Het verliezen van je ouders: jarenlang was het de gedachte die Laura (29) dag en nacht bezighield, deelt ze op TikTok. Ze stond ermee op en ging ermee naar bed.
“Ik was altijd bezig met het maken van mentale foto’s in plaats van genieten van het moment”, vertelt ze aan LINDA.meiden.
Als Laura een jaar of 14 is begint ze een angst te ontwikkelen voor het verliezen van haar ouders. “Ik heb altijd een heel sterke band gehad met m’n ouders, we zijn heel hecht met elkaar. Daardoor begon ik op een gegeven moment enorm bezig te zijn met het feit dat ze er ooit niet meer zullen zijn. Eerst dacht ik er soms kort over na als ik in bed lag, maar op een gegeven moment begon het ook m’n dagen over te nemen. Na een tijdje kwam dat stemmetje zo vaak, dat ik niet meer wist wat ik ermee aan moest.”
Al die tijd deelde Laura haar angst met niemand. “Ik wist dat ik er wel met iemand over moest gaan praten, maar dat kantelpunt kwam pas toen ik merkte dat ik met de angst wakker werd. Elke ochtend als ik wakker werd was ik bang dat ik een telefoontje had dat ze er niet meer zijn. Ik dacht: als mijn dagen elke keer zo negatief en beladen beginnen, dan kan dit niet langer meer. Dus toen ben ik hulp gaan zoeken.”
Inmiddels twee jaar geleden zocht Laura hulp bij een psycholoog. “De eerste paar sessies kon ik alleen maar huilen. Ik moest al die jaren aan ladingen aan emoties gewoon kwijt.”
In de therapiesessies leert Laura haar angst beter te begrijpen en relativeren. “Als je de dood constant in de gaten houdt, wat ik deed, dan betekent dat niet dat het dan niet gaat gebeuren. Je kan er wel de hele dag mee bezig zijn en de controle willen vasthouden, maar er komt een dag dat het gebeurt.”
Marieke is stervensbegeleider in een hospice: 'Ik zie nooit doodsangst'
Er was vooral één oefening die Laura is bijgebleven. “M’n psycholoog legde twee briefjes op de grond met ‘de dood’ en ‘het leven’. Ik moest letterlijk gaan staan tussen de dood en het leven. Dat voelde vreselijk. Mijn ademhaling schoot omhoog, terwijl het eigenlijk maar een papiertje op de grond was. Juist ertussenin staan was het zwaarst. Toen ik in de dood ging staan gebeurde er eigenlijk niks. Het was stil en er kwam een soort rust over me heen. Maar ertussenin staan was onwijs stressvol. Dan ben je met het ene been al aan het rouwen en met het andere aan het leven.”
In al die tijd heeft Laura haar angsten nooit durven te vertellen aan haar ouders. “Ik vond het enorm lastig, omdat het over hen ging. Ik was niet bang voor mijn eigen dood, maar écht voor die van hen. Bovendien wilde ik niet mijn nare gedachten en angsten bij hen neerleggen, al wist ik diep van binnen ook wel dat ze er goed mee zouden omgaan.”
Als Laura’s psycholoog het op een gegeven moment aanraadt te vertellen aan haar ouders, stapt ze die dag nog naar ze toe. “Ze waren in shock”, vertelt Laura. “Vooral over het feit dat ik er zo lang mee heb rondgelopen. Tegelijkertijd stelden ze me gerust met allerlei lieve woorden. Zo zeiden ze dat ik hen ‘ben’: 50 procent mijn vader en 50 procent mijn moeder. En dat ik – als ze er ooit niet meer zijn – altijd het gevoel zal hebben dat ze nog bij me zijn. Dat wanneer ik een vraag heb, het zal voelen alsof ze me een schouderklopje geven of advies geven, of dat ik voel dat ze trots op me zijn.
Ook hielp het me om te bedenken dat mijn ouders mij het leven cadeau hebben gedaan. Het enige wat ik hen daarvoor terug kan geven, is door te genieten van dat cadeau, aka het leven, en dat ik niet alleen maar bezig moet zijn met hun dood.”
“Door m’n angst was ik vaak niet écht aanwezig als ik bij m’n ouders was”, vertelt Laura. “In plaats van dat ik in het moment zat, bekeek ik alles van een afstand. Ik was altijd bezig met het maken van mentale foto’s in plaats van genieten van het moment.”
Dat probeert ze nu anders te doen. “Als je met je ouders bent, geniet dan van elke seconde. Dat is het enige waar je later op terug kan kijken. Ik probeer nu meer vragen te stellen, ben minder met m’n telefoon bezig en probeer ze echt te leren kennen. Zodat ik later niet met vragen zit waar ik geen antwoorden op heb.”
Al gaat het veel beter met Laura, is de angst nog niet helemaal verdwenen. “Ik heb er vijftien jaar mee rondgelopen, dus het is niet zo dat het ineens weg is, maar het feit dat ik hier nu over kan praten zonder meteen te huilen, is de grootste overwinning.”
Zo af en toe steekt de angst nog de kop op. “Soms komt dat stemmetje weer even langs, maar ik kan nu veel sneller schakelen. Ik mag het voelen, maar het hoeft me niet meer over te nemen. Als ik nog een ding mag meegeven: praat met een professional over je angst, dat is de beste investering die je in jezelf kunt doen.”
Toen Lisa 14 jaar was stapte haar moeder uit het leven: 'Ik was bang mijn vader ook te verliezen'
