“Als ik één minuut de tijd had genomen om de privékliniek op te zoeken, was dit nooit gebeurd.” Drie jaar geleden liet Roosje Bosch (25) een bursa verwijderen. Ze ging naar huis met haar onderbeen in verband gewikkeld en blijvende zenuwschade.
“Het verdriet is groot, maar ik voel weinig boosheid. Ik rouw vooral om het leven dat ik dacht te gaan hebben”, deelt ze met LINDA.meiden.
Roosje studeerde Creative Business, speelde in commercials, series en theatervoorstellingen, en rende van hot naar her op sets omdat ze ook achter de schermen werkt. “Twee maanden voor mijn diploma-uitreiking kreeg ik een bursa (een met vocht gevuld zakje, red.) op mijn hiel. In het ziekenhuis maakten ze foto’s en een scan. Het advies was om er niets aan te doen of om het vocht eruit te zuigen met een punctie – al werd dat afgeraden.”
Na een maand zat het er nog, dus besloot Roosje er wat aan te doen. “Ik ging naar de huisarts, die me doorstuurde naar een privékliniek. Het zal wel goed zitten, dacht ik. Het is nooit in me opgekomen om de kliniek te googelen. Had ik dat wel gedaan, dan had ik geweten dat ik er niet heen moest gaan.”
De dag voor haar diploma-uitreiking fietste ze naar de kliniek. “De arts stelde meteen voor om ‘m weg te schaven. Er zou geen hersteltijd zijn, want na de ingreep zou er slechts een schaafwond overblijven, zei hij. Ik dacht: als een arts het voorstelt, zal het wel goed zijn. Na de verdoving maakte hij een sneetje in mijn hiel. Naar mijn idee was dat al te diep, maar wat weet ik er nou van? Het werd een bloederige bedoeling. ‘Ik haal er iemand bij om te assisteren, want zo lukt het niet’, zei de arts.
Met een ingepakt onderbeen stapte ik weer op de fiets naar huis. Toen de verdoving uitwerkte en ik het verband eraf had gehaald, zag ik enorme zwelling en een bloeduitstorting. Ook had ik veel pijn. ’s Avonds belde ik de huisartsenpost. Die vertelden me dat ik mijn voet nooit had mogen belasten na de ingreep en dat ik zo snel mogelijk terug moest naar de arts.”
Toen Roosjes behandelend arts eindelijk met tegenzin een vervolgafspraak met haar inplande, werd haar nazorg geweigerd. “Ik zei dat ik geen schoenen kon aantrekken, niet goed kon lopen en bij elke stap pijn had. Hij zei dat ik Timberlands moest kopen. ‘Ik ga er niks meer aan doen’, liet hij weten. Na de afspraak bleef de deur letterlijk gesloten. Als ik verder behandeld wilde worden, zou ik een nieuw traject moeten starten tegen betaling.”
Kristina ontwikkelde mascara-allergie: 'Mijn ogen waren dik, rood en er zaten korsten op'
“Eenmaal thuis heb ik de kliniek opgezocht. Ik las alleen maar slechte reviews. Mensen schreven dat hij te snel overging op een ingreep om financiële redenen. Een ex-patiënt had de dag voor mijn ingreep nog een review geplaatst dat haar iets soortgelijks was overkomen.”
De periode daarna was gevuld met pijn, Crocs – want ze kon geen andere schoenen dragen – en wantrouwen. “Niemand mocht mijn hiel ook maar met een vinger aanraken. Ik wilde mijn leven weer oppakken, maar het ging niet.”
Uiteindelijk kwam ze terecht bij chirurg Marlous Arjaans. “Ik klopte bij haar aan, maar mijn vertrouwen was dusdanig geschaad dat ik artsen niet vertrouwde. Marlous nam de tijd voor mij. Ze legde alles rustig en duidelijk uit, liet me zien wat er ging gebeuren en deed er alles aan om me op mijn gemak te stellen. Zo bouwden we dat vertrouwen op. Dankzij haar durfde ik weer onder het mes te gaan.”
Inmiddels is Roosje vijf operaties verder. “Ze transplanteren vet tussen mijn huid en de zenuw, zodat er een soort kussentje ontstaat. Helaas neemt je lichaam het vet deels op, dus de pijn is nog niet volledig weg. Iedere operatie neemt het gelukkig wel iets af.
Elke keer als ik onder het mes ga, ga ik daarna drie keer per week naar fysiotherapie. Mijn therapeuten Myrthe Perquin en Carlijn Hoogma ondersteunen me in het herstelproces, maar het blijft zwaar om te horen dat dit de laatste keer is én dan toch opnieuw geopereerd te moeten worden. In april heb ik mijn zesde en laatste operatie staan. De veerkracht is eruit, ik kan niet meer.”
Wat Roosje nu zeker weet, is dat de gevolgen blijvend zijn. “Ik denk zo vaak: kon ik maar één seconde terug in die wachtkamer. Ik zat op mijn telefoon te scrollen. Als ik toen even had gegoogeld en als ik had opgelet toen hij de ingreep voorstelde. Als, als, als… Dan was dit misschien nooit gebeurd.”
Dewi (24) heeft moeite met lopen door erfelijke spierziekte: 'Lijkt alsof ik altijd dronken ben'
De fysieke schade is één ding, maar de mentale impact is minstens zo groot. “Het heeft echt mijn hele leven beïnvloed”, vertelt ze. “Lopen, staan, rennen, omkleden voor werk, dat gaat nu gewoon niet meer zoals eerst.”
Ze vervolgt: “Deze medische fout en de gevolgen nemen 80 procent van mijn headspace in beslag. Mijn hoofd wil graag alles doen, maar mijn lichaam trekt het gewoon niet. Daar komt verdriet bij kijken. Gelukkig krijg ik steun van mijn fysiotherapeuten. Het verdriet wegnemen kunnen ze niet, maar ze maken het wel een stuk lichter en geven me vertrouwen dat ik het aankan.”
Roosje is bezig met een rechtszaak tegen de arts. “Ik ben opgegroeid met het idee dat een arts te vertrouwen valt. Maar de manier waarop hij zich heeft opgesteld, liet mij zien dat dit niet altijd klopt. Wat de situatie nog schrijnender maakt: er is weinig vastgelegd. Ik heb geen vrijwaring voorafgaand aan de operatie getekend. Hij heeft geen operatieverslag opgemaakt. En hij kan niet eens aangeven wat hij precies heeft weggehaald, terwijl er wel iets ontbreekt in mijn hiel. Dat maakt het herstellen hiervan ook zo lastig.” Ze kan inhoudelijk niet veel over de zaak vertellen, omdat het nog loopt.
“De rechtszaak valt me zwaar. Het is iets wat ik achter me wil laten, maar ik word er steeds weer in teruggetrokken. Ik weet dat het tijdelijk is en dat het belangrijk is dat ik dit doe, maar het kost me handenvol geld en verstoort mijn verwerkingsproces.”
Tot enkele weken geleden deelde Roosje haar situatie niet met haar mensen buiten haar inner circle. “Met een speciale pleister kan ik functioneren, omdat het een kussentje vormt tussen mijn hiel en mijn schoen. Maar als ik die eraf haal, trek ik altijd een stukje huid mee. Dat zorgt weer voor pijn en gevoeligheid, dus ik kan het maar een paar keer per week gebruiken als een soort joker.”
Nu ze haar verhaal op Instagram heeft gedeeld, krijgt ze veel steun. Het is vooral de verbazing die de boventoon voert. “Niemand wist dat mijn ‘blessure’ zoveel impact heeft. Dat maakt het soms ook lastig. Ik ben altijd de blije, drukke en vrije meid geweest. Maar de pijn remde me hierin af. En dat wilde ik liever niet laten zien.”
Tekst loopt door onder de post.
Dit bericht op Instagram bekijken
Nu ze dit heeft meegemaakt, heeft Roosje een duidelijke boodschap voor iedereen die ooit een arts bezoekt: gebruik Google. “Het hoeft geen grote ingreep te zijn, ook als je een moedervlek laat weghalen of iets anders kleins laat doen, kijk wie je arts is. Zoek de kliniek op en ga na of de ingreep écht nodig is. Eén minuut online zoeken kan zoveel verschil maken.”
Roosje wil niet dat haar verhaal angst zaait. “Soms gaat er iets mis, dat kan altijd gebeuren. Maar dít had niet hoeven gebeuren. Ik ben niet een ingecalculeerd pechgeval, dit is doelbewust gedaan met financiële motieven.”
De afgelopen jaren zijn haar zwaar gevallen, maar ze heeft haar dromen niet opgegeven. “Ik wil mijn beroep in de media weer vrij kunnen beoefenen en droom ik ervan physician assistent te worden. Daarnaast heb ik nog een doel: samen met mijn fysiotherapeut meedoen met Hyrox. Fysiek ben ik daar nog lang niet, maar het doet me goed om dat als stip op de horizon te hebben.”
En ondanks alles probeert ze mild te zijn voor zichzelf. “Ik ben niet ongeneeslijk ziek. Kan ik nu alles doen wat ik wil? Nee. Maar dat mag er ook zijn. Het maakt me niet minder.”
Latisha (24) heeft oogschade door wimperextensions: 'Kon niks meer zien'
Misha is freelance online redacteur bij LINDA.meiden. Ze is geboren en getogen in Rotterdam, maar verhuisde negen jaar geleden naar Amsterdam. Ze heeft een haat-liefderelatie met haar roze iPhone, die ze regelmatig verruilt voor haar e-reader. Haar favoriete genre? Romance.
