Kinderen grootbrengen is één ding. Ze loslaten? Een heel ander verhaal. Jurgen (51) – filmmaker, vader en onze nieuwe columnist – neemt je mee in het avontuur van het uitvliegen. Met humor, verwondering en een tikje weemoed.
In de gang van het NOS-pand kijk ik naar drie indrukwekkend grote houten panelen. Puzzelstukken. Mannen in blauwe overalls krioelen als mieren om me heen. Uit de tv-studio klinkt het indringende geluid van zagen en boren. In deze chaos lost mijn brein de houten puzzel voor me op. Dit is de nieuwe olympische talkshow tafel van Dione de Graaff. Geen avocado tafel à la Eva Jinek, wel indrukwekkend groot.
De winterspelen beginnen en tafels doen ertoe vandaag de dag in tv-land. De vorm, de kleur, en belangrijker: wie schuift er aan? In het trappenhuis loop ik een collega tegen het lijf. Hij heeft een koffer bij zich, vliegt zo naar Milaan. “Nee”, is hij me voor, “niet à la Jutta Leerdam, geen privéjet helaas.”
'Het liefst doe ik het ’s morgens of ’s middags, maar ik zeg ook geen nee in de avond'
Het zijn de spannende dagen voor de spelen losbarsten. Is alles op tijd af? In Italië? In Hilversum? De dagen dat klein nieuws groot wordt. Een onschuldige val van Suzanne Schulting tijdens haar training trending is. Zelf ga ik bijna onderuit over een kluwen groene kabels. Ik slalom lenig langs op de grond liggend klusmateriaal in de gang. En al zigzaggend open ik een filmpje van mijn dochter. Samen met haar kamergenoten pimpte ze de badkamer in Enschede. De wandtegels, het douchegordijn en de douchemat: allemaal in een frisse en fluorescerende rood-roze stijl. Ik schiet in de lach als ik de tekst op het douchematje lees: Get naked!
Fluorescerend is de editset niet, superfel verlicht dekt de lading beter. Met een hand voor mijn ogen stap ik de kamer in, mik mijn jas in de hoek en zie een man op een ladder. Midden in de set. Zijn hoofd is verstopt in het systeemplafond. Na mijn “goedemorgen” hoor ik hem boven me beloven dat het goed komt met het kunstlicht. Dat is wel zo prettig, de komende negentien dagen is deze ruimte zonder daglicht mijn thuis. Geen opgelegde werkstraf in een isoleercel, op deze etage laten ook mijn collega sportfetisjisten zich vrijwillig opsluiten.
''Geef me die lijst met jouw zwakke punten eens', zegt m'n dochter. 'Ik weet er wel een paar''
“Ik had mijn zonnebril op moeten zetten”, plaag ik de monteur. Hij drukt driftig op de knoppen van de verlichting. Er gebeurt niets, het blijft een zee van licht. Ik tuur naar de monitor en spot een item van onze verslaggever in Milaan. Hij inspecteert de slaapkamers van onze sporters. “Dit is het bed van Joep Wennemars”, wijst hij aan. Het beeld brengt me terug naar 2006. De spelen waren toen ook in Italië, en ik was erbij. Lag net als Joep in zo’n ongezellig eenpersoonsbedje, op een paar zielige vierkante meter, zes hoog in een buitenwijk. Maar zonder erg, voor slapen was toch geen tijd.
Het beeld van het bedje is een realitycheck: de tijd vliegt. In 2006 monteerde ik de races van Erben, nu die van zoon Joep. Mijn eigen zoon was twee, en drie weken van huis zonder dat vrolijke peutertje uitdagend. Zoon is tegenwoordig 22 en volwassener dan ik. Terug van zijn avontuur in Australië, alweer driftig sparend voor de volgende verre reis. Hij is minstens zo fanatiek met sport als Joep, Erben en ik. Zo vaders, zo zonen.
Na het Sportjournaal schuif ik thuis aan, onze tafel is ovaal. Zoon serveert een avocado spinazie-salade met gerookte kip. Mijn vrouw kijkt Eva Jinek en tegenover haar neemt Noah Vahle plaats. Het gesprek vult onze kamer, letterlijk en figuurlijk. Maakt indruk. Ze praten over passie voor werk, plezier, als kind al weten wat je later wil worden. Over samen met je opa – in de zomer – voor de buis de Tour de France kijken, terwijl je vrienden aan het zwembad liggen.
Haar ogen stralen bij elke zin die ze uitspreekt. Het ontroert me en ik herken me erin. Oké, ik ben twee keer ouder dan zij is, maar word nog altijd net zo blij van een paar weken zonder daglicht, in die montagekamer, omringd door tv-schermen en bevlogen collega’s. Met sport, sport en nog eens sport. Ik kan niet wachten. Let the games begin!
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik voel hoe de nagels van mijn dochter zich in mijn rug klauwen. Als we vallen, gaan we samen'
