselden elkaar gelukkig wel redelijk af in onze breakdowns. Meestal konden we elkaar goed opvangen.”
Er zijn ook luchtige momenten in die eerste paar dagen. Zo klagen ze samen graag over de kwaliteit van de restaurantnasi en speelt Joost iedere ochtend wat muziek voor Shaffy. Op de monitor kijkt-ie dan mee of zijn hersenactiviteit hierop reageert. “Oasis ging hij heel goed op. Gelúkkig”, lacht hij. “En Ramses Shaffy natuurlijk, We Zullen Doorgaan heeft hij elke dag gehoord. Bij mijn eigen muziek schoot hij dan weer in een soort slaapstand. Jammer.”
Shaffy (tekst loopt door onder de afbeelding).
Na 72 uur besluiten artsen dat het tijd is om Shaffy’s temperatuur omhoog te brengen naar 36,5 graden, om te kijken hoe hij hierop reageert. Joost: “Dat proces duurde acht uur. Nou, we hebben acht uur onafgebroken naar die monitor zitten staren.” Barbara: “Ik weet nog heel goed dat Shaffy zelf zijn vingertje bewoog en dat wij totaal braken. We hebben zó hard gehuild.”
De temperatuurstijging verloopt goed, wat betekent dat een MRI-scan de volgende stap is: kijken of Shaffy daadwerkelijk neurologische schade heeft opgelopen. Na nog eens 48 uur krijgen ze uitslag van hun kinderarts. Joost: “Hij zei: ‘Ik heb alleen maar heel goed nieuws voor jullie’, en meteen gleed de Himalaya van onze schouders af. Dat was zo’n ongekende opluchting. Ze hadden alles uitvoerig bekeken en er was geen sprake van hersenschade of andere serieuze mankementen. Een paar kleine dingen, zoals wat bloeddruppels in twee hersenkamers en een klein gaatje in zijn hartboezem. Dat laatste komt wel vaker voor bij baby’s, zonder MRI zou je dat niet eens weten. Dat groeit meestal gewoon dicht. En ook bij die bloeddruppeltjes lijkt het erop dat dit zich vanzelf oplost.”
Dat betekent dus ook dat er nog altijd geen verklaring is voor Shaffy’s bijna fatale epileptische aanval. In eerste instantie vindt Barbara dat moeilijk, inmiddels heeft ze geaccepteerd dat ze er waarschijnlijk nooit achter gaat komen: “Misschien heeft hij een tik gehad van de intense bevalling, die eeuwigdurende weeënstorm kan iets getriggerd hebben. De placenta wordt nog gecheckt, maar we weten uit de eerste metingen al dat daar waarschijnlijk ook niets geks in te vinden valt. Shaffy is volledig door de molen geweest, al zijn functies zijn gecheckt en eigenlijk was de conclusie: het gaat weer prima, jullie kunnen naar huis.”
Barbara, Joost en Shaffy blijven nog één nacht in het AMC om te monitoren of alles goed blijft gaan. Alle snoeren en sensoren worden verwijderd, Barbara geeft voor het eerst borstvoeding en Shaffy krijgt z’n eerste badje. Joost: “Er kwam ineens een kind onder al die apparatuur vandaan. Waanzinnig. In die eerste week hebben we zo vaak gedacht: hoe gaan we ooit zonder hulp naar huis kunnen, maar na het goede nieuws voelden we ons meteen vol vertrouwen. Let’s go. Naar huis. Even alleen zijn met zijn drietjes.”
Op het moment van spreken heeft het gezin zes ‘normale’ weken achter de rug. “De grootste crisis sindsdien is toen we de luiertas vergaten en hij z’n broek volscheet in de draagzak, verder gaat alles supergoed”, vertelt Joost. “Wat ik wel echt lastig vind is de hechting. Mijn band met hem is niet ontstaan vanaf het begin, zeg maar. Ik vind het best moeilijk als mensen tegen me zeggen: ‘Die onvoorwaardelijke liefde is toch het mooiste gevoel van de wereld?’ Ik heb dat helemaal niet. Het is fantastisch dat Shaffy er is. Bij elke blik die hij me geeft voel ik van alles, maar dat bombastische gevoel? Dat ken ik niet. En nu ik dit zeg, voel ik me meteen weer schuldig. Ben ik een slechte vader? Het brengt me aan het twijfelen.”
Barbara luistert naar zijn verhaal, knikkend. Ze herkent het: “Volgens mij moeten wij eerst nog een rouwproces door. Voor mij omdat ik zijn eerste momenten grotendeels heb gemist, dat ik dat golden hour nooit heb gehad. Dat ik niet weet hoe hij er in zijn eerste week heeft uitgezien zonder al die snoertjes, of hoeveel hij woog. Dat gemis druppelt nu langzaam binnen. Ik heb het heel erg geparkeerd, maar al die gevoelens zitten er wel en die beginnen soms op te borrelen.”
Joost: “Ik geef ontzettend veel om hem, ik heb nota bene m’n halve lichaam eruit gekotst van de angst. Bij dat trauma voel ik heel veel, maar nu gaat alles goed en zit er een gat tussen die twee werelden. Alsof we op een compleet ander spoor zitten, of zo. Ik zou heel graag die onvoorwaardelijke liefde willen voelen.” Barbara: “In theorie snappen we dat die er is, maar het is nog niet helemaal geland. Al moet ik wel zeggen dat ik gisteren dacht: ik ga nóóit meer werken, ik blijf lekker thuis bij Shaf. Het is wel ontzettend fijn hoe vanzelfsprekend het nu al voelt voor ons, dat hij erbij is. Dat zegt ook iets.”
Barbara en Joost met Shaffy (tekst gaat door de onder afbeelding).
De kersverse ouders hebben ook goede herinneringen aan het tumultueuze begin van hun gezinsleven. “Omdat het goed is afgelopen, denk ik”, zegt Barbara. “Kijk, twee uur geleden liepen wij hier ondanks alles wél naar binnen met een kinderwagen. Er zijn zoveel mensen die dat moeten missen of die nog midden in een slopend traject zitten. Daar ben ik me meer dan bewust van. Ik zal heus een paar goede EMDR-sessies nodig hebben om dit allemaal te verwerken, maar hij ís er. Daar ben ik enorm dankbaar voor.”
Joost: “Bars bevalling was natuurlijk superzwaar en intens, maar ik vergeet nóóit meer het moment dat ik voor het eerst zijn haartjes zag. Na negen maanden zie je ineens gewoon je kind geboren worden. Ik vond het heel alien, maar echt prachtig om te zien.”
De komende jaren moet Shaffy een paar keer terug naar het Amsterdam UMC voor periodieke controles, maar verder staan alle seinen op groen. Aan de muzikale opvoeding wordt dan ook al hard gewerkt, grinnikt Joost. “Ik weiger aan het eind van het jaar een Spotify Wrapped te hebben waar Juf Roos in staat. Dan gaat er gewoon écht iets mis. Als Shaffy ooit thuiskomt en vraagt om Peppa Pig, krijgt-ie de vierde soloplaat van Noel Gallagher voor zijn kiezen. Sorry, maar een goede muzieksmaak is de basis.” Barbara: “En dat hij lief is voor iedereen. Meisjes en vrouwen in het bijzonder.”
We vragen om de rekening, Barbara klapt trots de kap van de kinderwagen naar beneden om de nog altijd slapende Shaffy te laten zien. “Kijk”, zegt Joost, terwijl hij zijn telefoon omhooghoudt. “Dit is de eerste foto die ik nam zonder pleisters en sonde. En zo ziet hij eruit met zijn ogen open. En kijk, hier lacht-ie.” Twee seconden stilte. “Oh god, nu ben ik ineens díe vader geworden hè? Die eikel die gaat zitten scrollen om twintig foto’s te laten zien…”
Barbara Sloesen en Joost Hofman zijn columnisten in ons nieuwe magazine LINDA.mini. Hun eerste column over de bevalling lees je hier.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Barbara Sloesen bevallen van zoon Shaffy Jaapie: 'Zwaarste week uit ons leven'
Ellen Hensbergen is senior redacteur bij LINDA.nl en richt zich voornamelijk op persoonlijke verhalen en maatschappelijk relevante onderwerpen. Ze woont in hartje Amersfoort en bezoekt in haar vrije tijd het liefst een concert (of dertig).
