Van ‘poepchinees’ tot grappen over hondenvlees. Racisme tegen Aziatische personen wordt nog vaak weggezet als ‘het is maar een grapje’, merkt Rui-Jun Luong (30). Ze is er compleet klaar mee en houdt Nederland een spiegel voor.
Door haar kritische houding dealt ze met bizar veel haat. “Maar wie gaat het anders doen? Niemand maakt soortgelijke content in Nederland.”
Als klein meisje merkt Rui-Jun al dat ze anders wordt behandeld. “Ik groeide op in Friesland en was – op één ander meisje na – het enige meisje op school met een Chinese achtergrond. Dat leidde tot situaties waarin ik compleet belachelijk werd gemaakt. Klasgenoten die ‘Hanky Panky Shanghai’ zongen, buigbewegingen maakten of hun ogen naar achteren trokken. En het gebeurde allemaal waar de juf of meester bij was.
Op straat werd (en word) ik door vreemden uitgemaakt voor kut-, kanker- en poepchinees. In groep zeven werd ik op het schoolplein uitgescholden door een boze moeder, die dacht dat ik haar kind had gepest. Ik wist nergens van, maar ze ging er automatisch van uit dat ik het was. Ik stond daar als kind van negen in shock, tegenover een volwassene die me met de grond gelijkmaakte.”
“Ik dacht altijd: het wordt wel beter als ik ouder ben. Maar het werd juist erger. En niemand zei er iets van.” Dus besluit Rui-Jun dat zelf te doen. In 2020 richt ze Asian Raisins op, een organisatie die zich uitspreekt tegen racisme richting Oost- en Zuidoost-Aziatische mensen. Ook begint ze met kritische video’s posten, die ze zelf ironisch ‘Keeping up with the racists‘ noemt.
“Veel mensen realiseren zich niet hoe kwetsend racisme tegen Aziatische personen is – en hoe vaak het gebeurt. Met mijn video’s wil ik dat bewustzijn vergroten. Ik leg uit, geef context – en zelfs als mensen het niet meteen snappen, plant ik een zaadje. Soms krijg ik later dm’s van mensen die zeggen: ‘Ik dacht hier eerst heel anders over, maar nu zie ik in dat dit geen grapjes zijn.’
En er is inderdaad niets onschuldigs aan; het is racisme. Want elke keer dat iemand me uitscheldt, op straat of online, word ik eraan herinnerd: jij hoort er niet bij. Jij bent anders. En je wordt niet geaccepteerd.”
Mocht je het gemist hebben
Afgelopen maand raakte Ruud de Wild in opspraak. Tijdens een radio-interview met Julie NG over haar documentaire Meer dan Babi Pangang maakte Ruud zich schuldig aan precies het flauwe, racistische gedrag dat ze belicht in haar documentaire. Hij maakte slechts slappe grappen en liet na een serieus gesprek te voeren over haar film.
Ruud kreeg veel kritiek, haat en doodsbedreigingen, waarna hij zijn excuses aanbood, maar ook benadrukte dat hij geen racist was. Dit laatste leverde hem nog meer kritiek en bedreigingen op, waarna hij aankondigde afstand te moeten nemen van de hele situatie: ‘Genoeg is genoeg’. Voor Rui-Jun zit ‘m daar de crux: ze maakt een video over zijn reactie. “Hij nam afstand van de situatie. Maar dat is een luxe die ik niet heb. Ik kan niet even zeggen dat ik er klaar mee ben en het achter me wil laten. Dit is mijn realiteit.”
@ruijunl Dit is weer een typisch voorbeeld van hoe Oost en Zuidoost Aziatische mensen in de Nederlandse media totaal niet serieus wordt genomen. Documentairemaker Julie Ng (bekend van documentaire Meer dan Babi Pangang) werd uitgenodigd voor een radio interview, maar niet voor een goed gesprek over haar werk. Ze werd het mikpunt van een racistische grappen en opmerkingen. Het is 2026, maar blijkbaar vinden witte programmamakers racisme nog steeds entertainment. Dit is geen incident, dit is een structureel probleem. — Meld racisme en discriminatie alleen via het meldpunt asianraisins.nl/meldpunt en niet via DM‼️ Screenshots en captures stuur je naar meldpunt@asianraisins.nl #racisme #npo #radio #ruuddewild #laurenverster ♬ Gymnopédie No.1 / Erik Satie(884659) – BPProject
Kim: 'Mensen, spreek elkaar alsjeblieft aan op racistische uitspraken'
Ruud de Wild is lang niet de eerste grote naam die door Rui-Jun wordt aangesproken. Hetzelfde deed ze bijvoorbeeld bij StukTV, Janice Blok en de Albert Heijn. “Vaak krijg ik daarna de vraag om ‘in gesprek te gaan’, maar ik kan niet met iedereen gaan zitten. Bovendien zeg ik alles wat ik wil zeggen al in mijn video’s. Als mensen echt willen leren, kunnen ze me inhuren voor een betaald consult.
Ook vragen mensen vaak of ik de video wil verwijderen. Dan gaat het ineens over hun imago, niet over wat er misging. Maar als je echt verandering wil, moet je de situatie onder ogen zien.
Helaas doet niet iedereen dat. Bijvoorbeeld StukTV: zij blokkeerden me en haalden hun fragment offline, maar ze zeiden er verder niets over. Dat vind ik frustrerend, want ik zou graag willen zien dat ze zich hadden verdiept in het probleem. Op de website van Asian Raisins staat bijvoorbeeld een hele toolkit: hoe je kunt reageren, hoe je je kunt uitspreken. Het is gratis. Maar vaak vinden mensen het net niet belangrijk genoeg.”
@ruijunlStukTV: zogenaamd tegen racisme maar is zelf r4cistisch♬ origineel geluid – ✨ Rui Jun ✨
“Racisme wordt nog steeds als normaal gezien. En als jij je daartegen uitspreekt, wijk je af van die norm. Dat levert mij op zijn minst net zoveel haat en bedreigingen op als Ruud de Wild.
Wat het extra pijnlijk maakt, is dat een deel van de kritiek die ik krijg uit de community zelf komt. Er zijn Aziatische mensen die zeggen: waarom maak je hier zo’n punt van? Zeg er gewoon niets over, dan gaat het vanzelf weg.” Rui-Jun snapt waar dat vandaan komt, maar is het er totaal niet mee eens. “We leven in een samenleving waarin racisme zo genormaliseerd is, dat mensen het gaan internaliseren. Maar daarmee los je het probleem niet op. Dat doe je alleen door je er in grote groepen over uit te spreken.”
“Het valt me zwaar. Het kost me mijn lichaam en mijn mentale gezondheid; ik ben heel moe, word snel ziek en worstel met een depressie. Daarom had ik me voorgenomen om minder te posten. Ik wil ook gewoon leuke dingen doen en voor mezelf kiezen.
Afgelopen februari ging ik met mijn moeder op vakantie naar Spanje. Daar werd ik op straat uitgescholden en riepen mensen ‘ching chang chong’ naar mij en mijn moeder. Een pauze nemen van racisme bestaat niet.”
Na zes jaar ziet ze weinig verandering. “De dm’s die ik ontvang van mensen die door mijn video’s langer bij het onderwerp stilstaan, zijn waardevol. Maar over het algemeen hebben we het nog steeds over dezelfde dingen. “Het moet serieuzer genomen worden, door mensen, maar ook door instanties. Als daar de kennis ontbreekt, wordt verandering lastig.”
Van de politiek die zich uitspreekt tot aangifte kunnen doen van racisme bij de politie. “Ik hoop dat het systeem verandert, maar ik geloof niet dat ik dat in mijn leven ga meemaken. Dat is verdrietig, maar tegelijkertijd denk ik: als ik iemand meer bewustzijn kan meegeven, is dat beter dan niets.”
Voor mensen die racisme verhuld als grapjes over Aziatische personen nog steeds als ‘onschuldig’ zien, heeft ze een duidelijke boodschap: “Verdiep je. Lees, kijk, leer. Sta open. Sluit het niet af met: ik zie de meerwaarde niet. We zijn allemaal onderdeel van deze samenleving, dus ook allemaal verantwoordelijk. En als je jezelf een goed persoon vindt, hoort daar ook bij dat je openstaat voor andere perspectieven.”
Ramone over gebrek aan diversiteit in influencerwereld: 'Zwarte creators krijgen minder kansen'
Anne Schiphof (26) is online redacteur bij LINDA.meiden. Ze groeide op in een dorp – zo’n plek waar je niet over straat kunt met een pet of er wordt al over je gepraat – en vluchtte op haar negentiende naar de stad. Eerst Utrecht, toen Rotterdam. Daar woont ze met een vriendin, die ze via Bumble leerde kennen. Ze zit balls deep in het modealgoritme en heeft een zwak voor Nederlandse hiphop en R&B.
