Kat (29) woont in een camper uit 1989 en noemt dat een plan. Ze rijdt door Europa op zoek naar vrijheid, maar wat ze vooral vindt, is kou, chaos of zichzelf. Bij ons schrijft ze over wat ze tegenkomt onderweg.
📍 Huidige locatie: Nederland (bij mijn ouders om de hoek, bij een eierautomaat)
Mijn camper start niet. Niet ergens romantisch in Frankrijk, maar gewoon op de hoek van mijn ouders’ straat. Bij een eierautomaat. Het eieren halen lukt. Het wegrijden niet. Binnen tien minuten staat er een halve mannenvereniging naast me. Er wordt geduwd, gesleept en vooral geadviseerd. Met een sleeptouw ga ik terug naar huis. Wanneer ik de oprit oprol, steek ik mijn hoofd uit het raam en roep ik naar mijn moeder: “Wist je nog, die keer dat ik naar België ging?” Zonder op te kijken zei ze: “Je ging niet.” Ze kent me.
Mijn vader vindt het probleem binnen drie minuten. Een verroeste schakel bij de startmotor. Eén tik met de hamer en Jaapie loopt weer. Betrouwbaarder dan de meeste mannen die ik date. Klaar voor de liefde, denk ik. Want als je in een camper woont, dan is het datingaanbod ongeveer zo levendig als een Gamma-parkeerplaats op zondagavond. Dus ja. Ik ben gezwicht. Online daten. Schuldig, maar menselijk. Het probleem is alleen: de mannen die ik leuk vind zijn óf ethisch non-monogaam, óf schrijven daar zo uitgebreid over dat je het idee krijgt dat ze er een TED Talk van hebben gemaakt. ‘Ethisch’ klinkt chic. Meestal betekent het: ik wil alles, zonder consequenties. Ik heb het ooit geprobeerd, een open relatie. Conclusie: ik ben hopeloos monogaam.
Een maand met de camper door Spanje? Dit gaf Melissa uit: 'Ik ben erg voorzichtig met geld'
Tegenwoordig kom ik maar weinig leuke mannen tegen, al moet ik zeggen dat mijn broer zegt dat er ook maar weinig leuke vrouwen zijn. Touché. Tot ik hem tegenkwam. De Viking. Nette verschijning, bio om van te watertanden. Overal ter wereld gewoond, een boerderij in Zweden gekocht en op zoek naar iemand om samen mee off-grid te leven. Hij houdt van lezen, schrijven en is bijna twee meter lang. Ik zie mezelf al sokken breien bij een houtkachel. Vijf seconden lang. Tja. Ik ben ook maar een mens.
Een week later… het is zover: de wandeldate. Mijn enthousiasme is al afgekoeld nog vóór ik vertrek, maar ik denk: ik test in ieder geval de motor. Hij heeft zijn honden meegenomen. Engels getraind, blijkt. Na drie minuten hoor ik: “Come here, boy! What are you doing, dipshit?” En dat vervolgens twintig keer. Twintig keer stoppen, ik ben bijna zelf zo mak als een lammetje en ga op een gegeven moment vanzelf achter hem wachten tot het volgende commando komt. Ik lach. Hij denkt dat het om hem gaat. Ik lach vooral om mezelf, omdat ik wéér in een wandeldate zit die nergens heen gaat. Geen klik, geen spanning, alleen commando’s waar niemand naar luistert. Het begint te regenen. “Ik krijg het koud”, zeg ik. Dat is volwassen-vrouwentaal voor: dit wordt niks. We nemen afscheid bij Jaapie, vaag of we elkaar nog gaan zien. Ik kruip mijn camper in, ga even op de grond liggen tot ik zijn auto hoor wegrijden, start Jaapie en rijdt weg. Ramses Shaffy zingt Zonder Bagage.
Zonder man.
Zonder plan.
Maar mét startmotor.
De volgende column van Kat lees je volgende week zaterdag in onze app. Vorige gemist? Lees ‘m hier.
Merry: 'Hij ging over mijn grens, daarna werd hij uit zijn vriendengroep gezet'
