Kat (29) woont in een camper uit 1989 en noemt dat een plan. Ze rijdt door Europa op zoek naar vrijheid, maar wat ze vooral vindt is kou, chaos of zichzelf. Bij ons schrijft ze over wat ze tegenkomt onderweg.
En nee, ze heeft nog steeds geen idee waar ze morgen slaapt.
📍 Huidige locatie: ergens op een oprit in Nederland
Nee, ik zit niet in een boomer-camper. Ik zit in een Mitsubishi uit 1989. Geel, paars én groen. De vorige eigenaar had duidelijk moeite met kiezen. Je kunt mij niet missen. Dat is geen gevoel, dat is een feit. Mensen draaien hun hoofd om en kinderen wijzen.
De eerst nacht is nog te doen. Het vriest niet en zolang ik me niet omdraai, kan ik slapen boven het stuur. Dat is technisch gezien geen bed, maar een soort yogales voor gevorderden. Ik word wakker met een stijve nek en het vage gevoel dat ik iets verkeerd heb aangepakt, maar nog niet precies weet wat…
De tweede nacht daalt de temperatuur. Niet een beetje, maar existentieel. Ik word wakker van mijn eigen adem. Even denk ik dat mijn ziel het lichaam verlaat. Het blijkt gewoon kou. De volgende ochtend koop ik kruiken. Veel kruiken. Meer kruiken dan iemand met een stabiel leven nodig zou hebben.
Je vraagt je misschien af: waarom doet iemand dit zichzelf aan?
Nou. Mijn naam is Kat. 29 jaar. Bungelend aan dat laatste draadje jeugd voordat de dertigerspaniek toeslaat. Docent Nederlands, eeuwige student, en sinds kort: bewoner van een camper die luistert naar de naam Jaapie.
Lindy leeft van hostel naar hostel: 'Over babyshowers en hypotheken kon ik niet meepraten'
Na mijn afstuderen op Aruba kwam ik terug naar Nederland zonder appartement, zonder kamer, zonder iets wat ook maar in de buurt kwam van een huis. Sinds mijn achttiende sta ik op de wachtlijst. Optimisme blijkt geen woonvorm. Dus besloot ik mijn eigen plek te maken. Jawel, op wielen. Een huis dat kan wegrijden van alles wat tegenzit. Mijn plan: digital nomad worden. Schrijven in de ochtendzon. Wijn bij zonsondergang. De realiteit? Regen, koude tenen en een laptop zonder stroom. En kruiken.
Mijn relatie liep stuk toen iemand na vier jaar ontdekte dat monogamie blijkbaar een zwaar concept is. Dat gebeurt schijnbaar vaker rond jaar vier. Dus nu ben ik vrij. Vrij om te bevriezen in een camper, en me af te vragen of dit empowerment is of gewoon een slecht idee met een Instagramfilter.
Toch zit er iets moois in dit avontuur. Elke ochtend word ik wakker in mijn eigen kleine wereld. Gordijntje open. Condens op de ruit. Een thermometer die structureel onder de vijf graden blijft. Buiten kraait een haan van iemand anders. Binnen sist mijn campinggasje. Op mijn telefoon staan berichten. Een appje van een oude flirt (waarschijnlijk dronken). Een bericht van mijn ex (waarschijnlijk boos én dronken). En een herinnering van Duolingo dat ik mijn streak Frans niet mag breken. Zelfs die uil weet dat ik beter ben in herhalen dan in hechten.
Soms vraag ik me af wat ik hier eigenlijk hoop te bereiken. Misschien vrijheid. Misschien rust. Misschien gewoon het bewijs dat ik het kan. Een vrouw alleen, in een busje, ergens tussen hoop en kut. Tussen romantiek en realiteit. Tussen ‘dit is tijdelijk’ en ‘wat als dit het is’.
Ik kruip nu terug onder mijn dekens. Tussen mijn kruiken en mijn zelfgekozen chaos. Het avontuur is begonnen. Ik weet nog niet waar het heen rijdt. Maar het rijdt.
De volgende column van Kat lees je volgende week zondag in onze app.
Elizabeth verruilt Amsterdam voor het boerderijleven in Australië: 'Hier zit geluk in kleine dingen'
